
شرابِ بینش ام غلیان کرد....
ز غمِ نگینِ رنگین ام.
پوستینِ قوچی تشنه لب سیراب گشت ...
با نوشش شُربِ ، آن جوهرِ جنگیرم..
تا عاقبت بر گرفت ؛ رویشِ ریشه ی اشعارم.
در این دیار .. دیدنِ نقش و نگاره ، تمثالِ شیطان....،
طلسم می زدایید ؛ از چشمانِ کیهان.
اندیشیدید تعمید توبه در گناهست...
همانا که هر نور ، مصلوبِ صلیبِ/ مسیحاست.
و ابزاره رزمِ رزمندگان...
تیغه تیزه ، تاجِ طلای پادشاست.
گردی گردابِ جادوگر ، نمادِ گنبده /گرگنماست....
در تبِ تابانِ ستاره...
هر دَمِ دامنِ درمانده....
مغروقِ عمقِ ، خلا پوچِ..
در حضور این شامگاهان..
فریادی از فره ی فردا...میسرایید تِرَکِ تاریک ترین آکورد را..
در یاد آن یاران که مردند.
در دلِ میدان چه خون شد ..
با یاد جنگی که بودم ...
روبروم از وهم ی رود بود ؛ گفتم شاید ی روح ام.
به ناگاه ، در دامان شبانگاه ، فرشته ای پر گرفت ... و طلسم را از ذهن زدود .
در ژرفنای بطلان ها ... قاتل مرگ ، ارواح را از جسم ربود .
بدین رو ، سرشت مان در زمین .... نماد را با سحر سرود..
..... میشنوید ؟
چه رعب آور است صدای شیون طعمه در چَرا ..
که می زند فریاد از گَزِش های زنده خوار....
و تو ای روح زمین ، دگر در خاک ات بذر از شغال ننما ، و آن را در بطن خویش نکار...
ای ظلمت و نیستی ، در درون ام ترس را نزا .
چرا که وحشت در عدم نهفته ...
در عصری که وجود بر بالین جبر خفته....
بگویید ای پری زادگان .. از نبود عدم بایستی هراسید و یا از وجودِ عدم می بایست در درون لرزید ؟..
همانا تمام این پدیده ها چون اشباح ، حلول می برند در کاخ زار های حقیقت .. تا کنند پوست قدرت را به تن .
برای مرگ....
ترورِ شوید تفنگ ها در بطن جنگ ...
برای شر ...
جانداران جانم را از جسم ستاندند.
برای طاعون و درد ..
نهراسید... ، نامیرایان در امان اند..
خفقان کینه ها فوران کرد° .
در کالبدی که از هیچ پر است...
جادو در اوهام و سایه ها دَوَران زد° ؛ با ظلمتی که به سیاهی آغشته است .
پیرامون ام را نگریستم ، دیدم سایه نور را بر نمیتابد....
و شر ، زندگانی را با میرندگی آمیخته ...
باری ، نبودم هرگز در زمره ی این زندگان ..
از ازل تا ابد چنان بودم و هستم خلقی از نامردگان...
کاشف صلح در سترگِ ستمگران..
لیک در این حماسه ها بود ، که آغازیدن گرفتند شرارات ها ...
ستیز/پیکار/حماسه ....
جهان تاریک به رنگ مرگ.
احساس/ جنون /غریزه
نیزه زدند به رقص عشق..
به نام خشم.
اتم زده ایم به شکل متن ، تا آخرش باطل شود وِ وِ وِرده ترس....
سرآغازه شکست ها چنین بود.
پِی پِ پیروزی..
تَب تیرِ تباهی ..
که می گداخت پیکران مغلوبین ..
« از برهوت تا ملکوت ... »
