ویرگول
ورودثبت نام
محسن خطیبی
محسن خطیبی
محسن خطیبی
محسن خطیبی
خواندن ۵ دقیقه·۶ سال پیش

بینام و نشان

قسمت اول

در روزگاری که هیچ وقت وجود نداشت و سرزمینی که کشف نشده است و فقط در مخیله ی اینجانب یافت میشود جنگل زیبایی با درختانی ستبر و تو در تو که بلندیشان سر به فلک میکشید و تابش آفتاب به زمین را قطع کرده بودند و گیاهان و بوته ها و گلها سراسر زمین را پوشانده بودند و در هر نقطه اش سبزی و حس زندگی جریان داشت، حیواناتی مختلف در کنار یکدیگر در آرامش زندگی میکردند، انواع حیوانات نادر و قدیمی و عظیم الجثه تا پرندگان کوچک و کرمهای شب تاب روی برگها، گویی از هر حیوانی یک جفت در این جنگل جمع کرده بودند..

اما چیزی که این جنگل زیبا را از جنگل های دیگر جدا کرده بود عدم وجود انسان ها در آن بود گویی تکه ای بود که مانند گنج از دسترس آدمیان دور مانده بود، تنها آدمیزاد آن حوالی چوپانی بود که گله ی خود را برای چرا به این منطقه می آورد و آنچنان با حیوانات در صلح و صفا بود که گویی جزیی از طبیعت آنجاست و از پرندگان تا درندگان به صدای نی تو خالی ایش که دردش را فریاد میکشید گوش فرا میدادند و رقص زیبای گیاهان و گلها در میان باد را تماشا میکردند.

روزگار بر وقف مراد حیوانات پیش میرفت و همه چیز در بهترین حالت خود به سر میشد، غذا برای همه حیوانات به اندازه یافت میشد و هیچ حیوانی جز به قدر نیاز خود شکار نمیکرد، پرندگان به راحتی و دور از هر گونه مزاحمتی پرواز میکردند و اسب های آبی با خیال راحت تن به آب میزدندو بعد از آب تنی منتظر پرنده های خلال دندان میشدند و فیل ها بدون مزاحمت در گله هایشان این طرف و آن طرف میرفتند و حتی حیوانات کوچک نیز در آرامش تمام زیست میکردند تا روزی که در میان آرامش جنگل صدای فریادی از میان درختان به هوا برخاست... اولین صدایی جیغی که در این جنگل شنیده میشد...

صدای جیغ بلندی از میان درختان به هوا برخاست و آرامش همیشگی جنگل را لرزاند، صدای جیغی بود که انگار نیاز به کمک دارد، حیوانات با تعجب به دنبال صدای این طرف و آن طرف حرکت میکردند و نگران از صدا از هم درباره علت صدا میپرسیدن، میمونها جیغ میکشیدن و پرندگان با وحشت آواز ترس میخواندند.

شیر نر جوانی که ریاست جنگل را نسل در نسل بر عهده داشت اما با آرامش به دنبال صدا بود که حرکت شاخه های بوته ای بزرگ در میان درختان توجهش را جلب کرد، انگار صدا از همینجا میآمد به آرامی نزدیک شد و با پنجه های عظیم خود که میتوانست یک فیل را از پا بیندازد بوته ها را کنار زد و کره آهویی کوچک و زیبا اما لرزان و ترسیده را درمیان بوته ها مشاهده کرد که ترس تمام وجودش را گرفته بود و از درد به خود میپیچید و پایش در تله ای آهنی گیر کرده بود و میلرزید انگار در چیزی گیر کرده بود، با دیدن شیر سعی در بلند شدن و فرار داشت اما نه توانش را داشت نه پای در بندش اجازه میداد ودوباره به زمین افتاد و اینبار هم از گیر افتادن میترسید و هم از ابهت حضور شیر، شیر جوان اما با آرامش جلو رفت پای خود را روی تله پذاشت و با دهان تله را باز کرد، به محض باز شدن تله کره آهو که از ترس تله و شیر به نفس نفس افتاده بود به سرعت پا به فرار گذاشت و دور شد از ترس ابهت شیر، زخم و درد پا از یاد برد و به سمت گله و مادر خود دوید.

شیر اما خشمگین و نگران بود و با خود فکر میکرد، این تله معنی خوبی نمیداد، یعنی ممکن بود؟ انسان ها به محل بکر زندگی آنها دست یافته بودند ؟ اگر اینگونه باشد دیگر امنیت سابق را نداشتند، تله را گرفت و بین گله ها و رمه هایی که برای تماشا جمع شده بودند پرتاب کرد و با پرتاب تله حیوانات کوچیکتر به سرعت فرار کردند و بقیه نیز از ته وجود ترس را احساس میکردند، سعی کرد نگرانی خود را پنهان کند اما میشد از چهره ی درهمش نگرانی را حس کرد، خود را کنترل کرد و بلند گفت" قبل از غروب همگی پای تپه ی آتشی جمع بشید باید فکری برای این موضوع بکنیم" و رو به کلاغهای بالای درخت کرد و گفت همه را خبر کنید و خودش به سرعت از آنجا دور شد، کلاغها با صدای غار غاری که انگار مارش نظامی مینواختند یکی پس از دیگری از روی شاخه ای از درختان شروع به رژه رفتن کردن و در انتهای درخت به سمت زمین سقوط میکردند، مثل چتر بازهای جنگی هنگام پرش از هواپیما،و به محض نزدیک شدن به زمین بال میگشودند و به سمت بالا پرواز میکردند، در دسته ای به شکل عدد هشت به طور هماهنگ همراه هم جار میزند" به گوش باشید به گوش به فرمان جناب سلطان بن سلطان بن سلطان، شیر بن شیر بن شیر، قهوه شیر سوم، همگی قبل از غروب پای تپه ی آتشی باشید " و مدام بر فراز جنگل این را تکرار میکردند، همه حیوانات آسمان را نظاره میکردند و صدای کلاغها در سکوت جنگل میپیچید، انگار همه کارها تعطیل شده بود و همه نظاره گر کلاغ ها بودند... هم همه ای در جنگل به راه افتاد، صدای پچ و پچ و نگرانی را از همه ی جنگلی که تا بحال طمع نا آرامی را نچشیده بود میشد شنید، در میانه ی جنگل مورچه خوار پیری که دیگر حتی توان جمع کردن زبان دراز خود را هم نداشت و ابروهای بلند و سفیدش در دو طرف سرش امتداد داشتن و انتهای پوزه درازش یه تیکه ریش سفید پوشانده بود که نشان از سن بالای اون میداد در حالیکه از کهن سالی میلرزید و برای قدم برداشتن به عصایی چوبی و بلندی تکیه میکرد، گفت "چی شده؟! ما از زمان سفید شیر تا بحال جلسه یی پای تپه نداشتیم! حتما اتفاق مهمی افتاده، و همانجور لرزان و رنجور عصا زنان به سمت تپه حرکت کرد و زیر لب غر میزد که این قهوه شیر هم فکر ما پیرها رو نمیکنه، نمیشد این جلسه رو در خانه ی من برگزار میکرد؟ یا مثلا در خانه ی مامان مورچه خوار...؟"

مورچه خوار به آرامی نزدیک تپه شد، همه حیوانات و پرندگان جمع بودند، زرافه ها، کرگدنها، ببرها، خرسها و هر حیوانی که در جنگل حضور داشت، درختان نیز مملو از حضور پرندگان بودند، با رسیدن مورچه خوار، حیوانات به احترام سن و دانایی اش برای او مسیر را باز کردند و در بالای مجلس روی تکه سنگی که برایش آماده شده بود جا گرفت، شیر از بالای تپه شروع به سخنرانی کرد...

ادامه دارد...

۵
۲
محسن خطیبی
محسن خطیبی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید