حس خوبی ندارم، باخت از بازی اعصابم را حسابی خرد کرده است شاید دلیلش توقع از برد باشد. اغلب شکستهای کوچک مرا اینگونه عصبی و مشوش میکنند. این حس بعد از شکست از کجا میآید؟ در کتابی فلسفی خواندم از انتظار از پیروزی اما آیا واقعا این چنین است؟
ناراحتی بعد از شکست بخاطر انتظار از پیروزیست؟
نه لاقل برای من اینطور نیست، حس تشویش من بعد از شکستهای کوچک بخاطر شکستی ست بزرگ و حس اضطرابی که از مشکلات درونی دارم چرا که در بازی دیشب این حس به من دست نداد پس احساساتم بعد از شکست متفاوت است و زیاد به انتظارم ارتباطی ندارد و بسته به ناخودآگاه من واکنشم متفاوت است
اااه لعنت از خواندن کتابهای فلسفی که اینطور ذهن من را بهم میریزند که نمیدانم آنچه مینوسم کجایش درست و کجایش غلط است لعنت به فرهنگی که یادمان داده است در حین نوشتن بعضی اوقات بجای تفکر بر نوشته خود و غرق شدن در لذت نوشتن به سلیقه و فکر دیگران از خواندن این نوشته فکر میکنیم
راستی ایا ما اسیر سرنوشتیم یا زاده انتخابهایمان؟ عده ای میگویند اولی و بعضی میگویند دومی، اما مگر من انتخاب کردم اتفاقات کودکی ام را مگر من انتخاب کرده ام فرهنگ جامعه ام را، دینم را، زبانم را و بقیه خزعبلاتی که به اسم عرف و فرهنگ در حلقومم ریخته اند و با باید و نباید تکمیلش کردند؟!
یا شاید سرنوشتم انتخاب کرده من چه کارهایی را انجام دهم؟ شاید هر دویش غلط باشد همیشه زندگی ام را در گیر بوده ام درگیر با خودم، درگیر با آن قسمتی که به قول فروید کنترل میکند نفس حیوانی را، اما من اعتقاد دارم به جز تکه ای از وجودمان که حیوانیست و به دنبال امیال خود است، تکه ای از وجودمان به دنبال خوب بودن است، نیازمند خوب بودن و دریافتش از درون و بیرون اگر خوب نگاه کنیم انسانهایی را میبینیم که سراسر به دنبال خوی حیوانی خویش گام برداشته اند و خونها ریختند و مانند حیوانات زیست کرده اند و جز سیاهی چیزی به یادگار نگذاشتند و در کنار اینان دقیقا کسانی را میابیم که غرق در نور بوده اند و خوب بودن را برگزده اند شاید این چنین نگاهی خیلی باب نباشد که دنیا را سیاه و سفید کینم اما این صحبت راجع ب همگان نیست و راجع به بعضی بودنهاست آنهایی که آنچنان قوی میشوند که در دنیای خود آثاری بلند مدت خلق میکنند و آنانکه از نور باشند بلاخره بر دل بشر مینشینند و خود را میابند و در تاریخ ماندگار میشوند اما سیاهان به شدت محکوم به نابودی اند و یا عبرت دیگران شدن اما اینکه ما به کدام سمت رفته ایم و به کدام پر و بال داده ایم معنای زندگیمان خواهد بود ، از کودکی به دنبال این افکار بوده ام حال اینکه این راهم من انتخاب نکرده ام و پدر و مادری که بحث روزشان مذهب احساسی یا مذهب عقلانی برای فرزندان بود ظرف وجودم را پر کرده اند... نیک که مینگرم من آزاد نیستم آزاد زندگی نکرده ام، بعضی ها آنچنان حقیر نگاه میکنند که معنای آزادی و انتخاب را در پرتوی چپ و راست رفتن یا پولدار و فقیر شدن و شغل و زندگی بد و خوب مالی میابند و بعضی چنان سنگین مینگرند که حتی خدا را نیز جلادی شمشیر به دست میابند اما من هر دو را رد میکنم ولی همچنان غرقم، غرق در افکاری که سمت من کدام است؟ آزادم یا اسیر؟ اگر آزادم پس کدام بخش را من انتخاب کرده ام و اگر اسیرم چرا انتخاب و چرا میتوانم تاثیری از خود به قدر درونم خلق کنم ؟ شاید هر دو مفهوم در ذهن بسته و پوسیده ی من جای دارند و نگاهم از بیخ مزخرف است خودم هم نمیدانم