دوباره گفتن بنویسیم و من بی حوصله بی استعداد مجبورم کاغذ سیاه کنم، البته این مال قدیما بود و ما الان ضربه تو سر کیبورد بیچاره میزنیم، البته من رابطه ا با کیبورد خدارو شکر دو طرفه اس و بعضی وقتها با کار نکردنش چنان تلافی میکنه که از دستش گریه ام میگیره
داشتم توی صفحات کسایی که آشنا هستن و فالو دارم میگشتم... ناخوداگاه خنده م گرفت به خودم که اونا چقدر فرهیخته هستن و من چقدر داغون، راجع به مسایل اجتماعی و سیاسی مینویسن و تحلیل میکنن و من اینجا از استاد پیرهن صورتی حرف میزنم!!!
آقا این رفیق فرهیخته داشتن هم بدبختیه هاااا، یکبار اومدم جلوی یکی از این فرهیختگان مسایل روز رو تحلیل کنم چنان بروسلی وار فکم را پایین آورد که هنوز میبینمش جاش درد میگیره، به نظر من این رفقای فرهیخته نسل باقی مانده از همون بچه های همسایه هستن که مامان بابامون میگفتن ازشون یاد بگیر و برای انقراضشون کم زمان گذاشتیم وگرنه این اوضاع احوالمون نبود که من چرت و پرت بنویسم و اون بیاد برام از مسایل اجتماعی سیاسی تحلیل بذاره!
به نظرم الآن برای انقراضشون باید دست به کار بشیم تا بتونیم جامعه رو از این انسانهای بیخودی آگاه نجات بدیم پیشنهاد اول اینه که بحث از دایره کیم کارداشیان تا دنیا جهانبخت فراتر نره که نتونن نظر بدن و بفهمن ما هم یه چیزایی بلدیم ولی بلدی هامون با بلدی هاشون فرق داره.
پیشنهاد دومم تهاجم به محوطه جریمه حریفه، یعنی هر چی گفت بهش بگیم اینا میخوان با این چیزا ما سرگرم بشیم یا اینا کار خودشونه، این روش عامه پسند بسیار جواب میده و تضمینی هست
پیشنهاد سومم برای اونهایی که ترک فرهیختگی نمیکنن و نمیفهمن که ما و جامعه بهشون نیاز نداریم گونی و اتاقی برای فکر به کارهای بدشونه، مثلا من الان یکیشون رو میشناسم که 4 ماهه داره به کارهای بدش فکر میکنه و چون هنوز کارهای بد رو تشخیص نداده داره به فکر ادامه میده و جامعه از وجود چنین فرهیخته ای رها شده
