
استخوان های دوست داشتنی
نویسنده: الیس سبالد
ترجمه فریدون قاضی نژاد
چاپ نشر روزگار
این کتاب ۴۹۵ صفحه ایی جزء پرفروش ترین رمان های جهان و همچنین پرفروش ترین کتاب سال ۲۰۰۲ آمریکاست.
سوزی دختر ۱۴ ساله بانشاطی است که در خانواده ایی خوب و صمیمی زندگی می کند.با اتفاقی دردناک ، ماجرا شکل اندوهناکی به خود می گیرد که سرآغاز داستانی است امیدوار کننده که از میان اندوه گذر می کند.سوزی به شرح ماجراهای خود می پردازد.شاهد طوفان سهمگینی است که خانواده را در می نوردد و گاهی هم خود را مسبب این آشفتگی می داند..او در رفت و آمد بین زمین و دنیای آسمانی است و بهشتی را توصیف می کند که به اندازه زمین راز آلود ،متغیر و واقعی به نظر می رسد....هر یک از اعضا خانواده به نوعی کشنده، درگیر این بحرانند.خواهرش لیندزی گه با تمام قوا سعی می کند قوی بماند و این مقاوم بودن و سرسختی اش به سرکوب اندوهش می انجامد و خشمی که در انتها با تلاشی شجاعانه و چشمگیر باعث کشف حقیقت می شود.برادر کوچکش دنبال فهمیدن مفهوم "از دست رفته" سردرگم و حیران به خانواده می نگرد و سوزی این دختر به دام افتاده در دنیای بی نقص ،که به هر آنچه می خواهد و به آن فکر می کند به سرعت برایش مهیا می شود به غیر از بازگشت به خانه و کسانی که دوستشان دارد، با چشمانی تیز بین و ظرافت طبع در حال کندو کاو آشفتگی دنیای بزرگسالی و جست و جو در زندگی خانوادگیش است به پدرش می نگرد که جست و جوی پرخطری برای به دام انداختن قاتل او می کند و.مادری وامانده که نمی تواند به انسجام قبل برگردد و برای رهایی از غم پشت می کند به واقعیت کنون
در انتها سوزی با درکی رو به فزون شاهد کاهش غم و غصه خانواده است و اینکه حال آنها رو به بهبود است و زخمها و رنجهایی که برداشته اند در حال ترمیم و التیام
نویسنده با قلم توانای خود داستانی خردمندانه و کاری بزرگ در حیطه داستان خیالپردازانه نگاشته است داستانی که تا انتها به طرز دردناکی سرگرم کننده است و سرانجام با اتفاقی خشن، نشاط آور می شود .خشونتی که خواننده از ابتدای داستان در هر ورق داستان در حال کندوکاوش بود.
قسمتی از کتاب:
درون یک کره ی برفی که روی میز تحریر پدرم قرار داشت، یک پنگوئن بود که شال گردن راه راهی سفید و قرمز به گردن داشت.وقتی کوچک بودم پدرم مرا روی پاهایش می نشاند، دستش را دراز می کرد و می گذاشت تا تمام برف در بالای آن جمع شود. بعد دوباره به سرعت آن را واژگون می کرد.هر دو نفرمان بارش آرام برف در اطراف پنگوئن را تماشا می کردیم. در این حال با خودم فکر می کردم که پنگوین آنجا تنهاست و برایش نگران می شدم.وقتی این موضوع را به پدرم گفتم، او گفت: - نگران نشو سوزی، پنگوئن درون دنیای بی نقصی به دام افتاده و زندگی قشنگی دارد.