غایت

خیلی وقت‌ها وقتی می‌خوایم کاری انجام بدیم، اول اون کار و نتیجه‌ش رو تو ذهنمون تصور می‌کنیم. این حرف درسته، ولی ریشه‌ش عمیق‌تره. قبل از اینکه تصور کنیم، دنبال چیزی هستیم که نداریم. چون اون چیزِ مفقود رو می‌خوایم، کاری که ما رو بهش می‌رسونه رو هم می‌خوایم و دوستش داریم. همون‌جاست که علاقه شدید می‌شه و عمل از ما سر می‌زنه.

شاید بپرسید واقعاً هر بار که کاری می‌کنیم این‌همه چیز تو درونمون اتفاق می‌افته؟ جواب من مثبته. فقط معمولاً بهش توجه نمی‌کنیم. امتحان کنید. این بار که خواستید کاری انجام بدید، یه لحظه بایستید و ببینید از کجا شروع شد.

ما خیلی چیزها رو نداریم. پول نداریم، همدم نداریم (خودمو می گم) ، معنویت... اما همه‌شون یه وجه مشترک دارن: لذت. البته اگر منصف باشیم باید بگیم لذت‌هاشون یکی نیست.

بعضی چیزهایی که نداریم رو حس می‌کنیم و دلمون می‌خوادشون، مثل نیاز به نفس کشیدن. ولی بعضی چیزها رو اصلاً حس نمی‌کنیم که لازم داریم، چون کشش و گرایشی بهشون شکل نگرفته. اینجاست که آگاهی و دانستن اهمیت پیدا می‌کنه.

نکته‌ی مهمی که باید بگم اینه: ما چیزی رو که نداریم می‌خوایم چون با خودمون جور درمیاد، هم‌سنخه. اگر از این زاویه به دین نگاه کنیم، همون‌طور که اهل‌بیت علیهم‌السلام بهمون یاد دادن، دین می‌گه تو وجودت چیزی هست که هنوز بهش نرسیدی، ولی می‌تونی برسی. و این بالاترین لذت رو داره، چون با خودِ واقعی تو تناسب کامل داره. خودی که ...

البته دین فقط خبر نمی‌ده. تربیت هم می‌کنه. هم اون نیازهایی که هستن ولی هنوز بیدار نشدن یا بهشون کم‌محلی می کنیم رو زنده می‌کنه، هم بهمون آگاهی می‌ده که چیزی کم داریم و می‌تونیم بهش برسیم. ولی فقط دانستن کافی نیست. برای رسیدن بهش باید برنامه داشته باشیم و یه سری کارها رو انجام بدیم ...