آقاجان را که خواباندیم توی گور، یکچیز سرخ و سرد نشست توی چشمهای مامانجان. هر بار که میدیدمش موهای سفیدش را با دست میزد زیر روسری سیاهش و با صدای آرام میگفت: «تنهایی بد دردیه نَنَهجان، غروب که میشه سینهام سنگین میشه، دلم خوشه به همین رفت و اومَدای شما.» بعد هم تعارف میزد که: «بخور اون چایی رو تا یخ نکرده. از اون نُقل هم بردار.» دیر که چای را برمیداشتم غر میزد: «بذار کنار اون رو.» گوشی را میگفت، یکبار به پسرعمویم گلایه کردهبود: «از وقتی این گوشیا اومده نشده یه دل سیر با شماها حرف بزنم.» گاهی میآمد نزدیک، عینکش را نوک دماغش جابهجا میکرد و زل میزد به صفحهی گوشی. یکبار آمد خبر زاییدن بچّهی برادرش را بدهد که آن سر دنیاست؛ خندیدم و گفتم: «میدونم، چه پسر بامزّهای هم هست.» چشمهایش را گرد کرد: «مگه دیدیش؟» صفحهی اینستاگرامم را باز کردم و عکس را نشانش دادم. چندباری زد روی سینهاش و قربان صدقهی نوزاد خوابیده لای پتو رفت. بعد هم نگاهش را چرخاند روی من و گوشی را نشان داد: «بالأخره این به یه دردی خورد.»
کرونا که آمد مامانجان تنهاتر شد. زنگ که میزدم میگفت:«کارم شده هر روز و هرشب خیره شدن به در و دیوار. قلبم پوسید.» راست میگفت از چشمِ به در مانده تا قلب، یک طناب پیچپیچ وصل است. چشم که محتاج دیدن شود و نبیند، قلب شروع میکند به پوسیدن.
آخرین پنجشنبهی سال بود که زنگ خانهی مامانجان را زدم. در را که باز کرد، شادی، اوّل نشست روی لبهایش و بعد رفت جایی درست میان مردمک قهوهای چشمانش. تا خواست گلایه کند که چرا یک ماه است که کسی زنگ خانهاش را نزده و اصلاً این کرونا چه کوفتی است که اینطور او را تنها کردهاست، جعبهی توی دستم را بردم بالا و گفتم: «با این دیگه همیشه کنارتیم.»
چشمانش را ریز کرد و زل زد به عکس روی جعبه: «گوشیه؟» رفتم جلوتر بوی آش رشته از زیر دو تا ماسک خودش را رساند به سوراخهای دماغم و از آنجا پیچید لا به لای خاطرات کودکیام. گفتم: «آره، خودم یادت میدم، مطمئنم زود یاد میگیری.» آن روز تا غروب طول کشید تا یادش دادم چه طور این گوشی میتواند جلوی پوسیدن قلبش را بگیرد. بعد از آن هم چندهفتهای گذشت تا یاد بگیرد چه طور عکسهایمان را ببیند و چه طور به قول خودش برایمان حرف بفرستد و در پخش زنده صورتهایمان را ببیند.
حالا امّا برای خودش استادی شدهاست. امروز ظهر که عکس کاسهی آش را فرستاد و بعد صدایش توی گوشی پخش شد که: «قربونت برم نَنَه جان، آش رشته بدون تو نمیچسبه. غروب پخش زنده میگیرم که روی ماهتو ببینم»، مطمئن شدم که حالِ قلبش بهتر شدهاست و دیگر غروبها پشت پنجره غصه نمیخورد.
#روایتگرباش