
ـ∆ــــــــــــــ∆ــــــــــــ∆
وقــتی عقل بشر با سِــحره شِـــــعر ـــــ بانگ شَــر را ، در بطن ظلمت می شنید...
هنگامی که کین خواهـی خــصم را ؛ با سـودایی شریر ، در تباهی های خویشتن می دمید..
متزلزل فرو فِتادند ستون های پنــهانِ جهان ، از بلندای آسمان ها بر سرزمین های خفته در زمین.....
خلقتِ محشر را ببین ...
و بدین طریق رحمت را از عقلت نگیر..{I}
همانگونه که خونِ مَلک ، بر ریگزار های شهوات می چکید..
و چشمان شیطان در تارک ثریا ، کورکورانه بدان تیرگی ها می نگریست ...
از زوال دِگم ها ، بشکستند خون ریز ترین شمشیر ها در سـتیز ....
آن لحظه که آسمان در کانون کبریا ، با زلف قدیس کمان رستگاری را میکشید ..{II}
برپا گردید در ایوان کیهان ، منظره ای آخرالزمانی از خزان .
همزمان و بی امان ...طلسم جادوگران ، می گُسلد زرین خوشه های ستارگان ...
تا پدید آید صفوفی بی انتها از درندگان خونخوار وُ دندان درخشان ..
که می درند یکدیگر را در ابدیتی بی زمان.
در آن هنگام که دسته ای از پرندگان بال گستر و پروازان ، با بانگ های خوفناک و پژواک هایی خنده زنان..
ندای جبر سر دادند بر جهان...{III}
ازین رو آن مردگان در کنج عُزلت خویش ، بر همگان آشکار و شبح وار می سُراییدند عمیق ؛ نغمه هایی از مرگ و میر ..
اَندَر درون حلقه هایی گردان سپهر ، در نِهادِ برزخی بی کران ، برپا بگردید آزادگی از میانِ جنگ و تیر .{IV }
تا بدان جا که از شدت کوبش های آهنین و آهنگینِ آن جدل های سهمگین ..
شکل آواز به خود گرفتند ؛ ضجه هایی نیمه جان از زبانِ جامه های خونین ..
و سرانجام سرخ جامه پوشان ... گور های دسته جمعی را برگزیدند بدان احوالِ مسکین .{V}
آری ، آن سلاطین بی سریر ...
شعله ور وُ آتش اَفزا ــــ شتابان از حلول تاریکی ، گریختند به درازنای روشنا .. .
تا عاقبت جدل را برگزینند بر جزا ؛ جدالی با تبرزین های گداخته از آئین های آتشین .... {VI}
زین طریق ، بر آنان سروده شد فولادین و پر طنین ، بَند بَنده فرامین وُ قوانینِ آن شیاطینِ لعین ...
با قهقهه.... با وسوسه...اهریمنی سپید در بند و زنجیر ...
نفرین تباهی را با طَریقت طغیانگر خویشتن در آمیخت.
در آن وقت که شُرشُر شَر را ، با شَراره های شِرارت بر انگیخت ..{VII}
با زمزمه ی فرشتگانِ دیو گون ، بشریت با جنون.... عروج را با دید عقل بدیدند در هبوط ..
و از درون ذهن نور ، بشارتی بر عقل تو آید فرود ؛ این روایت ، این حُدوث... {VIII}