سلام هری عزیزم
نزدیک به اپریل هست و حساسیت های فصلی من و دنیل شروع شده اگرچه که با اتمام زمستون حال روحی اون هم به حالت بهتری درومده و کمتر بحث میکنیم اگرچه که امسال هم اون و هم من خیلی اروم تر بودیم و دنیل دیروز زیر گریه زد و گفت بهش توجه نمیکنم و من فقط بدون هیچ حرفی در اغوش کشیدمش؛تو میدونی دیدن گریش تا چه حد قلبم رو ازار میده و حالا که بنظر میرسید این من بودم که اشکش رو دراوردم بیشتر ازارم میداد اما کاری هم نمیتونستم بکنم.. امروز که رفتم بار گل های جدید رو تحویل بگیرم، ده تا بسته دیزی بین گل ها بود و فکر کنم میدونی دنیل تا چه حد شیفته این گله!
یادته روزی که برای تولدش ازم پرسیدی گل مورد علاقش چی هست به جای دیزی همش کلمه دزیره تو ذهنم جریان داشت و با گیجی میگفتم اسم شبیه به دزیره هست ولی دزیره نیست و تو هم گیج شده بودی و اخر سر از خودش پرسیدی و وقتی اسمش رو فهمیدی چند ثانیه بی حس بهم خیره شده بودی؛امروز هم وقتی میخواستم تحویلشون بگیرم باز بجای دیزی، دزیزه تو مغزم اومده بود و هرکاری میکردم یادم نمیومد.... احتمالا میخوای مثل اون پیرزن بهم بگی از اثرات پیریه ولی خب هردومون میدونیم من همیشه فراموش کار و گیج بودم.
وقتی برگشتم گل فروشی، از خانم هیپلک خواستم یکی از دسته های آماده شده رو ببرم و اون وقتی صورت گرفته من رو دید فکر کنم فهمید با دنیل بحث کوچیکی داشتمو با لبخند شیرینی یک ساعت زودتر من رو مرخص کرد تا برم دنبال دنیل و خیلی جدی گفت <دختر جون برو و اینا رو جلوی تمام اون همکارای خلافکارش بهش بده تا دستشون بیاد اون یوزپلنگ پر از تتو و پیچ و مهره تو رو کنارش داره> و من هم خندم گرفته بود و هم باعث شد نا مطمعن بوسه ای روی صورت اون پیرزن بانمک بذارم و بدون اینکه بهش بگم که اون یوزپلنگ یپچ و مهره دار درواقع فقط دوست منه با شوق از مغازه بیرون زدم و زودتر خودم رو به اون مغازه تتو زنی مزخرف رسوندم.
دختر و پسر های جوونی اونجا مشغول به کار بودن و بعضی هاشون بنظر زیر بیست سال میرسیدن و باعث شد فک کنم دنیل وسط اینا حس عجیبی بهش دست نمیده؟
اه هری من واقعا از اینجا متنفرم!
دنیل وقتی من رو دید انقدر شوکه شد که مشتری زیر دستش رو نصفه کاره ول کرد و سمتم اومد و وقتی دسته گل توی دستم رو دید لبخند درخشانی زد،دقیقا از همون هایی که کل اون اتاق تاریک رو روشن میکنه.
دسته گل رو بهش دادم و براش توضیح دادم که تصمیم گرفتم امروز زودتر بیام دنبالش تا باهم به خونه برگردیم و اون هم ذوق زده گفت زودتر کار مشتری رو تموم میکنه..... هری،باید قیافه همکاراش رو میدی!
یجوری خشک شده به ما خیره شده بودن که انگار هردومون برهنه جلوشون ایستاذه بودیم اگرچه که میدونم دیدن ظاهر رنگی رنگی من کنار تیپ مشکی اون همیشه توجه ها رو جلب میکنه ولی تا این حد باعث میشد کمی مضطرب بشم و از سمت دبگه خندم بگیره.
تو راه برگشت تصمیم گرفتیم غذا بخریم که البته بازم برای اینکه از کدوم رستوران خرید کنیم بحثمون شد ولی اخر سر من کوتاه اومدم و به مک دونالد رفتیم.... واقعا نمیفهمم خوردن اون ساندویچ کوچیک با نون شیرینش چه لذتی میتونه ذاشته باشه....اگرچه که دیدن صورت کوچیکش که میگفت من باز بردم ارزشش رو داشت.... لبخند های امروزش ارزش هر کاری رو داشتن و حالا هم در ارامش خوابیده و بین نوشتنم برای تو هر نیم دقیقه قر میزنه تا برم پیشش چون تیکه خالی تخت باعث شده نتونه زیر پتو گرمش بشه
دوست دار تو،سا
