ویرگول
ورودثبت نام
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾« اشکان دهقانی | نویسنده / شاعر »
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾
خواندن ۱۴ دقیقه·۱ سال پیش

﴿ تثلیث Δ هیولا گری ها ﴾

«جهان قدسی ≠ تمدن ارتداد»
«جهان قدسی ≠ تمدن ارتداد»

ـــــــــــ ✦ ـــــــــــ

به پاسِ حلول روح در بطن عالم وجود...

به زودی، بر همگان آشکارا سراییده خواهد شد ..

طالعی از غیب ــــ از آنچه که از ازل بود وُ تا ابد خواهد بود...

پس بنگر بدین ندبه قـدسـیـا... وَ بر قُلوب روشنگر بتابان احادیث منزلت اختران را ـــ تا روشنی یابیم در تیرگی این بوم و بر ...

و زین سبب...

پرتویی از فانوس الوهی را، در بطن تیرگی جزم ها بیابیم ــــ و به اکتشاف هستی در ژرفنای نیستی وُ عدم روی آوریم...

بدین سان با زنهار بر قلم وُ جوهرم رخنه کن .

تا اندیشه ام نطفه ای شود از اژدهایی ده سر که هر سر ملکوتی اش، با شعله های آتشین و روشنی بخش …

پوست دگم هارا خاکستر کرده ـــــ تا خاکه هایش را به ققنوسی باز اندیش دگردیسی یابد..

باشد که در ژرفنای هیولا گری ها .. رستگاری را در‌ بر گیریم…شاید…

« Περίπατος τῆς Ψυχῆς τῆς Βεβαίου Γνώσεως... »
« Περίπατος τῆς Ψυχῆς τῆς Βεβαίου Γνώσεως... »

ـــــــــــ>♢<ــــــــــــ{ باب اول }ـــــــــــــــ>♢<ـــــــــ

در آن میان که دودمان ابلیسان¹، چون با مُلکی عظیم بر پیکر جهان فانی مستقر گشتند...

قوم پری زاد و اهریمن صیرت خویش را در اراضی پهناور زمین مسلط یافتند ..

و به جانب سکونت و آشیان..

برج هایی از ستون های ملکوتی را بنا نمودند..

و از جهت سیطره بر جهان خاکی ـــــ از در ستم و ستیز بر آمدند با بازماندگانِ انسان تبار وُ پیشینیان...

و بدین سان ، ذبح گشتند سر ها و گردن ها با خنجر های تیز ....

به بدیل وُ نظیر گله هایی از گوسفند و میش..

تا به آنجا که با نفرینی سیراب گشته از عطشی تیز ، پیکران نیز ــــ آوار شدند بر اجساد یکدیگر تلنبار ؛ و در بطلان ها خویشتن را یافتند گرفتار ..

بدان طریق ...کولیان ضجه زنان مغروق بگشتند در سیل کشتار .

توأمان، آدمیان حیران و خون گریان...تباه گشتند در آن مرگ زار ...

ادامه یافت در چرخه ی ادوار با امتداد وُ سلسله وار ... مصیبت ها در مصیبت ها ...

زین رو، کابوس ها در دل کابوس ها تباهی ها را بر انگیختند.

آنگاه که پدیده ها در هم غلیتدند رمیده ...

و از حقایقی پژمرده وُ سر افکنده ..

پَراکنده پَر پَر بگردید پَر های طاووس ، کان با بال های پاره پاره که از تن دریده ی پرنده...

بر ریگ زار ها می‌چکیدند قطره قطره خونباره.

و بدین رو ...

بدون تابشی از فانوسِ قدوس .. بر پا پدیدار بِگَشتند مصائب ؛ به اغمای ظلمانی در افتادند کواکب..

گَردان حلقه وار در هم گره خوردند عوالم ....

ارواحِ افلاک در بطن یکدیگر به گرمی بگشتند تنیده. و در سیه چاله بلعیده بگردید سپیده.

سرانجام در آخرین دوران از فراز تباه ترین دودمان .....

عالمان انسان و کیمیاگرانِ دربند ابلیسان ..

از آمیختگی‌ ذرات احشای وجودی انسان ها با طبیعت درندگان ، بر انگیختند موجودیتی فرا انسان ، با آن امید که از ناجیان باشد..

و به خلقت در آمد المصنوع.. همانا خردمند همانا دیو خو

اما دریغا که بود کالبدش بی روح ...

با زبانی دو شاخه و کفر گو‌...

شرارت را کرد از زندگانی تمنا .

عاقبت شد تیغه ای تیز در چنگال خونینِ دربار ابلیسان...

چه فکاهی بود فرا انسان...

و بدین سان ، رامانوس به فرمان ملاکین آسمان ... برای یاری از بارگاه الوهی ، بر کوهستان های کریه منظر....

درخشان بر ارگ زمین تجلی نمود با شکلی از نزول .

آنگاه المصنوع ، به سان دیوی درنده خو..

به نیت زور آزمایی ...

با حالتی وحشی وُ پهلوانی ..

از درندگی ، هجوم آورد سوی او..

خراش هایی نورانی ،به رنگ سرخ وُ زرین ... از کوبش سلاح هایشان ـــــــ شب تار را به چراغانی آرایید.

لیک آن مصاف تا فجر به طول انجامید .

تا سرانجام آن دیو خو را بر سر زانو بر زمینش بیَفکَند رامانوس .

پس بی هیچ بانگی....

در واپسین لحظات آن سترگ سهمگین المصنوع ، چون بدید بر وی غلبه نخواهد یافت خیره بر نور بگفت : ای فروغ در من بتابد در درون.. مرا عاری از تاریکی بنما که شکوهمند است این رسوخ..

و پسای آن با تابش سماوی های پریشان احوالِ « اثیر »ــــ بر منظره ی پر شکوهِ شر و تاریکی ..

از ملکوت تا ناسوت هلهله ای بر پا شد ...

ظهور ناجیان از فراز آستانِ قدسِ ملکوتی ..

انسان تباران ، نجوای درود را می سراییدند با نیایش های آیینی ...

با زبانی مرده خوار ، زمزمه وار بگفتند :

« بتاب از سرای بصیرت ای نور تابان ..

تا آشکار گردد از اولیا سِحره نهان...

لعن بر مصلحتی که بود بلعنده ی عدالت کردگار ...

و نفرین بر آن عدلی که کودکان را کرد گناهکار ..

خاتمه شد سر آغاز...

در آن هنگام که از حیات ، مرگ و میر جوانه زد

پس خجسته است این سجودی که پس از آن ـــ نفاق ابلیسان بر همگان آشکار میگردد......»

با خضوع المصنوع ، شبه انسانی درنده خو، بر هیمنه ی فروزان رامانوس ، انسانی با هیبتی فرشته گون، ملک تباری از اثیریان ...

گروهی از سلحشوران درگاه آسمانی به رهبری رافائلِ شهسوار ، مَلِکی زره پوش وُ تیز بال، مرید آزورای شهریار...ــــ نیرومند تر از رامانوس ، آن انسانِ مَلِک تبار..

بر روی کوه پایه های تباه آلود کوهستان سرازیر فرود آمدند نزول وار….

هیبت رافائل
هیبت رافائل

آنگاه در همان سیر لحظات....

رامانوس دست راموس را گرفته و وی را از روی زمین زور آور بلند کرد .

راموس با بانگی شبح آسا ..

رو بر چهره ی روشنی بخش رامانوس گفت : زین پس من چون برادری دلسوز دوشا دوشت خواهم جنگید ..

بر سرشت آهنین ام سوگند..

از زنان تا کودکان ابلیسان را خواهم درید...

تیغه ام طعم مرگ و میر آنان را خواهد چشید..

با زبانم خون هایشان را خواهم مکید...

بشنوید ای اهل بارگاهان و اهالی سپهر های فروزان ، آیندگان خواهند نگریست ــــــ که جز من دگر سعادت مند ترین جنگاوری نیست .

رامانوس ندای غرور مند و شکوه آفرین المصنوع را در اوج نوا های آسمانی اش قطع نمود.

رو به او بگفت : میخواهی با دریدن دیگران به تعالی دست یابی؟

و آنکه چون خود فرصت رستگاری یافتی این را خواهی به انحصار خویش در آوردی ؟

عاقبت سرانجام دیگران را ازین نعمت حروم کنی؟

راموس سرش را پایین فرو آورده و پاسخی نداد...

رامانوس با چهره ای گشوده به سخن آمد : بی شک، مقصد، اَهَم بودن مسیرت را از بینش ات ستانده...

پژواکی مملو از انعکاسی طنین در مکان منعکس شد که از پشت هیکل رامانوس شنیده شد..

« او بر این می اندیشد که تنها با خنجر قدرت خواهد توانست ... سرشت شیاطین را شکار کند.

و اینگونه با خصایص حیوانی از زمره ی فرشتگان قرار گیرد ..‌ حال آنکه نمیداند در نور ــــ تاریکی نمی‌گنجد مگر اینکه خود نیز به روشنی مسخ گردد ..»

آن پژواک پر طنین از زبان رافائل برون آمده بود ..

رافائل از درون کلاهخود بر زبان آورد : وی را اگر خواهان تابیدن است به من بسپار تا از تعالیم بارگاه ملکوتی ایشان را بهره مند کرده و دگرگون بنمایم .. ..

چرا که وی می‌پندارد با همان روش‌های پیشین و تاریک، لیکن اینبار در خدمت جبههٔ «نور»، می‌تواند رستگار شود.

راموس پرسید : چه میخواهی بر من آموزی؟

رافائل با نجوایی آرام رو به او فرمود : از رقصیدن با سایه ها ...

رسیدن به مرتبه ی تابیدن بر اوهام .‌‌..چون خورشید که هم میسوزد و هم می‌تابد..

آری حقیقت سوزان لیکن آشکار است .

راموس طعنه زنان سرش را بالا گرفت و موهای بلندش را از پیشانی کنار زد وُ زبان به سخن آورد : پس می بایست هویت و وجود خویش را بمیرانم...

افسوس که هر دگردیسی فنای سرشت پیشین توأمان با زایش فطرت پسین است ...

راموس از کنار رامانوس و رافائل فرا تر رفت..

در گوشه نسبتا دور ...

پیش صخره های زیر کوه، مشغول در آوردن آن زره ی اهریمنی و درنده وارش بود ...

به آرامی قطعه به قطعه .... تکه به تکه ....

قطعات آهنین را از اندام زره جدا کرد ..

گذشت...

تا آنکه چکمه های چنگالی اش را نیز در آورده و همانجا با دریدن خاک حفره ای گود ایجاد کرد.

پسای آن، تمام زره را درون آن نهاد و خاک هارا بر روی اش ریخت..

رافائل نزدیک رامانوس که خیره به راموس بود رفت و کنار گوشش فرمود : براستی او هرگز به سعادت نخواهد رسید و این را از اکنون در حال تماشای آنیم.

رامانوس برگشت و بگفت: چطور؟!

شهسوار پاسخ داد : او زره را دفن میکند نه نابود ..اورا همچنان نگه داشته بی آنکه آن را بسوزاند و یا آنکه از بطن خویشتن کند ریشه کن ..

رامانوس در جواب پرسید : چرا پس میخواهی اورا بر گزینی ؟

در پاسخ گفته ی وی بفرمود : تا آنکه خود بیند ...

رافائل پس از این گفته سمت گروه سلحشورانش رفت در حالیکه رامانوس با چهره ای گشاده خیره به راموس که با دیدگانی دوخته به کلاهخود حیوانی اش در هنگام دفن می نگریست و توأمان دستانش آشکارا می لرزید .

المصنوع ( راموس )
المصنوع ( راموس )

پس از اتمام دفینه کردن تمام قطعات زره ، به سوی تیغه غولپیکرش که در زمین فرو رفته بود فرا رفت .

با کف دستش دسته ی تیغه را گرفته و محکم از دهان زمین گرسنه بیرون کشید ...

با سلاح در دست به کنار رافائل مسیر را پیمود و سپس جنگ افزارش را رو به شهسوار گرفت ..

آنگاه گفت : سلاح جنگاور بخشی از تن اوست این تیغه ای نشانه ی پیمان من به توست ..

رافائل بی سخن تیغه را از دست راموس گرفته و با نور بازوانش کل پیکر سلاح را تبدیل به مایعات داغ کرده و آن را ذوب نمود .

المصنوع نیش هایش را غضبناک فشرده فریاد زد : افسوس بر تو باد ... با نمادی از سرشت وجودم چه کردی ؟ چنین است که بایستی برای رستگاری طنیت مرا از میان برادری ؟! .

رافائل آرام در پاسخ فرمود : من چیزی را از میان نبرده ام ، وجود او ، خود با فنا شدن به نور گروید ... مسیر تو نیز چنین است ؛ آیا همچنان می‌پذیری به من بپیوندی؟

راموس چشمانش را بست و نفسی عمیق کشید تا شعله های خشمش را با دمی دود آلود برهاند..

سپس با خشمی مدفون گشته در بطن خویش بگفت : نفرین بر هر سوختن و تابیدنی.... آری، زنهار همچنان به سرشت متعال پایبند خواهم ماند .

لحظاتی سپری شد تا آنکه..

... زیر آسمان سرخ و ابر های دود آلود ، قطب تمدن ، در قلب تیره ی جمهوری ابلیسان...

شیاطین پری چهره ، درون تالار طول و درازنای قصر و تاج گاهِ دُشیل سیزدهم ، امپراطور برگزیده و بر انگیخته شده از میان آرای ابلیسان که بر تختگاهی تیره نهاد نشسته بود...شعار جنگ و سترگ سر دادند..

دشیل، دستی بر ریش بلند و سیاهش نهاد و با رخسار بز گون و دیو آسایش نیش خندی زد...

سپس دستش را از زیر ردای بلند و سرخ رنگش در آورده و با انگشت اشاره رو به گنبد سقف ...

که آراسته شده از تندیس های نیاکان شیطانی بود ، رو به دربار فرمان حمله را با تمام قوای نظامی به جهت انسان را صادر نمود.

و ارتش ابلیسان با جمعیتی بسیار که چون ابر بر سرزمین های کفر و نظام های ظلم سایه ی رعب افکنده بود ... در حرکت در آمدند.

دیگر سپاهیان سوار بر ارابه ها به پرواز در آمده و بانگی خوفناک و غریب در بستر آسمان ها می نواختند ...

دیگر گردان نیز آهنین سوار بر کشتی های آسمان پیما و اختر نورد به آرامی از جایگاه خود بلند گشته و پنجه در پنجه ی ستارگان رقصان ، پروازان به حرکت آمدند...

هزاران هزار شیاطین از گونه ای با اندام نیم انسان و نیم دیگر پیکری اسب مانند و چهار پا ...

به همراه پریان به نیمه جانوران دگردیسی یافته ،

سمت کوهستان انسان ها با کمان های بلند و دود زا به تاختن در امدند....

رامانوس به طرف رافائل شتافت و گفت : ای سرور وُ پیشوای من ،‌ اینک قوای ابلیسان خونخوار و شتابان به اینجا ره می نوردند ، مردمان دیدگانشان را به عمل و چاره اندیشی ما بسته اند ؛ حکم چیست .

راموس نیز از گوشه ای دیگر رهروان به آن دو نزدیک شد و رو به شهسوار بگفت : من نیز آماده به جدالی برای دست یابی به تعالی خویش هستم ، پس فرمان به پیکار ده..

رافائل پشت کلاهخود نیم نگاهی به راموس برهنه شده انداخت و بی آنکه جواب المصنوع را دهد چهره در چهره ی رامانوس کرد و دستی بر شانه اش گذشت و فرمود : چه بسا عده قلیلی از اندیشه ورزان بر دلاورانی زورمند چیره گشتند...

رامانوس درنگی کرد و سرش را به نشانه تایید تکانید ..

سپاه اسبان دیو نما و ارابه ها و تمام کشتی ها از دور دست ها عیان گشتند و در مدت کوتاهی به نزدیکی کوهستان رسیدند...

جز رافائل که از درون کلاهخودش چیزی عیان نبود؛ همگی آن منظره ی شگفت آور ، پر از جنب و جوش های دلهره آور و با عظمتی خفقان آور را با دیدگان مبهوت زده می نگریستند ...

سپس رافائل دستش را از شانه رامانوس برداشته و محکم و قاطع بفرمود :تنها به پیش رو ، پس از اندکی ما نیز به یاری تو‌ خواهیم شتافت.

رامانوس، بی‌هیچ درنگی، تنها از کوه پایین آمد و به میدان صحرا... شتافت.

راموس که دید رامانوس بدون تردیدی حرکت میکرد نفس نفس زنان رو به شهسوار با بانگی بلند گفت : این عمل خودکشی ای آشکار است بگو چرا اورا به کام مرگ فرستادی؟

شهسوار پس از کمی درنگ فرمود : " دیگران گزیده شدن معنای پاکی را زیر نیش های دیو ساران چون به زیانشان شود لمس نکرده و هرگز حقایقی سودمند ـــــ در عین حال زیانبار همچون ایثار را بر نمی‌تابند.... مگر خود این تعالیم را تمنا نکردی ؟ ."

المصنوع که گفته ی رافائل را در ادراک خویش نیافت ؛ اخمی بر چهره انداخت و با بانگی رسا بر او بِغُرید : " هرگز چون تو رامانوس را تنها نخواهم گذاشت زیرا تا آنکه شما بخواهید به یاری آن بشتابید ابلیسان اورا هلاک خواهند کرد" .

راموس سنگی بلند کرده و بر زمین کوبید ، تکه نوک تیز سنگ را در دستان خاکی اش گرفت و بر آن شد به یاری رامانوس رود .

اما....

به ناگاه توسط سلحشوران تحت امر رافائل تحت حلقه ی محاصره قرار گردید...

سلحشوران ، تبرزین هایشان را رو به راموس نشانه گرفتند ..

راموس سراسیمه به پیرامونش که تحت حلقه افراد رافائل تخت فشار بود نگریست؛ سپس نگاهی به شهسوار انداخت فریاد زد : معنی این رفتار ها جز نفاقی طغیان‌گر چیست ؟

رافائل دست راستش را بالا گرفت....

از سمت سلحشوران کمان ها سوی بازماندگان نشانه رفت ...

آنگاه زه درخشان کمان ها به قدرت کشیده شد ..

و با فرود آمدن دست رافائل…

کمان داران تیر های نورانی سوی انسان های بازمانده روانه کرده و تمامی آنان اعم از زن ، کودک ، جوان و پیر همگی تار و مار کردند ...

راموس که جز ردایی پاره از هر نوع سلاحی برهنه بود ازین جنایت ، نفس خویش مبرا دانست...

رو به آسمان غُرید : وای بر این سرشت ناپاک....

که پاره ی تن نور افروزش را بر مسلخ فنا روانه می نهد ؛ و چنین پدیدار می گردد نطفه ی این مسلک از اولاد خیر و شر....

سپس نیش را محکم بر زبانش فشرد ، آنقدر که خون از مابین لب هایش سرازیر شد...

پس نعره زنان سوی هیکل درشت قامت رافائل حمله ور شد ...

وانگهی در همان اثنا سلحشوران گِرداگردِ راموس با تلاطمی درخشان حال ، همگی بر سرش هجوم آوردند...

و با نیزه های سه شاخه پوست و گوشتش را سوزان ـــــ سوراخ سوراخ می‌نمودند و با تبرزین های تابانشان اندام تیره بختش را خونبار می‌شکافتند..

از شدت ضربات سنگین و جراحات سهمگین المصنوع فریادی سر داد که پژواکش در کل کوهستان پر صدا گسترانیده شد و بانگش به افلاک نیز پر تلاطم می رسید...

همزمان رامانوس به تنهایی با نیزه بر موج عظیمی از ابلیسان در جدل بود ...

شیاطین اسب پیکر سم هایشان را بر بدن رامانوس می‌کوبیدند و هرزگاه اورا بر زمین می انداختند..

اما هربار او از زمین برخاسته و با نیزه اش جان عده بسیاری را از ابلیسان می ستاند..

برخی از شیاطین با شمشیر های شعله ور از پشت رامانوس را مجروح نمودند تا آنکه با ضربه ی تبر از سویی نامعلوم دستش از بدن جدا شد و نیزه اش بر زمین افتاد .

آنگاه دور تا دور او ابلیسان گرد آمدند و سلاح هایشان را بیخ گلوی او گذاشتند.

از سوی دگر...

راموس با اندامی از خون سرخ شده زانو بر زمین زده و به زنجیر کشیده شده توسط یاران شهسوار ...

خرناس کنان خیره به رافائل با صدایی نخراشیده بگفت : " ای رافائل .... مگر مرا برای استفاده اشکال ابلیسی در راه پاک سرشتی مزمت نکردی ؟ حال خود گفته ی خویش را نقص می نمایی و اعمال شنیع را در نورانیت بر میگزینی ؟!!!

بر تمام کائنات و پدیده هایش سوگند تورا از دم تیغ خواهم گذرانید... طوریکه جهانیان کین خواهی مرا خواهند ستود ..."

رافائل با نظری بر شیون های حیران وی ... فرمود : " همانا خودکامگی ، عریان کننده سرشت حقیقی ، سیمای کریه و کژدیسه ی ابلیس واری ، در زیر حجاب های تاریک اندیش است که آلودگی را از ارواح آدمی می ستاند و من اینک این ماهیت را در بطن تو دیدم...

لذا همچنان بر این باورم که دوای آلوده بیمار را درمان نمیکند و اگر به روشنی می اندیشیدی می‌دانستی به هیچ وجه من بر هیچ کس ظلم و ستمی نکرده ام و نخواهم کرد ..

همانطور که پیش تر گفتم هرگز فروغی تیرگی را بر نمی انگیزد جز آنکه آن را در خود حل گرداند...

و بی تردید، تو از درک اسرار این درمان عاجزی ...

بدین ترتیب علی‌الظاهر به نکوهش این فروغ که جسم ات را می سوزاند متوسل گشتی ."

سپس همگی سلحشوران به رهبری رافائل به پرواز در آمدند و با زنجیر پیکر راموس را در آسمان سوی بالا کشاندند..

ارتش ابلیسان پس از اسیر کردن رامانوس سوی کوهستان روانه شدند.. و با دیدن اجساد بازماندگان.. سرود چیرگی را سر دادند...

و سرانجام وعده تمدن ابدی خویش را بر عالمیان تحمیل نمودند ..

رامانوس با پیکری خونبار...

زانو زده و اسیر گشته در روی زمین…

نیم نگاهی به شادمانی تاریک شیاطین انداخته و زیر لب گفت : باری ، کسانی که تنفس نفس را بر دَم ه

مگان ارجحیت دهند .....

سرانجام دیو سارانی خواهند شد که بر سر طعمه ای یکدرگیر را پاره پاره از میان بردارند .

و در آخر همگی تکه پاره شده هلاک شوند..

براستی اینگونه میان شیطان و انسان چه فرقی‌ست؟

« پایان باب اول »

ادبیاتفلسفه
۲۵
۲
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾
﴿ اُبــــــژهٔ ﴾
« اشکان دهقانی | نویسنده / شاعر »
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید