سلام هری عزیزم
اول از همه عکس رو ببین.... فکر میکنی این فندوق کوچولو کی هست؟
بله عزیزم،این فندوق بچه سرهنگ و سیسیلیه... اسمش جودیه و سه سال و نیمشه، میبینی چقدر شیرینه؟
سیسیلی شب همون روزی که سرهنگ شمارم رو گرفت باهام تماس گرفت و فهمیدم اون هم به اندازه من از پیدا کردنم ذوق زده شده!
شبش که به دنیل داستان رو گفتم خیلی خوشحال شد و گفت خبر نداشته که اون ها برگشتن لندن و چهار روز پیش که تعطیلی بود بالاخره همدیگه رو ملاقات کردیم.
سیسیلی هم تکون نخورده بود و فقط تار های سفید زیبایی خودشون رو بین اون نارنجی ها نشونده بودن.... فکر کنم عشق جلوی پیر شدن این دو تا رو گرفته و زمان رو براشون ثابت کرده.
هری! وقتی اون فسقلی رو تو بقل سرهنگ دیدم اشک هام ناخوداگاه سرازیر شد و دنیل.... اون بچه فکر کنم حتی یادش رفت نفس بکشه!
اولش باورم نمیشد،انگار که داشتن باهام شوخی میکردن ولی وقتی اون شکلات کوچولو رو تو بقلم گذاشتن شیرین ترین حس دنیا تو وجودم تذریق شد و دنیل هم برای اینکه اشک هاش دیده نشن هی دم گوشم سرفه های الکی میکرد و نق میزد که چقدر گرده تو هوا هست.... بچه احمق!
ظهر تا شبی رو کنار همدیگه گذروندیم، البته من بیشتر زمانم رو با جودی گذروندم،جدایی از اون موجود نرم کوچولو خیلی سخت بود و حس مادر بزرگی داشتم که نوه اش رو بعد از چند سال دیده و فکر کنم اون هم به من عادت کرده بود چون موقع خداحافظی زد زیر گریه و گردنم رو سفت گرفته بود تا جدا نشه.... هری باید لپای اویزونش رو که بخاطر گریه سرخ شده بود میدید، اون بچه خیلی بانمکه!
دنیل موقع برگشت گفت عشق و زندگی تو اون خونه و بین اون سه نفر جریان داره همونجور که قبلا بین ما جریان داشت و راست میگفت.... انگار وقتی از دانسکتر خارج شدیم اون عشق و اون حس زندگی رو همونجا گذاشتیم.... اه احساس میکنم باید زودتر این بچه رو سر و سامون بدم تا باز هم بتونه زندگی کنه چون بودن کنار من دیگه قرار نیست خوشحالش کنه
دوست دار تو،سا
