سلام هری عزیز
امروز، دو روز مونده به تولدمه و وقتی از سرکار برگشتم به خونه با سیسیلی و سرهنگ و فندق و آیلا ( تنها اومده بود و خب دلیلش رو هم نپرسیدم) و دنیل کیک به دست جلوی در رو به رو شدم ... نمیتونی حس کنی تو اون لحظه چقدر از جمع شدن هممون دور هم خوشحال شدم و چقدر تو همون لحظه نبودنت دلتنگم کرد..
و زیبایی حضورشون با اومدن متیو کامل شد... اون هم برای یک هفته از لاس وگاس به انگلیس اومده بوده و وقتی دنیل این رو فهمیده دعوتش کرده تا پیشمون باشه و من واقعا دلتنگش بودم اگرچه که فکر نکنم به اندازه اون...خودت که به خوبی میشناسیش هیچوقت نمیشه به اندازه اون دلتنگ شد.
هری! بذار از بزرگترین سوپرایز جشن برات بگم... دنیل خودش کیک پخته بود، باورت میشه؟
وقتی کیک رو قاچ زدیم و ازش خوردم بخاطر طعم عالیش شگفت زده شدم و پرسیدم از کجا خریدنش و همین باعث شد جیغ ذوق زده دنیل تو کل خونه بپیچه و آیلا ناله اعتراض امیزی سر بده و بله نگو سر اینکه من میفهمم کیک خونگی هست یا نه شرط بسته بودن.... ولی واقعا به عکس نگاه کن،باورت میشه این کیک گردویی بی نظیر کار اون بچه باشه؟
متیو برام از روانپزشکی که پیشش میره گفت و خبر خوشحال کننده اینه که بنظر میاد درمان های این دکتر واقعا مفید بوده و بالاخره همه سختی هاش داره به اتمام میرسه و دیدن صورت بَشاشش واقعا خرسندم کرد؛ وقتی کادویی که برام خریده بود رو بهم داد به شوخی بهش گفتم که کادوی بیست و پنج سال پیشت رو امروز بهم دادی و خندید.
آیلا بافت رنگی زیبایی رو برام تهیه کرده بود ک همون لحظه از ذوق پوشیدمش و دنیل هم گفت خود روز تولدم کادوم رو بهم میده اگرچه که کیک بی نظیرش برای من ارزشمند ترین کادو بود.
هری عزیزم،امروز خیلی شاد بودم و خیلی خوش گذشت ولی نبود تو و جای خالیت رو، هممون حس میکردیم و وقتی سیسیلی نقاشی ای که از من، تو و دنیل کشیده بود رو بهم داد اشک هام سرازیر شد...کاش اینجا بودی
دوست دار تو،سا
ه
