من
از استخوانِ آینه
بیرون زدم؛
جایی که هر چهره
پیش از دیدهشدن
رأی میگرفت
مرزها را
در انعکاسِ خاک کشیدم؛
و هر تصویر
قطعهای از وطن بود
که به دیگری
شبیه میشد
زن
وزنِ چاقچوریست
کشیده بر اندامِ باد؛
کنارِ سپیداری
که خندههایم را
در حلقههای تنش
نگه داشته بود
سالها
سکوت
به جای ما
دست بلند کرد
تا روزی
آینه شکست
و هزار چهره
از قاب بیرون ریخت؛
آنوقت فهمیدیم
رفراندوم
همین بود:
اینکه
برای نخستینبار
خودمان را
از میانِ خودمان
انتخاب کنیم
س_شاپرک
زینب_ساعدی
۱۴ شهریور ۴۰۵