
سلام هری عزیز
چند روز پیش به دانکستر برگشتم تا هم به کافه ای که خیلی یکدفعه ای رهاش کرده بودم سر بزنم و هم دوستانمون رو که به خوبی از هم جدا نشده بودیم ببینم.
همه از دیدنم خوشحال شده بودن و من هم با دیدنشون فهمیدم چقدر دلتنگشون بودم و سیمو مهمونی برام تشکیل داد.... آه اون دختر دست و دلباز و شیرین و مهربون، هنوز هم معتقدم که دوستی با اون و زارا جواب کار های نیک زندگی گذشتم هست.
لارا هم وقتی فهمید اومدم من رو به کافه برد و بله انگار رها کردن کافه و فروختن سهمم بهش باعث شد بالاخره اون طراحی که دوست داشت رو انجام بده و کل شکل و شمایلش رو تغییر بده و بذار یواشکی بهت بگم که ای کاش همون روز اول راضی شده بودم تا از رنگ سبز استفاده کنیم چون الان خیلی زیبا شده!
لارا هم بقیه بچه ها رو تو کافه جمع کرد تا دیدار دوباره ای داشته باشیم و دیدنشون باعث شد بعد از مدت ها لبخند بزنم.
هری،داشتم به این دقت میکردم که چقدر بانمکه که تقریبا کوچیکترین عضو گروه دوستانم با سیمو و بقیه هستم و از سمت دیگه بزرگترین فرد در این گروه و با اینکه تفاوت سنی ها هم آنچنان نیست ولی جوش و موقعیتم و طرز برخوردم به وضوح تغییر میکنه.
اه راستی یادته داشتم از تنها موندن دنیل بهت میگفتم؟ فکر کنم خدا صدام رو شنید و یه موجود کیوت دوست داشتنی رو آورد تا کنارش باشه؛ اه لطفا تعجب نکن... میدونم بار اولی هست که دارم از یکی از پارتنر هاش تعریف میکنم ولی این یکی جدا متفاوت با بقیه هست و تنها مشکل تفاوت سنی ده سالشونه که البته خیلی هم به چشم نمیاد.
اسمش رزالینه و بار اول حدود پنج ماه پیش اون رو داخل مغازه تتویی که دنیل کار میکنه میبینه و ازش خوشش میاد... وای هری برام تعریف کرد روزی که میخواست بره به دنیل اعتراف کنه دقیقا همون روزی بود که من با دسته گل رفتم پیشش و دختر بیچاره با فکر اینکه من رابطه ای با اون بچه دارم نزدیک به یک ماه افسردگی داشته تا آخر سر میفهمه که خبری نیست و دوباره میره سراغشو دلش رو بدست میاره.
حقیقتا براشون خوشحالم و میتونم ببینم دنیل بعد از یک سال واقعا داره لبخند میزنه و دیگه نگرانی بابتش ندارم....بنظر میرسه این بچه بعد از تمام اون آدم های سمی که وارد زندگیش شدن بالاخره آدم درستش رو پیدا کرده.
بذار این رو هم برات تعریف کنم....دنیل از من براش یه قول ساخته بود و گفته بود من حکم مادر شوهر، خواهر شوهر و هووش رو دارم و رزالین هم وقتی به دیدنم اومد از استرس میلرزید که البته وقتی اسمش رو بهم گفت افتادم رو خنده و نتونستم ظاهر جدیم رو حفظ کنم؛حتما تو هم وقتی اسمش رو خوندی خندت گرفت نه؟
دنیلی که از گل رز و اسم رز متنفر بود گیر رز صورتی کوچیکی افتاد.... دقیقا مثل من که از رنگ سبز متنفر بودم و گیر چشم های تو افتادم
دوست دار تو،سا