**بچه بودم و کودک در دبستان
میرفتم مدرسه همراه دوستان
که با لحن شیرین یاد داد معلم
دو سوره حمد و توحید را ز قران
عجب چیزی شده بود آن ریاضی
که با عداد می بایست کرد بازی
کتاب فارسی هم چندی شیرین بود
چ از شعر و چ از درس جمله سازی
معلم مینوشت سر مشق ب دفتر
که بابا آب میداد نان رو مادر
هنوز مونده ب یادم از دبستان
همون شیطون سفت ها میز آخر
شده بود کار ما تکرار و تمرین
ب صف صبحگاهی گفتن آمین
گذشت بر ما گذشته آن دبستان
همه این خاطرات تلخ و شیرین
مصطفی علیمرادی آرپناهی (شراک)**