تردید

بعضی موقعیت ها هست که به طور ناگهانی اتفاق می افتند ولی انسان حواسش بهشون نیست و نمی خواد متوجه بشود ولی قطعا اتفاق می افتد.

یکی از این موقعیت ها جلسه خواستگاریه، خواستگاری دختری که مورد علاقه ات است نمی دونم چگونه توصیف کنم داری با کسی صحبت می کنی که می خوای بانوی زندگیت بشه، سر پناهت بشود ولی دلهره هم داری نمی دونی قبول می کنه یا نه؟ واقعا اگر تو جای اون بودی با خودت ازدواج می کردی؟ پس باید حق بدهیم که تصمیم سختی در انتظارش است وقتی صحبت از اقتصاد می شود خودت نمی دونی بهش چی بگی آیا واقعا این دختری که این همه در تخیلت باهاش زندگی کردی باهاش کافه رفتی باهاش سفر رفتی کنارت بوده همدل تو بوده آیا می تونی براش زندگی درست کنی که فقط آسایش داشته باشه؟

اما با این همه توصیفات و مشکلات، عشق و گرایش به سمت او این مسائل رو نمی فهمه و فقط در کنار او آرام می شود.

اگر این درد نیست اگر این رنج نیست پس چیه؟ گاهی مواقع فکر می کنم آیا او حق داره نه بگوید؟ با خود می گویم آری اما قلبم این را نمی پذیرد من بعد از جواب نه چکار کنم.

انسان ها را همیشه به خودخواهی متهم می کنند انسان همیشه همه چیز را برای خود می خواهد حالا که می خواهد از خود بگذرد چرا دیگر زندگی بر وفق مراد نیست.

اما شاید باید دل را گفت خاموش باش وِلکُن هر کسی می خواهد بشود بگذار بشود زندگی همینه دیگر، زندگی را باید با عقل انتخاب کرد نه با دل

دل همیشه چشم و گوشت را می بندد نمی گذارد خوب بفهمی، ممکنه حسرتی طولانی برایت بیاورد اما به عقلم می گویم من اول با عقلم تصمیم گرفتم و او را شناختم ولی حالا دلم نمی گذارد اگر او بگوید نه من از کجا کسی مثل او را پیدا کنم؟ آیا باید چنین موقعیت هایی را غنیمت شمرد؟ آیا زندگی واقعا ارزش این دردسر ها را دارد؟ آیا این موقعیت ها زندگی را زیبا می کند؟ آیا غم و ناراحتی بعد از شنیدن جواب نه زیباست؟ شایدم باید به کسی دیگری دل سپرد که حداقل قدرمان را بداند....