برایم شعری بخوان شعری از جنس علفزارهای خیس
از جنس خاک نم خورده و گندم زار باران زده...
برایم شعری بخوان!
گویی که لب های من به طناب دلتنگی ها دوخته شده اند و تنها تو میتوانی بخوانی.
برایم شعری بخوان !
بگذار باور کنم تو نیز دیگر توان سکوت بی انتهای مرا نداری ...