دلم میخواد صبح ک از خواب بلند میشم برم اون بچه احمق رو صدا بزنم تا دیرش نشه و برم پایین و اب رو بذارم جوش بیاد تا چایی برای خودم و قهوه برای اون درست کنم و بعد برم باکس پست رو چک کنم شاید چیزی اومده باشه و بعد باهمدیگه اروم قدم بزنیم و وسط راه بخاطر متفاوت بودن محل کارمون از همدیگه خداحافظی کنیم و بعد من همینجور که دارم اهنگ گوش میدم وارد کتاب فروشی بشمو تا ظهر اونجا کار کنم و بعدش هم برم گل فروشی و شیفت کاریم رو اونجا شروع کنم و بعد از غروب افتاب هردومون همدیگه رو تو همون کافه کوچیک خیابونی میبینیم و باز هم اون سفارش من رو برای خودش برمیداره و من با غرغر کردن غذای اون رو میخورم و پیرمرد کافه بهمون میخنده و شیر موزی به من میده تا صورت عبوسم به حالت عادی برگرده و بعد از یک ساعت برمیگردیم خونه و من مینویسم و اون مینوازه و بعد از نیم ساعت بحث کردن سر روشن گذاشتن چراغ خواب یا خاموش کردنش میخوابیم و قبل خواب مطمعن میشه که فردا براش کوکی شکلاتی درست کنم.... برای من این حس زندگیه نه بیدار شدن و چرخیدن تو اینترنت و دوباره خوابیدن....
