من فقط یک کودکم.
زاده خاورمیانه. نشسته بر تلی از خرابه ها.
چشم امیدم را به آینده ای نامعلوم دوخته ام، و چشم دیگرم را بر آرزوهای بر باد رفته کودکی بسته ام.
عکاسی که از من عکس می گرفت، گفت: آسیب دیده جنگ، چگونه از پس این تروما برخواهی آمد؟
حتما مرا می گفت.
شاید بهتر باشد واو آرزویم را با نون رنج عوض کنم.
مادرم می گفت، دلش می خواست مردان سیاست را ببیند. می گفت اگر میان آنان عدالت نیست، پس این عدالت خداوند است که مرا در خاورمیانه آفرید...
با چشمانی شرقی، زیبا اما رنج دیده، پر آشوب و خسته!
می خواهم به عکاس بگویم که مرا با خود ببر.
اما نه.
می مانم.
می خواهم میراث از دست رفته ام را از زیر خاک بیرون بکشم تا دوباره به چشمان شرقی زیبایم نگاه کند.