فرار

هر چی بیشتر مینویسم بیشتر نقطه هایی از ذهن و خیالم که رهاشون کرده بودم رو پیدا میکنم، انگار خیالات دوباره در من زنده شدن

یادش بخیر اولین داستانی که نوشتم و چقدر بد باهام برخورد شد و... یادشم بدنم رو میلرزونه اما این که همش توی فکر و خیالات باشم رو مدتها رها کرده بودم که با این هر روز نوشتن انگار دوباره داره برمیگرده نمیدونم خوبه یا بده اما بهم حس خوشایندی میده

تازه آن مرد پیرهن صورتی که کلی دوست داشتنیه هم چندتا سر فصل داده که نمیدونم کدومو بنویسم از بس جذابن اما خوبیش اینه علاقه به نوشتنم رو ارضا میکنه و کمک میکنه دوباره برم توی تخیلات امروز واقعا حال نوشتن اینجا رو ندارم و دوست دارم هرچه زودتر برم سراغ نوشتنی که مرتضی گفته