دورکاری

قسمت اول

شروع همکاری

سال قبل بود و دوباره یه گوشه ای از مملکت رو اب برداشت و فریاد بلند شد که سیل سیل، منم عضو یک سمن فعال در زمینه بحران و امداد رسانی صحبت شد که کی میتونه بره تا مناطق سیل زده، منم خوزستانی جو گیر، نمیشد بگم نه من نمیرم، افت داشت برام گفتم بریدددد کنار، خودم میرم، خلاصه حساب کن ساعت ۸ شب گفتن مثلا فردا صبح میری از اهواز به جاسک زیاد حرف نزنم ک بحثم سیل نیست، با یه بدبختی رسیدیم جاسک، اینا هم فکر میکردن فرمانده گردان فرستادن خط مقدم زنگ‌میزدن چی نیاز داری چی نیاز نداری، ماهم جو گیر و یه وری‌ تو خواب و بیداری گفتیم چند هزارتا بیل!!! هنوز خودم نمیدونم چجوری اون بیل ها رو حساب کردم!! فقط یادمه با یکی از بچه ها وسط خواب و بیداری حساب و کتاب کردیم اینا هم فهمیدن ولک فرمانده در حد ابدارچی فرستادن، یکی رو از تهران بلند کردن فرستادن که بیاد ببینه این فرمانده گردان اینجا داره چه خاکی تو سر میریزه... گفتن نیما داره میاد، میشناختمش توی یکی از نشستها دیده بودمش، یک سالی از من بزرگتر بود، شما فکر کن یک کچل سیبیلوی که اسمش هم‌نیماست!! حالا اینکه یک کچل سیبیلو چطور میشه اسمش نیما باشه بماند ولی اومد اونجا کلی کمک کرد و مشکلات حل شد خدارو شکر.

بعد از یک ماه خرده ای از جاسک دل کندیم و زدیم بیرون، یک روز این سیبیلوی کچل که حالا فهمیده بودم بر خلاف سیبیلش مهربونم هست زنگ زد و گفت حاضری کار آفرینی کنی و بشی کار آفرین؟! دوباره جو مارو گرفت و گفتم من خوارکم کار آفرینیه، هرچی باشه هستم، گفتم ولی من اهوازم تو تهرانی، چطور میشه؟! گفت تو بشین تو خونتون تلفن جواب بده!! یه نگاه به ریشام کردم، به ابروهام که قد چمن زار پر پشت بود گفت من شبیه منشی هام؟! گفت نه خنگ خدا، تلفن شرکت جواب میدی بهش میگن کال سنتر! گفتم هاااا؟! چی سنتر؟! اخه ما کجا و این کارا کجااا عامو خلاصه راضی شدیم الان چند ماهه دورکارم و جواب تلفن و میدم مسئول کال سنترم هستم ، میخوام از این به بعد اینجا هفته ای یک پست راجع به کار و دورکاری و تجربه اش بذارم..