عشق

عشق، واژه غریبیست، موجود عجیبی که چنان میرباید مغز و روحت را که شاید هیچ وقت دیگر نتوانی مجددا مالکش شوی و چون مجانین آواره ی نسیمی از خویش کند تو را

آنچنان پیچیده در پرده هاست که شاید فقط روحت از آن آگاهی داشته باشد، یا تپش قلبت، یا شاید گرمای قلبت و یا لرزه ی دلت به لحظه ی دیدار بتواند چیزی از او بگوید، زمانی میشود آنرا معنا کرد که نقطه ادراکش به سخن درآید که این نقطه چنان مخفی شده در تار و پودت که شاید هیچ گاه نتوانی پیدایش کنی اما هرچه هست در مغز تو نیست و کلمات در مغز فانی تو جای دارند شاید به همین دلیل است که عشق، این واژه پیچیده در پرده های درون خود را نشان نمیدهد و نمایان نمیشود و فقط یک نوع از بشر میتوانند به آن سخن بگویند

سخن از آن فقط کار کسانیست که پرده های درونشان را کنار زده و با بنیان خویش در آشتی اند، آنچنان که در چرخش روزگار نیز جز عشق نمیبینند و جز او طلب نمیکنند، اینچنین است که او را می آزاری اما آزارت فقط بر جسمش مینشیند، دشنامش میدهدی اما جز صدایی نامفهوم چیزی نمیشنود، زندانش میکنی اما خود را آزاد میبیند، ستمش میکنی اما بی تاثیر است، عشق واژه یی انسانی نیست و کارش بر جسم فانی تو نمی افتد،اگر طالب آنی باید گذر کنی از خودت، باید بگذاری و بگذری از هر آنچه ای پرده ایست میان تو و او

عشق سهم کسانیست که بنده ی روح پاک خویشند نه پیروان جسم سرچشمه گرفته از لجن زار خویش