
پَسای پیدایشِ آیندگان / در عصر طغیان گری های شیطان تبار ، به چرخش در آمد حلقه ی عصیان.
آنگاه که فنا جان ستاند از آراتوث / اهریمن سپید و جبار ترین خونخوار ...
با زایش سَحرگاهان از رحم حوریان / آغازیدن گرفتند ذریه ی کولیان .
زین سبب ابلیسان / بنشستند بر اورنگ مِیگُساری خویش ، در غروب گاهی بی کران .
و غروب کردند قدیسان....
همان هنگام که نسل انسان ، واژگون بخت و تبه روزان / به هبوط در افتاد بَسی سوزان بِدان دودمان ...
سرانجام ، اهریمنان / دگرگون برگردند به گونه ی فرا انسان...
با فَوَران شیاطین از بطنِ زمین / ره سپردند ملاعین بر بارگاهِ بی بدیل و برین .
و با پژواکی غریب بگفتند طنین / رَویم خیزان سوی تعالی های دیرین به راه .
با خود عهد بندیم نشویم خاره شاخِ جزا .
نباشیم دگر از آن اشباح شریر ....و باز نگردیم بدان ارتجاع و گناهان خبیث .
عروج بردند از خروج ...
بدین سو ، در بارگاهِ کبریا .... در آمیختند اشباح در آن میان با دیگری در احتضار .
از تابش انوار فزون / نیش هایشان آشکارا نقش کبر می بست در درون .
بر آنان / بوسه زدن بر نور ندارد ارمغان ..
هر قدر که دیو سانان تطهیر شوند در اثیر الهگان ..
و یا وام گیرند از عصاره ی طبیعت ارغوان ،
عاقبت بینند ... که مانده همچنان باقی ،
ز فطرت خویش سایه هایی ظلمانی....
