
با زوال میراثی از سلطنت اهریمن، اندر سرای آسمان ـــ توأمان، زان خیزش مهرگان....، قلم زدم ز هجران..
..بگفتم : برپا برخیزید ای واژگان...
در جولانِ تابانِ ذوالفقار، بر قامت هیولاگری.
تا بر افرازید، عظمت قلم را، بر دگردیسی.
برای دیدن با دیدگان دیدار . . . به هنگام عبودیت...
با خشکیدن آخرین قطره از خون، زین جوهر...
ای قلم، حقیقت را به مولود در آور؛ به رخصتِ آن شیرِ شمشیر به دست ...
که بر گرفت چون شهریار طوفان به رزم..
زنده دار؛ یاد آن دلیری که تیغه زد ز حکمت...
که رعد آسا یورش می برد به ظلمت...
زبان ابلیسان فساد را بیافکند به لکنت..
آنکه بود سپهسالاری نور صیرت ...
که عدلش، می ستاند جور را ز چنگال گرگ...
همان شیری، که سوی کفتار هجوم بُرد در سترگ...
با نام او گردد آئین به راه ... و ترس بگریزد اندرونش به اکراه..
چه گویم ، که ضمیر « او » دور نمود وی را از دلم ...
آنکس که قدسش گره خورد در قلم...
و نامش طنین نور بود در بطن وُ قلبم . . .
پس از ضمیر او ... میرسم به تو...
تا بخوانم . . .
|•خـاک بودم وُ تو آب شدی.
بیـد شدم وُ تو باد بودی..
تو شاه بودی / مــن تــخت شدم ..
اینک، اســب منم وُ راه تویی...
کــوه تویی / کـوخ دلم...
کاخ تویی / کاه منم ..
که عکس تو! در وزش باد صبا غوطه ورم ...
اندر درد شبم، تلخی لبم وُ شهد شدی ..
ساز غمم وُ تار زدی ..
روز اجل، بر دمِ من جان شدی..
خان شدم تا بدیدم، کورم وُ تو جام جمی...
ز عالم غیب، بر دل من راز گویی ...
بر جهانم چو رقص عقل بوسه زنی ..
منم آن شیری که در کنارت آرامید •|
بدین احوال، تو همانی که شمشیر کشد از غلاف ... توأمان، باز پس گیرد قلب آهوان را ز نیش گرگ در خلاف ...
نبینم و ندیدم بدین عالم به بدیلِ تو مولا...با اعتراف ..
قلمی دارم که از تو روییده بر احوالم..
نمیدانم چه میدانم از فضل تو جانِ جانا ...
زیست تو شد حقیقت یک فیلسوف شاه ...
شگفتا، که سوگند خورم بر ملکوت برافراشته...
عالم اثیر، وَ انوارِ بر افروخته...
قسم به روییدن زندگانی، در بطن کالبدی جان سپرده..
و قلمی که از تابشات بگردید بر انگیخته...
که فروغت درید پرده ای ظلمانی در حجاب تیرگی... جز اندیشه ی آنانی، که اندر درونشان از تابش نور افروز عدالت می هراسند ( چرا که گاهی عدل یعنی مرگ خود )؛ آن مغروقین بیدادگری..
که ظلمات را بوسه میزنند به دلدادگی...
بی شک و تردیدی، یافتند آنان، کاخی از کوخ را، به منزلگاه بی پناهی...
و بازهم تو . . .
در بطنت بدیدم اسوهی پهلوانی و دلیری...
بر کشیدی با بازوانت پیکر خیبر را در اوج رزمندگی...
شکوهت، آرامیدن در بستر مرگ با شکوه فداکاری و ایثارگری...
این چه سریست؟ که با رفتنت ماندگاری...
جاودان تر از گردش خورشید و ماه در گرداگرد ادواری...
نگین یاقوت جدا گردید ز دستانت، با متانت.
جوهرم نرسد همتای قلمت در بلاغت...
و چون در نبرد برفتی با ابلیسی زورمند...
که می کوباند سم بر سپرت، عاقبت هیکلش را آراییدی با زخم شمشیر به هلاکت ...
همانگونه که معنایت زخم زند بر هر پوچی..
مرد منم یا که تویی؟..
آثارم معلول و تو بر آحاد آن علتی...
بر من بگو با این ابدیت، چگونه در حلقه ی تاریخ گمگشته ای؟...
یا بگو تو خود تمام معنایی یا معنا تمام توست ؟
بر من باز گوی که مقصدم را به کدام دیار قرار دهم جز مُلک تو ای «علی».
منکرانت ظلمت پرست ... آنان رفتند لیکن یادت همیشه هست.
میدانم که میدانی، که میدانم..
فروزان خُروشیدی چون خورشید..
هرچه گوییم نمی گنجند وصف اقیانوسی طویل ... در عقول ماهیان شناور در بطن حوضِ زمین، ای ولی .
شنیدم که نوم تو ، طغیان کرده با هیبت..
وجود تو، نغمه گردید در بستر طبیعت...
خلوص تیغه ات ..لرزه انداخت بر جمود، بر فلاکت ...
چرا که از حضورت ای حضرت، ...جهان دید در بیداری یک رویا..
و برخاست عدنی برین، بدین دنیا...
|•خـاک بودم وُ تو آب شدی.
بیـد شدم وُ تو باد بودی..
تو شاه بودی / مــن تــخت شدم ..
اینک، اســب منم وُ راه تویی...
کــوه تویی / کـوخ دلم...
کاخ تویی / کاه منم ..
که عکس تو در وزش باد صبا غوطه ورم ...
اندر درد شبم، تلخی لبم وُ شهد شدی ..
ساز غمم وُ تار زدی ..
روز اجل بر دمِ من جان شدی..
خان شدم تا بدیدم، کورم وُ تو جام جمی...
ز عالم غیب، بر دل من راز گویی ...
بر جهانم چو رقص عقل بوسه زنی
منم آن شیری که در کنارت آرامید ..•|
من در پی عدل، ولاکن تو خود عـــ "د" لـــــی.
که بی «دال» بدین سطر، گردد نامت عیان...
پس بگویم بر قلمم ... آسوده بمیر به دستانم ... که چون وی جاودان گردی بر این یادگار
.
تا بنگرند آیندگان، برابر هیولا، تا وقتی قلم با این مرگ پا بر جاست . . شمشیر تنها نیست یک سلاح ...
« و دیگر هیچ . . . »