قسمت دوم
بینگو و پینگو به سرعت از اونجا دور میشدن، که بینگو با یک جهش خودشو به روی سینه انداخت و شروع کرد به اسکی روی شکم، پینگو هم بلا فاصله همین کارو کرد و شروع به بازی و مسابقه تا پایین مسیر کردند حالا به دهانه غار مخصوص خودشون رسیده بودن، غاری که فقط پینگو و بینگو ازش خبر داشتن و موقعی که میخواستن غیب بشن به اون پناه میبردند غاری تو دل یخها، یه ورودی کوچیک داشت که با یه فضای گرد بزرگ با ارتفاع زیاد ختم میشد و مثل یک سالن بزرگ و بلند به نظر میرسید و کریستالهای یخی رو میشد همه جا دید اما انگار این غار مدتها مرده بود و به جز حضور بینگو و پینگو هیچ کس رو به خودش نمیپذیرفت، به جز یک گوشه پینگو و بینگو از بقیه غار خبری نداشتن و فقط توی همان نقطه بازی میکردن
پینگو غمگین بود و در حالی که بالهای کوتاهش رو خم کرده بود با ناراحتی قدم میزد و آه از سر حسرتش بینگو رو به حرف آورد، پینگوووو دوست من ناراحت نباش همه مادرها آرزو دارن پسرشون با مینگو ازدواج کنه و براش کلی برنامه میریزن و کلی آرزوهای دور و دراز دارن که دوست دارن ما بهشون برسیم و با لبخندی از ته دل که شبیه احمقهای بی فکر میماند پینگو رو بغل کرد، پینگو که مهربونی دوستش رو دید اخمهاش رو باز کرد با صدای خسته و نا امید گفت من که این چیزا برام مهم نیست من نگرانم، ناراحتم، چرا ما پنگوئن ها اینجوری شدیم، چرا نمیتونیم پرواز کنیم، چه بلایی سرمون اومده، نا سلامتی ما پرنده ایم، هم تخم میذاریم، هم منقار داریم هم پر داریم و هم بال...بااااال....اه لعنت به این بال، چرا بال ما اینقدر کوچیک شده ، چرا اینقدر سنگین شدیم؟ چرا نباید مثل بقیه پرنده ها توی آسمون بچرخیم و برای خودمون پرواز کنیم؟؟؟؟ بینگو که نه عقلش به این چیزها قد میداد و نه علاقه ای به پرواز داشت خودش را جمع و جور کرد و سعی کرد دوستش را درک کنه و گفت شاید از اول اینجور بودیم، مثلا تیلا پیلاها که از اول برای خورده شدن آفریده شدن یا حتی ساروین ها و ماهم برای شکارشون، و در حالیکه آب از لب و لوچه اش آویزان شده بود لبخند احمقانه ای برای همدردی سر داد، انگار سالهاست از عقل بهره ای نبرده بود، پینگو عصبانی شد و فریاد زد اما من میخوام پرواز کنم میخوام به همه نشون بودم ما چی بودیم و نباید خودمون رو فراموش کنیم نباید به این زندگی زالو وار که فقط بخوریم و کار کنیم تن بدیم...بینگو مات و مبهوت فریادهای بلند پینگو بود که از ترس کمی عقب رفت و انگار به یه چیزی برخورد کرد و لرزشی توی دیوار ایجاد شد و یک دفعه چیزی توی سرش خورد... یک جمجمه ی بزرگ و قدیمی بود که شبیه سر یک پنگوئن بود...آره انگار جمجمه ی یک پنگوئن بود، جمجه ی توی سر بینگو گیر کرده بود و درست جمجمه ی پنگوئنی غول آسا به نظر میرسید حاقل چند برابر بینگو درشت اندام! بینگو خودشو آزاد کرد و جمجه رو پرتاب کرد...
با صدای مهیب و بلند شدن گرد و خاک ترسیدن و به پشت تپه ای فرار کردن... پینگو گفت خدای من این چیه؟ چه جمجمه ی بزرگی!!! یعنی این یه پنگوئن بوده؟ از کجا اومد؟!!! بینگو که هنوز میترسید گفت بهتره بریم اینجا خطرناکه شاید روحشون هنوز اینجا سرگردان باشه، شایدم بخاطر حرفهایی که زدی ناراحتشون کردی، من که بهت گفتم ما پنگوئن ها از اول همین بودیم...
پینگو با تلخی گفت ساکت شو پنگوئن گنده با من بیا، احتمالا از اون بالا افتاده، باید اینجاها رو خوب بگردیم شاید چیزی پیدا کردیم، درسته اینجاست یه پله اینجاست، بینگو بیا کمک باید بذاریمش و بریم بالا....بالای دیوار یک شکاف روی دیوار به نظر میرسید به بالا که رسیدن شکاف رو دیدن که تنگ و باریک بود و انگار با کمی علوفه قایمش کرده بودن... انگار سالها بود کسی از اون رد نشده بود و کلی آت و اشغال اونجا جمع شده بود، پینگو که کمی هم ترس به دل خودش راه افتاده بود گفت بینگو اون چراغ پی سوز همراهته؟ روشنش کن
چراغو گرفت و وارد شکاف شد.... اوه خدای من انگار اینجا مال هزار سال پیش بود... پر از استخوانهای بزرگ و وسایل قدیمی و پوسیده بود از استخوانهای ماهی گرفته تا پوست خرچنگ و میگو های بزرگ و اسکلتهای غول آسای پنگوئن های مرده، یک دفعه پاش توی یک چیزی گیر کرد و یک قابلمه قدیمی هم توی سرش افتاد و به در و دیوار میرد که خودشو نجات بده که یه دفعه چشمش به دیواری پر از نقاشی خورد نور چراغ رو روی دیوار انداخت و چشمهاش از زیبایی دیوار برق افتاد، هی بینگو اینجا یه چیزایی هست....بینگو که نمیتونست از شکاف رد بشه با ترس از شکاف فقط نگاه میکرد گفت پینگو خطرناکه زود برگرد، پینگو با خوشحالی فریاد کشید یه چیزی پیدا کردم...
ادامه دارد....
