هنوز اسفند است؛)

«هنوز اسفند است»

می‌گویند

تابستانِ هزار و چهارصد و پنج است...

اما تقویمِ من

هنوز

لای همان برگِ اسفند

گیر کرده است.

همان روز...

همان ساعت...

همان نهِ صبحی

که ناگهان

آسمان

از پرنده خالی شد

و از موشک

پر.

نوروز آمد.

سفره‌ها را چیدیم؛

اما «سین»ها

بوی سنبل نمی‌دادند...

بوی پناهگاه می‌دادند.

عیدی‌ها

در جیبِ ترس

گم شدند.

و سال،

با روبوسیِ

انفجار

تحویل شد.

کسی نگفت

عیدت مبارک.

همه فقط

از هم می‌پرسیدند:

«امشب...

آسمان آرام می‌ماند؟»

می‌گویند

سال تحصیلیِ جدید

نزدیک است.

دفترهای نو،

کیف‌های نو،

مدادهای نو...

اما من

هنوز

از آن نهِ صبح

به خانه برنگشته‌ام.

انگار

زمان،

از همان لحظه

دیگر

حرکت نکرد.

و من

میانِ این همه

کاغذ،

خبر،

تاریخ

و دود،

حس می‌کنم

در خلأ

گم شده‌ام.

نه بوی باروت.

ترامپ

آن‌سوی دنیا

شاید فقط

نامی باشد

در تیترِ روزنامه‌ها.

اما این‌سو،

هر تصمیمی

که پشتِ میزهای بزرگ

گرفته می‌شود،

از پنجره‌ی اتاقِ من

عبور می‌کند.

با صدای پهپاد.

با ردّ موشک.

با انفجاری

که دیگر

همه می‌گویند:

«عادی شده...»

و من

از همین «عادی شدن»

می‌ترسم.

دلتنگم...

نه برای کسی،

برای روزگاری

که آسمان،

فقط

آسمان بود.

که بلندترین صدا،

زنگِ مدرسه بود.

که هیچ نوجوانی

سنش را

با شمارشِ شب‌های جنگ

حفظ نمی‌کرد.

شاید

اول مهر برسد.

شاید

دوباره

روی نیمکت‌ها بنشینیم.

اما من می‌دانم

تا وقتی

آن نهِ صبح

از حافظه‌ی جهان

پاک نشود،

درونِ من

هنوز

اسفند است.

معصومه شمس

معصومه شمس✨️