ویرگول
ورودثبت نام
TUMS Mentoring
TUMS Mentoring
TUMS Mentoring
TUMS Mentoring
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

مسئله‌ی مرگ و زندگی

... آنچه در مرگ بیش از هر چیز رعب آور است فقدان آینده نیست، بلکه از دست دادن گذشته است. در واقع عمل فراموشی خود گونه ای مرگ است که همواره در زندگی حضور دارد...

... یک بار دیگر، مانند دفعات متعدد دیگری در سال اخیر، از ذهنم گذشت که مرگ من فقط مال من تنها نیست. باید آن را با کسانی که عاشقانه دوستم دارند شریک شوم، اول از همه با ارو و نیز با سایر اعضای خانواده و دوستان صمیمی. با اینکه حلقه دوستانم همواره برایم مهم بوده اند، از عمق نگرانی بسیاری از آنان وقتی خبر بیماری ام را می شنوند، غافلگیر می شوم. بخت چقدر با من یار است که چنین افراد با محبتی دورم را گرفته اند...

... اکنون مرگ مریلین در افق پدیدار شده و هر لحظه نزدیک تر می شود و به هر تصمیم کوچک و بزرگی رسوخ می کند. او چای ارل گری صبحانه اش را می نوشد و وقتی می بینم دو عدد چای کیسه ای بیش تر باقی نمانده، به خواربار فروشی می روم تا چند بسته چای بخرم. ولی چند تا؟ کسی جز او در خانه چای نمی نوشد. در هر بسته بیست عدد چای کیسه ای هست. می ترسم چند روز بیش تر زنده نباشد، ولی دو بسته می خرم: چهل چای کیسه ای دستاویزی جادویی است برای آنکه او را کمی طولانی تر نزد خود نگه دارم...

... ولی چندان در این گونه پرسش ها غور نمی کنم زیرا پیامد های بغرنج و روشن آن درجا رخ می نماید: اثر خودکشی من بر فرزندانم و بر تمامی شبکه دوستانم. و بر بیمارانم. سال ها به درمان فردی و گروهی مردان و زنان بیوه پرداخته ام و برای زنده نگه داشتن آنها در سال جان فرسای اول پس از مرگ همسر و گاه سال دوم جان فشانی ها کرده ام. بارها زمانی که آهسته آهسته بهبود یافته اند و به زندگی بازگشته اند، سرشار از لذت شده ام. پایان دادن به زندگی ام چه خیانتی به کار آن ها یا در واقع کار خودمان خواهد بود. من یاری شان کردم از درد و رنجشان جان به در بردند و بعد، حالا که در موقعیت آنها قرار گرفته ام، انتخاب می کنم عهدشکنی کنم. نه، نمی توانم چنین کنم. کمک به بیمارانم کانون زندگی من است: عهدی که نمی توانم زیر پا بگذارمش و این کار را نخواهم کرد...

... هر کس باید آنچه را برایش مهم است خودش بیابد. ولی در طول راه سرنخ ها و نشانه هایی هست. من آموخته ام که بهترین خودم را در منابع بسیاری-نوشته و نانوشته- جستجو کنم و بیابم: شاعران انگلیسی و آمریکایی، انجیل و تورات، پروست، ماکسین هانگ، کینگستون، تماشای دسته کوچک بلدرچین ها و شکفتن یک غنچه گل سرخ. خاطره والدینم، آموزگارانم و همکارانم را که گشاده دست و مهربان بودند، در خود دارم...

... ولی حتی حالا، هر بار که وارد اتاق می شود، من سر شوق می آیم. من هرآنچه را به او مربوط است تحسین می کنم: وقارش، زیبایی اش، مهربانی اش، و درایتش را. با اینکه زمینه فکری و حرفه ای ما متفاوت است، در عشق به ادبیات و نمایشنامه با هم اشتراک داریم. جز در حیطه علم، در سایر موارد فرد بسیار مطلعی است. هر وقت پرسشی در زمینه علوم انسانی دارم، چیزی برای یاد دادن به من دارد. رابطه ما همیشه هم آرام نبوده است: ما هم تفاوت ها، جروبحث ها و بی ملاحظگی های خود را داشته ایم ولی همیشه با هم صادق و صریح بوده ایم و همیشه و همیشه رابطه مان برایمان در اولویت بوده است...

... چند صفحه بعد، با توصیف خودم از «موج انداختن» رو به رو می شوم: این باور که کردار ها و پندارهای فرد بر دیگران موج می اندازد، درست مانند امواجی که از پرتاب یک سنگریزه در یک آبگیر پدید می آیند. این اندیشه هم اهمیت فوق العاده ای برای من دارد. وقتی من چیزی به مراجعانم پیشکش می کنم، می دانم آنها هم به نوبه خویش راهی می یابند تا پیشکش مرا به دیگران برسانند و این موج به همین ترتیب ادامه می یابد. این مضمون از بیش از شصت سال پیش که روان درمانی را آغاز کردم، بخش جدایی ناپذیری از کار من بوده است...

... بله، چهار فرزند و هشت نوه ام و دوستان بسیاری برایم وقت خواهند گذاشت ولی افسوس که آن ها قدرت نفوذ به ژرفای تنهایی مرا نخواهند داشت...

... در بخشی با عنوان «خلسه عشق»، این موضوع را مورد بحث قرار می دهم که دل­باختگی اوهام­پرستانه هر دلواپسی دیگری را عقب می راند. تماشا کنید که چطور یک کودک آشفته به دامان مادرش پناه می برد و به سرعت آرام می شود انگار همه نگرانی های دردسرآفرین ناپدید شده است. من این پدیده را حل شدن «من» تنها در «ما» توصیف کرده ام. درد انزوا ناپدید می شود. این واقعا به کار من می آید. عاشق مریلین بودن برای تقریبا همه عمر بی تردید همچون سپری من را از تجربه­ی احساس تنهایی ژرف ناشی از انزوا برکنار داشته است و بخش عمده ای از رنج کنونی من از پیش بینی آن تنهایی برمی خیزد...

...لحظات ارزشمندی که فقط دست همدیگر را گرفته ایم و من به او می گویم: «به این لحظات فکر کن، ببین چقدر خوشبختیم که این هوشیاری ارزشمند رو تجربه می کنیم. من عاشق هر دقیقه اش هستم؛ دیگه هرگز نمی تونیم داشته باشیمش. چطور می تونی پسش بزنی؟»...

۳
۰
TUMS Mentoring
TUMS Mentoring
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید