قسمت سوم
شیرها بعد از عبور از میان جنگل و بدرقه با شکوه و زیبا توسط حیوانات به سمت گلوگاه حرکت کردند و در بالای تپه های مشرف به گلوگاه برای حضور انسانها کمین کردند
در جنگل با رفتن شیر، دسته ی کلاغها با مارش نظامی غار غار خود به هوا برخاسته و به همه اعلام کردند همه حیوانات به سمت انبار درختی حرکت کنند و باید خود را سریعا به آنجا برسانند، روزها بر همین منوال گذشت و هر روز شیرها از میان جنگل مانند سربازان با افتخار عبور میکردند و حیوانات برای بدرود با آنها حاضر میشدند و در مدح آنها اشعار و سرودهای سر میدادند و از شجاعت و فداکاری شیرها تشکر میکردند.
با گذشت چند روز همچنان این وضع ادامه داشت و مثل هر روز همه حیوانات برای دریافت جیره غذایی درب انبار صف کشیده بودند و منتظر دریافت جیره ی خود بودند، حیوانات بزرگتر در صف هوای حیوانات کوچیکتر را داشتند که زیر دست و پا قرار نگیرند و حیوانات درنده با آرامش کنار شکارهای قدیمی خود ایستاده بودند اوضاع عجیبی بود که هیچ حیوانی تجربه اش نکرده بود اما به خاطر اطمینان به قهوه شیر همه با این وضع کنار آمده بودند و یا در ظاهر چیزی نمیگفتند.
جناب مورچه خوار که با عینک گرد مسخره اش که دور از چشمانش و بر روی پوزه درازش قرار داشت شروع به خواندن اسامی کرد و هر کسی جیره غذایی خود را دریافت میکرد، گرازها، اسب های آبی و خرسهای بلند قامت مسئول نگهبانی از انبار شده بودند و برای اطمینان از اوضاع عقابها نیز بالای انبار پرواز میکردند که حیوانی یواشکی دستبرد نزند و یا ظلمی به حیوانات ضعیفتر نشود...
حیوانات ریز و درشت صف گرفته بودند و آماده دریافت جیره خود بودند، قابل باور نبود که حیوانات اینگونه در کنار هم ایستاده اند، خرس و ببر و روباره و خرگوش و زرافه و پرنده و چرنده و حشره در یک صف منظم بودند و صف طویلی را تشکیل میدادند که انتهای آن در دل جنگل و درختان ناپدید میشد، مورچه خوار پیر که برای همه مورد احترام بود و دانایی اش اثبات شده بود با مهربانی پدرانه جیره ی هر حیوان را بسته به اندازه و نیاز او در برگش میپیچید، برای حیوانات وحشی حشرات خشک شده که منبع پروتئین بود برای پرندگان دانه های ذرت و گندم، برای گیاه خواران میوه ها و برای حشرات نیز برگها و... فکر همه حیوانات را کرده بودند، انگار سالها بود آماده یاین وضعیت بودند
حیوانات در خیال خود خوشحال از داشتن رهبری شجاع که برای حمایت از آنها حاضر به مقابله با آدمیان شده به خود دلداری میدادند و شلوغی صف و رژیم غذایی را تحمل میکردند اما بودند حیواناتی که از این اوضاع و بهم ریختگی چرخه ناراحت بودند، روباه دم دراز یکی از آنها بود که مدام از چپ راست صف حرکت میکرد و سعی میکرد جلوتر را ببیند و از انتظار در صف کلافه شده بود، پشت سرش زرافه ای با گردن دراز و بدن توپ توپی ای بود و جلوترش موش کور و جوجه تیغی پیری که تیغهایش را از دست داده بود و پوستش چروک و آویزان شده بود و لختی و عریانی اش بدجوری توی چشم میزد، روباه مدام غر میزد که این صف طولانی آخر ما را از گشنگی خواهد کشت و از وضع بد گلایه میکرد اما حیوانات دیگر به حرف های او اهمیتی نمیدادند و میدانستند در این شرایط حفظ نظم از هر چیزی واجب تر است و گلایه های روباه را جدی نمیگرفتند، جوجه تیغی بی تیغ که بر اثر کهولت سن دندانهایش را هم از دست داده بود روبه روباه کرد و گفت " هی دم دراز مکار، عمری خوردی و خوابیدی و در بالای چرخه عشق و حال کردی، اندکی هم بگذار دیگران طعم غذای آسوده و راحت را بچشند و از امثال تو و دیگر بالا نشینان نراهسند" و پشت بی خار و لخت خود را به روباه کرد و به صف بازگشت، روباه اما عصبانی از این وضع مدام غر میزد و به زرافه میگفت" چقدر از صف باقی مانده است؟ پس آن گردن درازت برای چکاری روی تنت قرار گرفته؟" زرافه هم از اوضاع صف و تعداد در صف ماندگان به او گزارش میداد ....بلاخره نوبت روباه شد و حشرات خشک شده ی خود را در برگش از مورچه خوار گرفت، با دیدن جیره اوقاتش از قبل هم تلخ تر شد و در حالیکه برگ غذا را با حالتی ناخشنود نگاه میکرد با کنایه به مورچه خوار گفت " جناب مورچه خوار فرهیخته، جناب قهوه شیر هم از همین غذا میل میکنند یا در شان سلطانیشان نیست که رژیم حشره خواری بگیرند؟!" مورچه خوار اما با آرامش گفت" روباه عزیز همه در این سختی همراه هم هستیم و جناب قهوه شیر نیز از همین جیره دریافت میکنند و هیچ حیوانی مستثنی نخواهد بود کمی صبر داشته باش تا این مشکل حل شود و همه به جایگاه خویش باز خواهیم گشت" روباه که حس بدی داشت و از اوضاع ناراحت بود گوشه ای ایستاد و با گوشهای آویزان حیوانات را نگاه کرد که گور خر و پلنگ و گراز و خرگوش کنار هم نشسته بودند و از خاطرات شکار و طعمه شدن خویش میگفتن و غش غش میخندیدن انگار یادشان نبود اینها در یک کفه نیستند و کنار هم نشستنشان غیر ممکن است، گوشه ای دیگر جوجه تیغی بدون تیغ و ببر و اسب آبی و میمون بودند و از شیرین کاری های میمون لذت میبردند و گوشه ای دیگر تمساح و اردک و جغد و زرافه از حسن ها و آرزوهای خود صحبت میکردند و بحثشان پرواز تمساحها بود ، نظم جنگل کاملا عوض شده بود و انگار جز روباه کسی با این موضوع مشکلی نداشت
برای روباه تحمل این وضع جنگل ناراحت کننده بود و ناراحتی اش از سیبیل ها و گوشهای آویزانش مشخص بود و در حالیکه دستی به سبیل بلند خود میکشید با خود فکر میکرد که باید فکری برای این موضوع بکند، غرق افکار خویش بود که ناگهان چشمش به دسته ای جدا از بقیه افتاد، لاشخور، کفتار، قاقم و شغال در گوشه ای کنار هم جمع شده بودند و جیره ی شان را بی میلی میخوردند، با خود فکر کرد شاید اینها بتوانند مرا درک کنند و این اوضاع احمقانه را پایان دهند.
به آرامی نگاه کرد و متوجه شد آنها نیز از جیره غذایی ناراضی اند، فرصت را غنمیت شمارد و نزیکشان شد و با حالتی چاپلوسانه گفت" سلام بر دوستان عزیز و هم جنگلی های قدیمی، اجازه میدهید افتخار خوردن این جیره ی ناقابل را در کنار شما بزرگان داشته باشم؟" کفتار نگاه شغال کرد و گفت " این با ماست؟" و متعجب اطراف خود را نگاه کرد تا مطمن شود کس دیگری آنجا نیست، لاشخور سر خود را از غذا در آورد و گفت " روباه چرب زبان، ما زمانی بزرگ بودیم که میتوانستیم شکار کنیم و این موجودات حقیر با خیال آسوده کنار ما نبودند الان هیچ فرقی میان خرگوش همیشه باردار و ما وجود ندارد" روباه که میخواست دل لاشخور را به دست بیاورد شروع به همدردی کرد و گفت " آهههه... حرف دل مرا میزنید جناب لاشخور، از روزی که این بساط احمقانه به پا شده لحظه ای را مثل حیوانات رده بالای زنجیره زندگی نکرده ایم و هیچ فرقی با آن جوجه تیغی چندش آور بی تیغ و به قول شما خرگوشهای همیشه باردار نداریم" این را گفت و خود را وارد جمع کرد، در حالیکه مثل گربه میان آنها راه میرفت و برای لوس کردن دم و بدن خود را به آنها میمالید گفت " ای کاش میشد راهی برای این وضع نکبت بار پیدا کنید؟ واقعا تا کی قرار است این موش کور ها و خرگوش ها و سنجابهای ته زنجیره ای کنار شما بزرگان آسوده بنشینند و در چشمهایتان زل بزنند و جیره میل کنند و بر ریش نداشته یمان بخنند؟" قاقم ناگهان گردن راست کرد و گفت " این دم قشنگ هم بد نمیگه، واقعا این کوفتی که به عنوان غذا میخوریم ممکنه در آینده زنجیره اثر بذاره، فکرش رو بکنید این وضع ادامه پیدا کنه.... و در آینده بچه های ما حتی ندونن شکار کردن و گوشت خونآبه ای چه طعمی میده؟ دیگه اونوقت چه فرقی داره سمور باشن یا قاقم؟" کفتار خنده ای مضحک کرد و گفت " فک کن لاشخور لاشه ای نداشته باشه و شغال مرغی برای خوردن پیدا نکنه؟" و دوباره بلند خندید... روباه گفت "من حتی از آن بدتر را میبینم، نسلمان منقرض شود و جز این جوندگان و چرندگان بی ارزش چیزی باقی نماند" قاقم با نگرانی گفت "پس بهتره قهوه شیر که برگشت بریم و باهاش حرف بزنیم؟ این وضع تا کی میخواد ادامه داشته باشه؟ واقعا ممکنه در آینده چیزی از شکار و زنجیره باقی نمونه" روباه اما خوب میدانست قهوه شیر دوباره آنها را راضی میکند و با حرفهایش اوضاع را برای این کم عقلان وحشی صفت توجیه میکند، دستی به سیبیلش کشید و گفت" چی؟ قهوه شیر؟ فکر میکنی اون مثل ما رژیم حشراتی دارد که دلش بسوزد؟" شغال و لاشخور و کفتار و قاقم با شنیدن این حرف گوشهایشان تیز شد و به روباه خیره شدند، روباه فرصت را غنمیت شمرد و در حالی که با سیبیلش ور میرفت ادامه داد" آری من چند روز پیش آنها را تعقیب کردم، خودم با چشمهای تیز بینم دیدم آنها به بهانه ی دیدبانی آنجا به خوشگذرانی مشغولند و گوشت آهوی نابالغ میخورند و عسلهای ناب مینوشند" کفتار که آب دهانش سرازیر شده بود گفت اگر اینچنین باشد با گله به سراغ قهوه شیر میروم و یالهایش را میکنم" قاقم که حرف روباه را باور کرده بود گفت " یعنی خودشون گوشت آهو میخورن و ما.... ما حشره ی زهر ماری که مزه ی سوسک هم نمیده؟ لعنت به قهوه شیر" روباه خوشحال از اینکه توانسته بود آنها را همراه خود کند گفت "دوستان عزیز من اطلاع دارم فردا یک کره آهوی کوچک را خواهند خورد، همگی خواهیم دید که یک کره آهو کم خواهد شد" این را گفت و زیر برگ غذایش زد و گفت فردا همین موقع همین جا این موضوع را میبینیم و جستی زد و دور شد، شغال و کفتار و قاقم و لاشخور خشکشان زده و در دل دچار تردیدی عظیم شده بودند و حس خیانت به خود را داشتند آیا حرفهای روباه دم دراز راست بود؟ شیرها در حال خیانت به بقیه بودند و به بهانه آدمیزاد در حال خوشگذرانی بودند؟!
هرچه بود راهی نداشتند تا فردا از صحت حرفهای روباه مطمن شوند، اگر کره آهویی کم شود یعنی روباه راست میگوید و باید فکری برای این اوضاع میکردند...
ادامه دارد