کارگران که به جز خطهای اخمشان تمام صورتشان سوخته از هجوم آفتاب بود مات و مبهوت بودند هر کدامشان کودک و یا زنی در کنارشان داشتند و مشغول کار در مزرعه ای آباد و پهناور بودند که حجم آن به قدر کشوری بلند شده بود
جهانشان در لحظه ای ایستاده بود، شیطان و سپاهش هجوم آورده بودند و مسجدی که خود با دستان خود ساخته بودند را در آتش میدیدند، مسجدی از جنس خشت و کاه گل، ساده بدون آرایش و آلایش، با هدایا و دست رنج خود و مردم، گوشه گوشه وجودش خاطره ای بود از تسکین درد انسانی دیگر، از تسکین برای کودکان و زنانی که پناهی جز خانه ی بی نام ونشان خدا نداشتند، از فریادهای کودکان که مسجد پناهشان بود، از دردهای زنان که دردهایش را فقط مسجد شنوا بود، نیازهایی که آنجا بازگو شده بود و برآورده شده بود
شیطان آتشی برافروخت بر مسجد از سر بی خبری، بی‌خبری و لجبازی ای همیشگی اش
لجبازی از آنکه حرفش دوتا نشود لجبازی از آنکه اشتباهش را نپذیرد، لجبازی از آنکه فهم دیگری را نبیند لجبازی از اینکه مسجدی بر مسجدش پیشی‌نگیرد و لجبازی از آنچه هست نمایان نشود
و در آخر دعوت کرد، بر یگانه مسجدی که در بسته بر نیازمندان و دردمندان بود، مسجدی که ریا و خرافات با گنجهای فراوان احاطه اش کرده بودند و جز زیبایی ظاهری باطنی برای خود نداشت...
