سلام هری عزیز
کمی خسته و غمگین هستم، حتما میپرسی چزا؟ چون دنیل، بچه دردسر ساز با یکی که حتی نصف سن خودش هم نیست دعواش شده بود و از اونجایی ک تن ضعیفش قدرت قبل رو نداشته بیشتر از اینکه بزنه خورده بود و بله در انتهای یک دنده شکسته روی دستمون انداخت؛دکتر که دختر نحیفی و سی ساله ای بنظر میرسید گفت بهتره که چند روز رو ف سن خودش هم نیست دعواش شده بود و از اونجایی ک تن ضعیفش قدرت قبل رو نداشته بیشتر از اینکه بزنه خورده بود و بله در انتهای یک دنده شکسته روی دستمون انداخت؛دکتر که دختر نحیف و سی ساله ای بنظر میرسید گفت چند روزی رو نیازه که داخل بیمارستان بمونه.... امروز برگشتم خونه تا دوشی بگیرم و لباسی عوض کنم و با دیدن ساختمون فهمیدم چقدر دلتنگ خونه هستم و دلتنگی من رو یاد تو اورد پس برای همین تا وارد خونه شدم یکی از کاغذ ها رو برداشتم تا برایت بنویسم و اینکه لطفا نگران حال من نشو... درسته که زخم هایی ک دنیل میخوره هنوز مثل بار اول ازارم میده اما بیست و شیش سال گذشته و باهاشون سازگار شدم عزیزم ولی هری بذار این رو به تو بگم که بی نهایت نگرانش هستم....اینکه روزی اگر بخوام تنهاش بذارم چه اتفاقی براش میوفته... میدونم باز هم داری چشم هات رو میچرخونی و نق میزنی که اون خرس گنده چند سال دیگه نیم قرنش میشه و من هم قرار نیست تا ابد رهاش کنم حتی اگر به معنای رهایی زندگی خودم باشه و درست هم فکر میکنی اما هم من و هم تو هر دو تجربه اینده ترسناک رو داشتیم و سرنوشت معلوم نیست چه نقشه حیله گرانه دیگری کشیده باشه...
راستی این عکس رو هم از ساختمان خونه گرفتم و اگر فکر میکنی اون مشکی رنگه باید باشه سخت در اشتباهی، دنیل هم اول همین فکر رو میکرد و ذوق زده شد اما وقتی مرد املاکی کلید رو روی در ساختمان ابی انداخت بادش خوابید و وقتی بهش یاداوری کردم که بچه، ابی رنگ مورد علاقته قیافه خنگی به خودش گرفت و چند ثانیه بعد اون لبخند های زیباش رو تحویلم دادم و گفت چرا فراموش کرده..... اره هری این بچه شاید چهل و دو سالش باشه اما هنوز بچس
امیدوارم بعد از خوندن تیکه اخر نگی اه این از اثراتی هست که من روش گذاشتم
دوست دار تو،سا
