«هشدار : این محتوا برای افراد +۱۸ مناسب نمیباشد.»

«هر تباهی، آیینهای در برابر وجود توست …
مواظب باش چه نقشی از خود در آن خواهی دید.»

نیمه شب ، به وقت گذر از بیراهه ... هنگامیکه در دستم با فانوسی کم سو، رو به خاموشی .... و چشمک زن میگذشتم از میان سایه ها..
به ناگاه در میان راه ....
باد تندی وزید؛ اطراف منظره طوفانی بپا شد و شاخه های درختان بلوط را به جهت وزش های تندش خمیده کرد..
کلاغ ها شیون وار به غار غار افتاده ، و از روی شاخ ها بال گرفتند.
که در همان هنگام...
از دل جنگل غبار آلود..
شهسواری سیاهپوش سوار بر اسبی شبح وار، از میان سایه هایی از شاخه های خاردارِ درختی کهنسال گذشت؛ و در حین تاختن طوماری بر زمین انداخت ...
سپس بعد از کمی دور شدن در مناظر مه آلود طبیعت بی محابا محو گردید.
من نیز، سراسیمه از حیرت آن لحظاتِ محتضر،
سوی آن طومار بر زمین افتاده مسیرم را پیمودم ...
و آن را از روی زمین برداشتم..
کاغذ مرطوب بود وَ از وجودش بر بینی ام بوی نم وُ متفعنی چشاند ...چون بویی منزجر از گوشتی فاسد.
صفحاتش از پوست انسان، و گره اش تاره مویی بافته شده، سرخ رنگ و ضخیم بود .
گره را به آرامی گشودم ...
و شروع به خوانش متن کردم..
محتوای مکتوب در آن چنین بود . . . .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از کاتبی گردان سپهر ، منتقمی ازلی وُ سر به مِهر....
بر اوصیای تاریکی وُ عفریت سرشت...
به رسم خطی که با جوهری از خون نوشت..
سر جدا گشت از سرنوشت...
آنگاه که کسوف در گرفت ...
که اهریمن صفتانِ بدونه چشم، جبر را در بُروج جبروت بدیدند به چشم جباری . . .
وانگهی ، نورزیدند اندیشه ... که بی هیچ جبری .. نمی یافت اختیار ، در بطن خویش معنایی....
از خوک نپرسید چه لذتی دارد گل آلودی..
بدنبال ظواهر نگردید در این نجوای ملکوتی...
به سان آن دلاورانِ در جنگ .... توأمان قصابان هر کودک ، که پُر آوازه گفتند : موجودیت در این هستی بر دامان بازتاب انوار بر دیدگان ما گره خورده.
و عدالت را هرگز نتوان دید..
پس نادیدنی ها از نشدنی ها هستند.
گفتیم : همانگونه که سیاهچاله ، آن ماده ی اختری و بلعنده ی هر بازتاب را....نتوان نگریست ؟
پس موجود نیست و هر نادیدنی ای . . قطع به یقین از ناشدنی هاست ؟
مَثَل این مکاران مَثَل شیاطینیست، که در زیر مناره های قدرت . . . میبلعند سر ها را از نوک سر نیزه ها، در بطن تاریک ترین وادی ها ...
و زمزمه وار در آن لحظات می گویند « آه چه طعام لذیذی . . . خجسته باد تاریکی ، که سر درآورده از یک غروبِ دل انگیزی.. »
آنگاه که ... دندان میکِشند بر نرمی رخسار ها، چون تکه گوشتی دودزا از سیخی سوخته در لای کباب ..

و بر همگان گوییم :
گر دیدید زخم زدن بر پیکر آنان کماکان ندارد جواب...
بردبار بمانید ...
چراکه جهان بر جباران بسی نوشانده زهر شراب..
نداند کسی، که کِی کند طغیان به هنگام...
و یا چگونه ازان اریکه رسند به بطلان .. آن زایش خونینِ شوم ...
با شعاعی فروزان ... از تابش های گداخته ی جنینِ نور...
که شعله می افکند در هیکل دیو-مارانِ هار ..
و مکتوب گشت این طومار ..
بدستان کاتبی شبحسوار . . .
که گوید : ای اهریمن زادگان، در این می گساری فانی خویش...شرابخوار وُ پرسه در ظلم،
جام هایتان بنوشید وُ بنوشید ....
آوازه خوان سرود ظلمت را بخوانید وُ برقصید.
کماکان.... به دور اریکه ی منزلت پوشالی خویش بگردید وُ برقصید...
در آغوش هم حلقه زنان، در شادمانی ها رقصان بچرخید وُ بچرخید...
و با زبان های دو شاخه...
لکه های نیش های خونآلودتان را پاک بگردانید...

و ای ساغیا، بی امان باده بده به دستشان..
تا روزی که به ناگاه، زهر این شراب ها....
به خون هایی لخته ... تیره ... تپنده و زنده.... دگردیسی یابد...
و از درون رگ هایشان بر انگیخته شوند موکلینی از خون ...
که با شمایلی شغال نما... باله هایی خفاش وار .. و اندامی چون بوزینه، پوستی خز دار و در هر دست دارای شش انگشت ...
رو به تکامل در حال جوانه زدن در بدن ستم، آرام آرام...
ذره . . . ذره . . .
در رگ هایشان جریان دار رشد یابد..
و آنگاه، در اوج مستی هایشان ...در دم از وجودتان زاده شوند..
بدین روی، لطافت پوست های عرق کرده در فحشای شیطانی، از شدت آن رشد غول آسا.. از جای کشیده و با فشار مهیب دریده شوند...
وقتی، پوست ها چروکیده و زخم آگین، پاره پاره گردند...
به آرامی اندام هایشان پُر شده و با انفجاری درونی و سهمگین...
احشای بدنشان بر دیواره های کاخ هایشان پاشیده شده، سرازیر بر کف زمین فرو ریزند..
و در واپسین لحظات این تباهی ...
تناسخ یافته به موکلین سگ چهره... دیو خوی و خون آشام....
محکوم گردند....
که در ابدیت بدین شکل....بی معنا....
بدون ادراک و آگاهی...
جز اندک هوشیار از همان عیش میرا ... آمیخته به دردی بی انتها..
تا باشد تقاص آن دوران که می سراییدند..
« مقدس اند تمام لذات فانی ...
چه خونخواری باشند ...
چه بوسه زنی بر سیمای ستمکاری»
پس بر آنان لذات را درون درد می افکنیم..
تا همیشه با درد در پی لذت به ذلت افتاده...
و پا برهنه وُ حیوان وار چون جانداران بی جان... درد را برای لذت به بی جانی می خرند..
بدین رو، بارها وُ بارها پوست انداخته ...
و خونبار از مرتبه ای تباه بر مرتبه ای پست تر در حلقه ی هبوط فرو ریزند ... و در تسلسل فلاکت خویش تنزل یابند .
روزی گراز هایی در پیکری جزامی..
روزی دیگر گرگ هایی با پوزه هایی کرم زده...
باشد که در نجاسات غوطهور گردند و آن را مقدس پندارند؛چراکه هیچ خلقی ، نینداخت بر آنان افساری، جز امیال خود ایشان.
گر سعادت چنین بود ...
جانداران را بر آدمی برتری بود...
مابین دوگانگی امیال و اختیار؟..
بگویید کدام اعراض است و کدام به ذات...
جنونی که تورا به آنسوی بند لذت می کشد افسار...
یا دانشی که تورا به آزادی می کند اجبار ؟
دریغا که با نام انوار ...
چه ظلماتی در این بوم و بر، بر انگیخت...
و بدین سبب، در گرداگرد دوران ها بر عدد انان روز به روز افزوده شد...
خاتمه ندارد این درگدیسی...
و در پایان ....
تا هنگامی که مسحور نگشتید ..
بدنبال ابدیت بگردید وُ رستگاری...
چرا که در بدن همگیتان ریشه دوانده...
﴿حتی تو . . . .
حتی من .﴾
و گر گمان بردید چنین چیزی در هستی نیست . . . پس آن را خلق کنید.
چراکه ندارد بازگشتی مغروق گشتن بدین تباهی....
هه ... پس نادیدنی ها از نشدنی هاست!

«ابدی»