
ما در زندگی بین دوراهیهایی قرار میگیریم که آیندهسازند و این همان حق انتخاب است. اما سؤال اصلی این است که چگونه ترجیح میدهیم؟ آیا برای ترجیح دادن به الگوهایی جاودانه نیاز داریم یا این خودِ ما هستیم که منجر به ترجیح میشویم؟
این انتخابها پشتپردهای دارند. ما چیزهایی را نداریم و میخواهیم به دست بیاوریم، اما چیزهایی را به دست میآوریم که با خودمان تناسب داشته باشند.
سختی کار وقتی است که انسان نیازهای متنوعی دارد و ممکن است با پاسخ دادن به برخی از آنها، چیزهای دیگری را از دست بدهد. مثلاً ممکن است کسی عاشق زیبایی دیگری شود و فقط به خاطر آن به سمتش برود. از زیبایی او لذت هم میبرد، ولی از منش و شخصیتش غافل میشود.
این بحث مقدمهای است برای بحث دربارهٔ اوسا کریم؛ خداوندی که همهچیتمام است و از آفرینش هم چیزی عایدش نمیشود، چراکه خب، همهچیتمام است! اما خودش را خیلی دوست دارد و آفرینش هم از کمالات اوست. کمالات هم خیلی دوستداشتنیاند، چراکه آثار خود او هستند.
یک جمله هست که شما هم قبول دارید: «نابرده رنج، گنج میسر نمیشود.» معمولاً سوگلی خلقت هم از این قاعده مستثنا نمیشود!
برای رسیدن به مرتبهای از همهچیتمام بودن، باید انتخاب کرد. باید تاکید کنم انتخاب برای هر دو چیزی که هر دو لذت بخشه ولی (من) آره خود خودش فقط با یکی تناسب داره
مواظب خودت باش و از اینکه محبوبی لذت ببر پس از دستش نده