می خواهم از زنی بگویم که همسایه قدیمی ام بود. زنی آرام و صبور و گرفتار در چرخه ای از خشونت بی پایان خانواده ای مردسالار. او قربانی ساختار سهل گیرانه ای شد که راه را برای مردانی باز می گذارند که به راحتی می کشند، بی آنکه نگران عواقب بد و بازدارنده باشند. شوهر مردی نامتعادل و هوس ران و در اندیشه ازدواج مجدد. اما نه در رعایت عدالت و مساوات که میل به سلطه گری و حذف. پس از سال ها آزار و اذيت مرد در حالتی جنون آمیز چاره را در حذف دید و زن بیچاره را به قتل رساند. دوران محکومیت او حتی به شش سال هم نرسید.
پدر قاتل حالا به خانه بازگشته و من در این چند سال بارها به این فکر کردم که چهار فرزند او چگونه این داغ بزرگ را تاب آورده اند؟
چگونه با فقدان مادر، آن هم به چنین شکل فجیع قد کشیده اند؟! و حالا چطور با این پدر می خواهند زیر یک سقف نفس بکشند و زندگی کنند؟!
این زندگی نیست که ادامه یک کابوس است...
