دیشب یکی از بدترین صحنه های زندگیم رو دیدم، طبق معمول به عادت گذشته به سرم زد شب گردی کنم و اطراف خونه بچرخم،به کوچه پشتی ما که یک جاده اصلی با چندتا مغازه های خوراکی مرغ فروشی لب جاده رونق گرفته وارد شدم و داشتم قدم میزدم که یکدفعه یک گاری بزرگ دیدم، ساعت از 12 گذشته بود و 3 تا بچه کم و سن و سال میان زباله ها میگشتن،ناراحت از اینکه من برای تجدید روحیه و خوشگذرانی این موقع بیرونم و این بچه ها برای تکه ای نان... به سمت بچه ها رفتم، سلام کردم اما چیزی که دیدم اشکم را درآورد و ساکتم کرد، لعنتی از هر ضربه ای برایم سختتر بود، در زباله های جلوی مغازه مرغ فروشی در حال پیدا کردن تکه های مرغ قابل خوردن بودن، به خودم لعنت میفرستادم، حالم از نفسهای تعفن باری ک میکشیدم بهم میخورد که من سیر ایستاده ام و گرسنگی این کودکان را میبینم، لعنت به من،چندبار در اینجا در اوج احمقی و کوری و کری غذا خوردی و نفهمیدی که کودکانی گرسنه در همین نزدیکی هستن، لعنت به تو پسر ...
سعی کردم برای رفع عذاب وجدانم کاری کنم اما واقعا تا بحال اینجور حالم از بودنم بد نشده بود، ایکاش بودن را یاد بگیرم قبل از آنکه دیر شود
