آنگاه که ظلمت، جزا می دمید ز بطنم.....
درد فراغ در هیکلم شعله گرفت، چون دوزخی آتش زا..
خیره گشتم به درد انسان... اندر درون گناهانی غول آسا...
بدین روی ، طغیان کردم در نیستی ... تا معنا بر من گشت آشکارا...
گفتم باشد تا زنده شوم به رسم آن مردگان...
تا عشق حل گردد در آغوش معشوق . . . و بیابم وصال عاشقان را ...
آنگاه، با نوره نیک معناـــــ بشکافم، طینت هر حیات حیوانی را...
و با توره دیو بند... در بند کشم سلول بطنم را ــــ تا بی مادر زاده شود ... مسیحای ایمان به اختیار..
و بستانم رنج ها را ... با نام دلدادگانِ مختار به اجبار...
باشد که عشق و معنا ــــ چون ناهید و مهر در خاموشی پیکره ی کیهان... فروزان بتابند در تلاطم افلاک...
و درون سَیَلان اشیاء...استوار بمانند کلمات در هیئت اعداد..
تا شاه بماند اسیر تاج و تخت ...و من کور بینم حقایق پایدار را....
و بدان هنگام که اجل کرد کمینش را... شکارچی خود طعمه گشت .
آن صیادی که چشیده بود بر پیکرش طعمه تیر و تله...
ساحره گرفته بود وجودش را.
شر را میدید که کشته بود درونش را...
بدین سان سایه انداخت با ردا ــــــ شبح شب در احتضار ..
و آمیخته شد با ظلمت....
سلسلهی خونینِ این جدال ها ...
پس زمزمه گردید آوای نور ــــ از دهان گرگنما.
و هجوم برد در نجوم ــــ هلهله ی سوز ماه...
چنین بود که هرگز نطفه نشد شوالیه ـــ در رحم اژدها . . .
کان افسوس، که فطرت روز سیاه شد ــــ لای دندان سگ های هار..
