ای کاش میتوانستم متنم را با زبانی بنویسم که فقط آنهایی که بعدا پتکش میکنند بر سرم متوجه آن نشوند و الباقی همه کل داستان را بگیرند
سرزمین پدری و جایی که حس تعلقی شدید به آن دارم، از گرمای عجیب تابستان و شرجی نابود کننده هوا که راه چاره اش را در شنا در استخر روباز نیوساید شرکت نفت میافتیم تا سرمایی که با 10 درجه چنان به استخوانت میزند که برف باقی استانها در مقابلش شوخیست، از سرزمین نفت و نخل از جایی که قومیتها و ادیان مختلف در آن کنار هم به راحتی زیست کرده و تمدنی با شکوه چون عیلامیان را پایه ریزی کردند.
باران اخیر ایمانم را در اراده ای پشت پرده برای نابودی خوزستان و تبدیل آن به محلی متروکه برای استخراج نفت و گاز بیشتر کرد و عجیبتر آنکه امسال شهری کوچک مثل جراحی هم دچار این مشکل شد و نشان از نبود زیر ساخت در گوشه گوشه استان دارد.
مشکلات خوزستان اولین بار با گرد و خاک خود را برای کشور نمایان کرد و صدایش به گوش چهار نفر رسید، چیزی که تا قبل از ریاست جمهوری احمدی نژاد مثالش را ندیده بودیم، یکی میگفت مالچ پاشی در عراق انجام نشده یکی میگفت خاک از کویت است و کاسبان خاک را خاک کربلا و موجب سلامتی میدیدند، اما بعدها مشخص شد خشک شدن هورالعظیم دلیل اول ماجراست بگذریم از گرد و خاک مشکلات خوزستان که گهگاهی با اتفاقات عجیب تیتر خبرها را فتح میکنند آنقدر زیاد شده که توان شمارش آنها در بنده ای پیدا نمیشود، آب آشامیدنی سالم ندارد، هوای اهواز یا گرد و خاک دارد و یا آلودگی شدید با آلاینده ها که نشان این ماجرا باران های اسیدی در اولین بارش هر ساله است، تشنگی روستاییان شهرهایی مثل آبادان و خرمشهر، مشکلات فاضلاب، بی آبی و نابودی کشاورزی ها، انتقال بی رویه آب به استانهای فلات مرکزی، بیکاری عجیب با وجود صنعتهای قوی در استان، معضلات شدید اجتماعی که آنقدر زیاد شده اند که یارای ذکر آنها وجود ندارد و همین بس که در تمام معضلات نام خوزستان در بین 5 استان اول است
چه شده که استانی که پر از سرمایه است اینچنین بیمار و رو به موت افتاده است؟ در شهری که کبریت زده شود گاز خارج شده از زمین روشن میشود بیکاری و اعتیاد شهر را تسخیر کرده، در جایی که روزی ماهی هایش آنچنان لذیذ و معروف بود که نامش مثل برند معتبری میماند حالا از شدت خشکسالی روستاها خالی شده اند، آبادان و خرمشهر در کنار دریا و رودخانه مشکل آب آشامیدنی دارند، غیزانیه اش با وجود محاصره در چاههای نفت بیکاری و تشنگی را فریاد میزند و...
معضلی نمانده که در خوزستان موجود نباشد و این سیاهی به دید م چند دلیل عمده دارد اول آنکه بعد از جنگ در خوزستان هزینه ای نشد که جنگ احتمالی دوباره ایجاد ضرر نکند و رشد بی رویه جمعیت و قدیمی بودن زیر ساختها باعث وجود بسیاری از مشکلات شده است، دوم وجود گروههای فعال جدایی طلب و فضای امنیتی استان که در بعضی مواقع به حدیست که سرمایه گذاران جرات حضور در این استان را پیدا نمیکنند و سوم انتقال بی رویه آب استان، این سه دست به دست هم داده اند در حال تبدیل خوزستان به فضایی خالی از سکنه و آبادانی هستند
اما سوال ذهن من این است که خوزستانی که منبع قومیت های مختلف و گرایش به سمت کشورهای همسایه است تا چه زمانی این مشکل را تحمل میکند؟ جایی که متاسفانه هم اسلحه یافت میشود و هم گروههایی برای فعالیت جدایی طلبی....نگرانم از روزی که خدایی نکرده دیر شده باشد و نتوان کاری کرد
