سلام هری عزیز
بالاخره به دیدن خانوادم رفتم... همشون از دیدنم شوکه شده بودن و مامان با دیدنم زیر گریه زد و جو کلا حس و حال عجیبی داشت.
امورا و ونیز خیلی تو این یک سال و نیم بزرگ شده بودن و فکر کنم ونیز در تلاشه که برای دانشگاه لندن ثبت نام کنه؛مامان و بابا نسبت به گذشته شکسته تر شده بودن و لونا میگفت این مدت بدون من بهشون سخت گذشته....حتما فکر میکنی بخاطر دوریم ناراحت باشم ولی اگر باز هم برگردم به گذشته این یک سال و نیم رو فاصله میگیرم....البته،اگر برمیگشتم از اون زمان هایی که ندونسته درست استفاده نکردم، استفاده می‌کردم...
ولی هری،این دوری من باعث شد بابا بالاخره بعد پنجاه سال بتونه مامان رو راضی کنه و گربه به سرپرستی بگیرن،اسمش رو هم گذاشته گارفیلد و اگر اشتباه نکنم پنج ماهشه؛وقتی دیدمش باورم نمیشد که مامان با ترس همیشگیش مقابله کرده و حالا داره از یه گربه نگهداری میکنه.... جدا آینده معلوم نیست مگه نه؟
اه راستی،آقای مینچنزو باهام تماس گرفت در خصوص انحصار وراثت و چرت و پرت های همیشگیش رو تحویلم داد و ایندفعه من کوتاه اومدم... میدونی،احساس میکنم دنیل بالاخره سر عقل اومده و داره فکر های جدی ای درباره رزالین میکنه و اگر همچین باشه،نیاز به خونه جدا داره و پولی که طی این چند سال جمع کرده براش اونقدر کافی نیست و بخشی از این پول میتونه بهش کمک کنه.
میدونی هری.... براش خوشحالم و رزالین هم مثل یه فرشته دوست داشتنی میمونه و دیدنشون کنارهم باعث میشه لبخند بزنم.
دوست دار تو،سا
