در طول مدتی که به جامعه مهاجران ایرانی مشاوره دادهام، بارها این جمله را شنیدهام:
❝ ایرانیهای اینجا اصلاً خوب نیستند ❞
یا به شکل دیگر:
❝ ما نمیخواهیم با ایرانیها ارتباط بگیریم ❞
پشت این پرهیز، دلایل متعددی وجود دارد که واقعی و قابل درکه.
برخی از مهمترین عوامل:
* تجربه دوستیهایی که صرفاً از ترس تنهایی شکل گرفته و در نهایت ناموفق بودهاند
* محدود بودن جامعه مهاجران و کمبود گزینه برای انتخاب
* نگرانی از قضاوت یا مقایسه شدن با هموطنان
* نیاز به تجربه فرهنگ جدید و فاصله گرفتن از الگوهای گذشته
رقابت پنهان: مقایسههای اقتصادی، شغلی یا تحصیلی که فشار روانی ایجاد میکند
هویت در حال بازسازی: بعضی مهاجران میخواهند “شروع تازه” خود را بدون تأثیر جامعه ایرانی تعریف کنند.
چالش دیگری که مهاجران تجربه میکنند:
در ایران ما یک شبکه گسترده داریم از جمله خانواده، همکار، همسایه، همکلاسی و هر رابطه در جایگاه خودش باقی میماند. اما در مهاجرت این شبکه کوچک میشود و همین تغییر باعث بروز مسائل زیر میگردد:
* روابط کاری یا معمولی زودتر به سمت صمیمیت میروند
* نقشها و انتظارات از یک نفر چند برابر میشود (مثلاً همکار میتواند همزمان نقش دوست و فامیل را پیدا کند)
* فشار روی رابطهها افزایش مییابد و ویژگیهای منفی زودتر آشکار میشوند
نتیجه این چرخه آن است که برخی افراد برای محافظت از خودشان ترجیح میدهند از ارتباط با هموطنان فاصله بگیرند.
🔑 به نظر من، راهحل در انتخاب آگاهانه و مرزهای سالم است. ارتباط نباید صرفاً راهی برای فرار از تنهایی باشد، بلکه باید بر پایه نیازهای واقعی، ارزشهای مشترک و احترام به حریم فردی شکل بگیرد تا روابطی پایدار و حمایتگر ایجاد شود.