نمی دانم ایده این کتاب از کجا و چگونه در من جوانه زد...
شاید دلتنگی عجیبی برای تمام نداشتن هایی در میان بودن ها مرا به نوشتن کشاند. آن روزها، تنهایی در جمع مثل سایه همراهم بود و ذهنم پرسه می زد میان خاطرات مادربزرگ...خاطراتی که در گوشه و کنار حافظه ام که از زبان مادربزرگ شنیده بودم جا خوش کرده بود.
تا اینکه یک روز، تصمیم گرفتم جمع شان کنم و به زبانشان بیاورم.مادربزرگم کم کم در قالب "راحله " زنده شد،
زن جوانی که همراه مادرشوهرش چشم به راه مردش بود تا از کار به خانه برگردد تا غروب راهی مراسم بله برون و نامزدی شوند_مراسمی که فقط بزرگترهای فامیل در آن حضور داشتند. شاید آن روز در واقعیت هیچ مراسمی در کار نبود، اما در داستان من، رنگ خیال گرفت، شخصيت ها جان یافتند، و خاطرات مادربزرگ در نهایت به آناسیما بدل شد..آنایی که گوشهای از رنج گذشته اش، در واژه ها شکل گرفت و ماندگار شد..