ویرگول
ورودثبت نام
محسن خطیبی
محسن خطیبی
محسن خطیبی
محسن خطیبی
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

لباس زمان

دارم فکر میکنم ای کاش لباسی داشتم که وقتی میپوشیدمش کودک میشدم و به گذشته سفر میکرد، به خانه دو طبقه ی قدیمی مان میرفتم، خانه ای قدیمی با معماری نیمه سنتی و سفید رنگ که طبقه پایین خاله ام با شوهر آسمونی و مهربونش که آنها را بی مهمان به خاطر نمیآورم و طبقه بالا ما زندگی میکردیم با یه تراس قد یه حیات بزرگ که همیشه یه فرش و چندتا پشتی گوشه اش پهن بود و پله هایی که صاف میبردت توی حیات پایین که به اندازه ای بزرگ بود که میشد توش فوتبال بازی کرد و گوشه اش یک باغچه پر از گل کاغذی و تاب بزرگی که باهم سر سوار شدنش گلاویز میشدیم و اون پیکان سفید رنگ خاطره انگیز که چقدر برای سوار شدن در صندوق عقب التماس میکردیم و بازی قایم موشک و پسرخاله ای که الگوی عجیبی بود، یک بسکتبالیست اهل شعر که برای من شد مایه انس با شعر...

دل تنگ شده ام، دل تنگ تلفنهای قدیمی نارنجی رنگی که مثل وزنه های باشگاه بدنسازی بودن و سیمی بلند بالا که برای راه رفتن با تلفن تدارک دیده شده بود و گوشی ای که از قدمان بزرگتر بودف دلتنگ کیوسک دم در که آخر نفهمیدیم چرا سکه بعضی ها را میخورد و سکه های بعضی ها را بعد از تماس هم بهشون پس میداد....

اما افسوس که زمان با سرعت دیوانه وارش گاز میدهد و مدتهاست ترمز بریده و تا انتهای خطش منتظر هیچ کس نمیماند، با بی رحمی تمام فقط مسافرانش جابجا و کم و زیاد میشوند، در لحظه هایش مرگ و تولد با هم آمیخته شده اند ای کاش میشد واقعا بر قطار زمان کنترلی داشت و بشر را در زمانه ای درست نگاه داشت تا این چنین حریص و طماع نمیشد، تا اینچنین آلوده به جسم زمینی و حقیر نیازهایش نمیگشت که برای برآورده سازی اش نیاز به نابودی خاورمیانه میانه و آفریقا نداشت...


۹
۱
محسن خطیبی
محسن خطیبی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید