زندگی خلاصه میشه توو همین
شب سکوت و نیکوتین و خاطرات
عکستم که توی گوشی با منه
زُل زدی به چشم من با اون چشات
درک میکنم که قسمت این نبود
تا همیشه مال من بشی نشُد
عطر پیرهنت میپیچه تو سَرَم
خیرهام به دَرز باز این کُمد
خوب شد که برنداشتی رُژاتو
آخرین اُمید من به این رُژاست
معبد من این کُمد که پیرهنت توشه
مثل کعبهای که خالی از خُداست
غصهی منو نخور به زندگیت برس
وضع من خدایی بیتو عالیه
خونه غرق ته سیگار و خاطرهست
مستی که میون شیشههای خالیه
همدمم سیاوش قمیشییه
البته فقط صداش میاد گُلم
با نگاش پیک پیتزایی میگه
من یه الکلی کاملن خُلم
زندگی همینه دیگه چاره نیست
عاشقت شدم که دست من نبود
زندگیتو کن تو فکر من نباش
زخم من یه روز خوب میشه زود