نام: مرسانا
جنسیت: دخترانه
معنی اسم مرسانا: هدیه خداوند، شایسته و ارجمند
جایگاه تاریخی نام: در منابع تاریخی، شخصی با نام مرسانا بهعنوان نجیبزاده و مقام پارسی معرفی شده است.
(فردیناند یوستی (Ferdinand Justi)، ماربورگ، آلمان، انتشارات N. G. Elwert در متن این فرهنگ بهعنوان نام یک شاهزاده یا صاحبمنصب پارسی آمده است.)
شکل تاریخی نام: Marsena / Maršena/Mersana / Marsana(در پژوهشهای زبانشناختی، برای صورت ایرانی این نام ساختی شامل پسوند ایرانی «-āna-» پیشنهاد شده است. واکه گذاری این نام در منابع و سنتهای زبانی مختلف، به صورت های متفاوتی بازتاب یافته است، همه ی این واکه گذاری های متفاوت به یک نفر اشاره دارند.)
سابقه تاریخی: ثبت صورتهای تاریخی مرسانا در منابع و اسناد مربوط به دوره هخامنشی
ریشه و خاستگاه تاریخی: طبق منابع پارسی / ایرانی، با سابقه مستند در فضای تاریخی ایران هخامنشی
مهمترین سند: لوح PF 522 از آرشیو باروی تخت جمشید
عدد ابجد نام مرسانا: ۳۵۲
م = ۴۰ + ر = ۲۰۰ + س = ۶۰ + ا = ۱ + ن = ۵۰ + ا = ۱
اسمهای دخترانه مشابه مرسانا: مانلی، مانیا، آتریسا، مهرسا، السانا
اسمهای پسرانه هماهنگ با مرسانا: مهرسام، سیاوش، مهراد، رادمهر، سامان
اسم «مرسانا» در قرآن کریم نیامده است؛ بااینحال، با توجه به معنای زیبای این نام ذکر شده، «مرسانا» در ادبیات فارسی معاصر وارد شده است و بهعنوان یک خطاب ادبی برای حضرت معصومه (س) استفاده شده.
معنی زیبای این نام و همچنین استفاده ی آن به عنوان لقب حضرت معصومه (س) در کنار آوای دلنشین و ایرانی آن باعث شده انتخاب اسم کودک بسیاری از خانواده های امروزی مذهبی باشد.
این سروده در ادامهٔ مقاله آمده است.
مهراسا معصومه (س) بانوی شکوه هستی
تو مرسانا به مشرق زمینی
شاعر: نسرین سادات غضنفری خوانساری
مرسانا در منابع نامگذاری فارسی معنی «هدیه خداوند» یا «هدیهای از سوی خدا» شناخته میشود. در برخی منابع قدیمی خارجی نیز برای شکل تاریخی این نام، معنی «شایسته» و «ارجمند» پیشنهاد شده است. از طرف دیگر، در فرهنگها و متون تاریخی، فردی با این نام بهعنوان «نجیبزاده یا مقام پارسی» معرفی شده است.
بنابراین اگر بخواهیم معنی اسم مرسانا را خلاصه کنیم، میتوان گفت:
معنی رایج: هدیه خداوند
معنی پیشنهادی در برخی منابع قدیمی: شایسته و ارجمند
هویت تاریخی: نام یک شخصیت و مقام پارسی در دوره هخامنشی
اما جذابیت مرسانا فقط به معنی آن محدود نمیشود. با بررسی منابع تاریخی، ردپای شکلهای قدیمی این نام را در فضای ایران هخامنشی، تخت جمشید و منابع مربوط به پارس و ماد میبینیم.
یکی از مهمترین شواهد، لوح PF 522 از آرشیو باروی تخت جمشید است که در آن نام مرسانا در یک سند اداری مربوط به دوره داریوش بزرگ ثبت شده است. در منبعی دیگر، یعنی کتاب استر، فصل ۱ آیه ۱۴، شخصی با همین نام در میان هفت مقام بلندپایه پارس و ماد معرفی میشود که به حضور پادشاه راه داشتهاند. پادشاه این روایت «اخشورش» نامیده شده که معمولاً با خشایارشا اول تطبیق داده میشود.
به همین دلیل، مرسانا را نمیتوان صرفاً یک اسم دخترانه تازه و امروزی دانست؛ شکل تاریخی این نام دستکم در منابع مربوط به ایران هخامنشی سابقهای بیش از دو هزار ساله دارد.

در فرهنگ مشهور Brown–Driver–Briggs Hebrew and English Lexicon (BDB) نیز نام מַרְסְנָא مرسانا ثبت شده و صاحب این نام چنین معرفی شده است:
“a Persian noble”
یعنی:
«یک نجیبزادهٔ پارسی»
نکته مهم این است که «نجیبزاده پارسی» معنی لغوی اسم مرسانا نیست؛ بلکه توصیف شخصیت تاریخیای است که این نام را داشته است. این موضوع در کنار ثبت نام مرسانا در اسناد هخامنشی، پیشینه تاریخی این نام را بسیار جالبتر میکند.
در سال ۱۹۳۳ میلادی، باستانشناسان مؤسسه شرقشناسی دانشگاه شیکاگو هنگام حفاری در مجموعه تخت جمشید با تعداد بسیار زیادی لوح و قطعه لوح گِلی روبهرو شدند.
این اسناد امروزه با نام:
Persepolis Fortification Archive
یا آرشیو باروی تخت جمشید شناخته میشوند.
دانشگاه شیکاگو توضیح میدهد که این مجموعه شامل دهها هزار لوح و قطعه است و بخش بزرگی از اسناد دارای نوشته، به زبان ایلامی و خط میخی نوشته شدهاند.
این اسناد حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد و در قلب نظام اداری امپراتوری هخامنشی تولید شدهاند.
این نکته مهم است:
ما درباره داستان یا افسانهای که چند قرن بعد نوشته شده باشد صحبت نمیکنیم؛ اینها اسناد اداری واقعی حکومت هخامنشی هستند.
شاید تصور کنیم روی همه لوحهای باستانی درباره شاهان، جنگها و فتوحات نوشته شده است.
اما اتفاقاً ارزش الواح باروی تخت جمشید در چیز دیگری است.
این لوحها مانند بخشی از بایگانی یک اداره بزرگ بودهاند.
در آنها درباره جابهجایی غله و مواد غذایی، جیره کارکنان، سفر افراد، دامها، انبارها، مأموران و مدیران نوشته شده است.
دانشگاه شیکاگو میگوید این اسناد در کنار هم تصویری از جامعه ایران هخامنشی ارائه میکنند که از کارگران عادی تا اعضای خانواده سلطنتی را دربرمیگیرد.
و درست در میان همین اسناد روزمره است که با نام مرسانا روبهرو میشویم.
یکی از مشهورترین پژوهشگران الواح تخت جمشید، Richard T. Hallock بود.
او سالها روی این اسناد کار کرد و در سال ۱۹۶۹ کتاب عظیم و مهم:
Persepolis Fortification Tablets
را توسط دانشگاه شیکاگو منتشر کرد.
این کتاب شامل ویرایش علمی ۲۰۸۷ متن ایلامی از آرشیو باروی تخت جمشید است.
یکی از این اسناد:
PF 522
است.
و اینجاست که داستان اسم مرسانا جدی میشود.
در متن منتشرشده PF 522، در سطر سوم نامی ثبت شده است که هالوک آن را مرسانا خوانده است.
در ترجمه انگلیسی خود هالوک نیز صریحاً آمده است که مرسانا دریافتکننده محموله بوده است.
این یعنی نام مورد بحث ما فقط در یک سایت امروزی انتخاب اسم دیده نمیشود؛ شکل تاریخی آن در یک سند اداری مربوط به تخت جمشید هم ثبت شده است.
خود موضوع لوح بسیار معمولی است و همین موضوع آن را جالبتر میکند.
PF 522 درباره مقدار بزرگی غله است.
طبق ترجمه هالوک، حدود ۴۳۴٫۵ واحد BAR غله توسط شخصی به نام Tetukka تأمین شده و فردی که نامش مرسانا خوانده شده آن را دریافت کرده است.
غله برای خوراک دام کنار گذاشته شده و سند به سال بیستوسوم سلطنت داریوش اول مربوط است.
محلی به نام Hadamakaš نیز در سند ذکر شده است.
یعنی این نام وسط یک داستان اساطیری ظاهر نشده است.
با یک رسید یا سند اداری واقعی روبهرو هستیم.
تقریباً مثل اینکه بعد از ۲۵۰۰ سال، یک برگه حسابداری دولتی پیدا شود و نام فردی که محموله را تحویل گرفته روی آن نوشته شده باشد.
همین مسئله ارزش تاریخی این مدرک را بیشتر میکند.

خوشبختانه لازم نیست فقط به یک کتاب اعتماد کنیم.
لوح PF 522 در Cuneiform Digital Library Initiative یا CDLI نیز پرونده رسمی دارد.
شناسه آن:
P383208
است.
CDLI این اثر را چنین ثبت کرده است:
نام انتشار: OIP 092, 0522
نوع اثر: لوح گِلی اداری
دوره: هخامنشی
محل کشف: Pārśa، یعنی تخت جمشید
زبان: ایلامی
و منبع اصلی انتشار آن نیز همان کتاب Richard Hallock در سال ۱۹۶۹ معرفی شده است.
پس زنجیره سند کاملاً قابل بررسی است:
تخت جمشید ← لوح PF 522 ← انتشار دانشگاه شیکاگو ← ثبت مستقل در CDLI

از نظر سابقه تاریخی، شکلهای تاریخی نام مرسانا، در منابع مرتبط با ایران هخامنشی ثبت شدهاند. مهمترین شاهد، لوح PF 522 از آرشیو باروی تخت جمشید است که به دوره داریوش بزرگ مربوط میشود و شکل تاریخی این نام در متن آن ثبت شده است.
علاوه بر این، در کتاب استر نیز مرسانا نام یکی از بزرگان پارس و ماد است و منابع معتبری مانند Brown–Driver–Briggs صاحب این نام را صریحاً یک «نجیبزاده پارسی» معرفی میکنند.
بنابراین، اینکه مرسانا را نامی با پیشینه و اصالت تاریخی در فضای ایران هخامنشی بدانیم، صرفاً یک برداشت امروزی یا ادعای اینترنتی نیست؛ پشت این موضوع اسناد تاریخی و منابع دانشگاهی قابل بررسی وجود دارد.
البته باید میان سابقه تاریخی نام و ریشهشناسی دقیق واژه تفاوت گذاشت. ثبت یک نام در اسناد هخامنشی بهتنهایی ثابت نمیکند که تمام اجزای آن حتماً از زبان فارسی باستان ساخته شدهاند، اما سابقه آن در محیط تاریخی پارسی روشن است.
پس از نظر تاریخی، مرسانا را میتوان نامی پارسی با سابقه مستند در دوره هخامنشی دانست؛ نامی که شکل تاریخی آن در اسناد واقعی تخت جمشید ثبت شده است.
زبان ایلامی یکی از زبانهای مهم اداری حکومت هخامنشی بود.
بخش بزرگی از اسناد باروی تخت جمشید به زبان ایلامی نوشته شدهاند.
دانشگاه شیکاگو تخمین میزند که بقایای حدود ۱۵ تا ۱۸ هزار سند ایلامی در این مجموعه وجود داشته است.
پژوهش درباره این نام به PF 522 محدود نشده است.
Matthew W. Stolper، از پژوهشگران برجسته آرشیو تخت جمشید در دانشگاه شیکاگو، در سال ۲۰۲۱ مقاله مفصلی با عنوان:
Numbered Tablets in the Persepolis Fortification Archive
منتشر کرد.
در این پژوهش چند لوح واقعی آرشیو با تصاویر و ویرایش علمی بررسی شدهاند؛ از جمله لوح Fort. 2170-101 که تصاویر بخشهای مختلف آن نیز منتشر شده است.
در ویرایش این سند نیز نام مورد بحث ثبت شده است.
وجود موارد متعدد، موضوع را برای پژوهش درباره سابقه تاریخی این نام جذابتر میکند.

داستان یک مرحله جالبتر هم دارد.
نام مرسانا در کتاب استر، فصل اول، آیه ۱۴ نیز دیده میشود.
در این بخش هفت مقام بلندپایه پارس و ماد معرفی شدهاند که به حضور پادشاه خشایارشا اول دسترسی داشتند.
یکی از نامهای این فهرست مرسانا است.
در متن عبری خود آیه نیز نام به شکل:
מַרְסְנָא
است.
نکته بسیار مهم اینجاست:
اینکه این نام در یک کتاب عبری آمده، بهتنهایی ثابت نمیکند نام عبری است.
فرهنگهای لغت عبری نیز مرسانا را یک نام با منشأ خارجی و مرتبط با یک شخصیت پارسی معرفی میکنند.
مثال سادهتر این است:
اگر یک مورخ یونانی نام «خشایارشا» را در کتاب یونانی خود بنویسد، نام خشایارشا به این دلیل یونانی نمیشود.
همین منطق درباره نامهای خارجی موجود در کتاب استر هم صدق میکند.
البته خود کتاب استر یک کتاب داستان گویه و حالت رمان هست و داستان های آن در هیچ کتاب معتبر تاریخی نیامده است، اما دارای اسم هایی با ریشه های عبری، یونانی، آشوری-بابلی، لاتین، فارسی باستان و... هست.

«در پژوهشهای زبانشناختی و نامشناختی، صورتهای نوشتاری و واکهگذاریهای متفاوتی برای این نام پیشنهاد شده است؛ از صورتهای تاریخی و باستانی گرفته تا نمونههای ثبتشده در زبانهای دیگر و بررسیهای مربوط به شکل فارسی این نام.»
تصاویر زیر نمونه هایی از واکه گذاری های متفاوت این نام است:



فعلاً نمیتوان ثابت کرد این دو اشاره حتماً مربوط به یک شخص هستند.
شباهت نام بسیار جالب است و هر دو در فضای تاریخی ایران هخامنشی قرار میگیرند، اما یکسان بودن نام برای اثبات یکی بودن دو فرد کافی نیست.
یکی از پژوهشگران مهمی که این نام در کتاب استر را با نام ثبتشده در اسناد هخامنشی مقایسه کرده، ادوین ام. یامااوچی (Edwin M. Yamauchi) است. او در مقاله Mordecai, the Persepolis Tablets, and the Susa Excavations که در سال ۱۹۹۲ در مجله علمی Vetus Testamentum منتشر شد، در صفحه ۲۷۴، این نام در کتاب استر ۱:۱۴ را با نام ثبتشده در لوح باروی تخت جمشید PF 522 تطبیق میدهد.
PF 522 به دوره داریوش اول مربوط است، درحالیکه روایت کتاب استر معمولاً در فضای سلطنت اخشورش قرار داده میشود که بسیاری او را با خشایارشا مرتبط میدانند.
نمایشنامهٔ «بارگاه خشایارشا» نوشتهٔ سلیمان حییم ۱۳۰۴ ق- ۱۳۴۸ ش (او از پایه گذاران فرهنگ نگاری نوین در ایران و نگارنده ی تعدادی فرهنگ لغت دو زبانه است)، فرهنگنویس، مترجم و نمایشنامهنویس ایرانی، اقتباسی نمایشی از داستان استر و مردخای در عهد عتیق است که فضای دربار هخامنشی و شخصیتهایی از جمله خشایارشا، استر، مردخای و وزیران دربار را بازآفرینی میکند. در متن این نمایشنامه، نام «مرسنا» (Mersana)نیز در شمار مقامها و وزیران دربار آمده است.
بهروز محمودی بختیاری در مقالهٔ پژوهشی «بارگاه خشایارشا: از کتاب مقدس تا عرصهٔ ادبیات نمایشی فارسی» به بررسی این اثر پرداخته و متن کامل نمایشنامه را نیز منتشر کرده است. این پژوهش از اهمیت اثر بهعنوان نمونهای از اقتباس نمایشی یک نویسندهٔ ایرانی کلیمی از کتاب مقدس سخن میگوید و به بازتاب نگاه احترامآمیز به امپراتوری هخامنشی در نمایشنامه اشاره میکند.
از نظر تاریخی، داستان در فضای دربار خشایارشا، پادشاه هخامنشی، قرار دارد؛ یعنی حدود ۴۸۶ تا ۴۶۵ پیش از میلاد، زمان سلطنت او.
منبع: بهروز محمودی بختیاری، «بارگاه خشایارشا: از کتاب مقدس تا عرصهٔ ادبیات نمایشی فارسی»، ایراننامه.
نمایش «مرسانا» به نویسندگی و کارگردانی هوشنگ هدایتی، در مردادماه ۱۳۹۵ در تماشاخانهٔ کنش معاصر تهران به روی صحنه رفت. این اثر با الهام از فرهنگ و ادبیات ایرانی، داستان دلدادگی جوانی به نام بردیا به مرسانا را در فضایی روایت میکند که در آن، چیرگی تورانیان بر ایران با افول خردورزی و کتابخوانی همراه شده است. در پایان داستان، مردم با رویآوردن به کتاب و دانش بر تورانیان پیروز میشوند و بردیا و مرسانا به یکدیگر میرسند.
بر اساس گزارشهای هفتهنامهٔ «امرداد»، هدایتی در طراحی فضای نمایش به فرهنگ ایرانی توجه داشته است. واژگان و نامهای شخصیتها با رویکردی ایرانی انتخاب شدهاند و در بخش زبانی نمایش نیز از شاهنامهٔ فردوسی و فرهنگهای دهخدا و معین بهره گرفته شده است. طراحی لباسها نیز با الهام از گذشتهٔ ایران انجام شده بود.
این نمایش نمونهای از کاربرد نام «مرسانا» در هنر نمایشی معاصر ایران است.
زبان اثر به بازهای در حدود ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش نسبت داده شده بود. طراحی لباسها نیز با الهام از پوشاک ایرانیان گذشته انجام شده بود.
نام مرسانا فقط در سایتهای امروزی انتخاب اسم دیده نمیشود؛ شکل تاریخی مرسانا در چند فرهنگ و دانشنامه معتبر خارجی نیز ثبت شده است. در Brown–Driver–Briggs و Strong’s Hebrew Lexicon مرسانا نام یک شخصیت پارسی در کتاب استر معرفی شده و Strong’s منشأ نام را «خارجی» میداند، نه عبری. International Standard Bible Encyclopedia نیز ریشه دقیق نام را ناشناخته و پارسی معرفی میکند.
نکته مهمتر این است که این نام فقط در منابع کتاب استر دیده نمیشود. Richard T. Hallock در مجموعه علمی Persepolis Fortification Tablets، صورت تاریخی نام مرسانا را در اسناد واقعی باروی تخت جمشید، از جمله لوح PF 522، ثبت کرده است.
بنابراین صرفِ حضور نام در متن عبری کتاب استر، دلیل عبری بودن آن نیست. شواهد موجود نشان میدهند که مرسانا از نظر پیشینه تاریخی، پیوندی روشن با فضای پارسی و ایران هخامنشی دارد و برای این موضوع منابع دانشگاهی و اسناد قابل بررسی وجود دارد.
همچنین کتاب نام های عبری به فارسی شکل مختلف این نام درصورت فارسی ثبت کرده اند اما هیچکدام منبع اولیه را عبری نمیدانند، بلکه نامی کهن فارسی بوده که صورت عبری آن در منابع قدیمی تر ثبت شده و دوباره به فارسی برگردانده شده است.
مرسانا (Mersana) در آمریکا نیز بهعنوان نام دخترانه استفاده شده است. وبسایت آمریکایی Parenting Patch برای این نام سابقهٔ ثبت در آمریکا را از سال ۲۰۲۴ گزارش میکند و در اطلاعات خود، معنیهای «هدیه» و «ارزشمند» را آورده است. وبسایت BabyNameSuggestion نیز مرسانا را نامی با مفهوم عربی معرفی کرده و معنی «درخشان» یا «نورانی» را برای آن پیشنهاد داده است.
خیلی از اسمهایی که امروز استفاده میکنیم، فقط از کتابهای نام انتخاب شدهاند.
اما درباره مرسانا داستان متفاوت است.
تصور کنید حدود ۲۵۰۰ سال به عقب برگردیم.
داریوش بزرگ بر امپراتوری وسیعی حکومت میکند.
کارگزاران حکومتی در نقاط مختلف فارس، میزان غله، جیره و کالاهای دولتی را ثبت میکنند.
کاتب، لوح کوچکی از گل در دست دارد و با قلم مخصوص روی آن نشانههای میخی ایجاد میکند.
این لوح بعداً وارد بایگانی حکومتی تخت جمشید میشود.
هزاران سال میگذرد.
امپراتوری هخامنشی از بین میرود، تخت جمشید ویران میشود و آن لوحهای کوچک زیر خاک باقی میمانند.
تا اینکه باستانشناسان آنها را دوباره پیدا میکنند.
پژوهشگری دههها بعد متنشان را میخواند و در میان آن نشانههای میخی با نام:
مرسانا
روبهرو میشود.
شاید همین داستان واقعی، جذابترین معنیای باشد که میتوان پشت یک نام پیدا کرد.
امروزه مرسانا در ایران بیشتر به عنوان اسم دخترانه استفاده میشود و به دلیل آهنگ نرم و متفاوتش مورد توجه خانوادهها قرار گرفته است.
معنی رایج «هدیه خداوند» نیز برای بسیاری از والدین زیباست.
اما آنچه این نام را از بسیاری از اسامی جدید جدا میکند، سابقه تاریخی قابل بررسی آن است.
بنابراین اگر کسی مرسانا را فقط یک نام ساختهشده در سالهای اخیر بداند، اسناد تاریخی نشان میدهند که داستان نام بسیار قدیمیتر از کاربرد امروزی آن است.
این مورد را درچند مورد میتوان بررسی کرد:
اول اینکه در واکه گذاری ها گاها شکل دقیق مرسانا دیده میشود که تصاویر بعضی از آنها در نوشته هست. در کتب مختلف در فرهنگ های مختلف واکه گذاری های متفاوتی دیده شده که از نظر زبان شناسی کاملا طبیعی است. (انطباق واجشناختی)
دوم این نام در تاریخ به زبان های ایلامی و عبری نوشته شده است و بعد از مدتی دوباره احیا شده است؛ محققین برای شکل فارسی آن MRS+ana را پیشنهاد دادند و تا حد زیادی پذیرفته اند.
سوم الگوی نام گذاری انا در زبان فارسی از گذشته تا کنون وجود داشته است و افراد با این پسوند آشناتر هستند و این الگو نام گذاری هست که در جامعه پذیرفته شده است. (بازسازی قیاس)
شعر برای مرسانا:
مهرآسا معصومه (س)
بانوی شکوه هستی
تو مرسانا به مشرق زمینی
بر ارض سما ملیکه
ای بانوی جنان
اخت رضا
دختر موسی دردانه زهرا
ای که به زهد عبادت شهره
به فضل کمال عارف
ستوده خصال بانوی جان
مهر ضریح حرم ...
شاعر: نسرین سادات غضنفری خوانساری
معنی شعر: حضرت معصومه (س) مانند نوری درخشان و باشکوه توصیف شده و شاعر «مرسانا» را در این شعر بهصورت یک لقب شاعرانه برای ایشان به کار برده؛ یعنی بانویی نورانی و ارزشمند که حضورش در سرزمین مشرق مانند هدیهای الهی و روشناییبخش است. مرسانا در این شعر یک لقب برای حضرت معصومه (س) است.
مرسانا در منابع نامگذاری فارسی با معنی «هدیه خداوند» شناخته میشود. در Smith’s Bible Dictionary نیز برای مرسانا معنای «شایسته و ارجمند» پیشنهاد شده و در منابع تاریخی، این نام در ارتباط با یک نجیبزاده یا مقام پارسی آمده است. بنابراین میتوان مرسانا را نامی با معنای رایج «هدیه خداوند» و پیشینهای کهن و ارزشمند دانست.
نامی با خوانش مرسانا در اسناد واقعی دوره هخامنشی و در لوح PF 522 آرشیو باروی تخت جمشید ثبت شده است. بنابراین سابقه استفاده از این نام در دوره هخامنشی مستند است.
در PF 522، یکی از الواح اداری باروی تخت جمشید، Richard Hallock شکل تاریخی این نام را در سطر سوم متن خوانده است. رکورد این لوح نیز با شناسه P383208 در CDLI وجود دارد. در تحقیقات بیشتر این اسم را با اسم مشابه در کتاب عبری یکی دانسته اند.
PF 522 به زبان ایلامی و با خط میخی نوشته شده است. استفاده از زبان ایلامی در نظام اداری هخامنشی بسیار رایج بود.
مدرک کافی برای اثبات یکی بودن این دو شخص نداریم. آنچه قابل اثبات است، وجود نام بسیار مشابه در هر دو مجموعه منابع است.
ادوین ام. یامااوچی (Edwin M. Yamauchi) درباره یکی بودن نام ها تحقیق کرده است نه یکی بودن شخصیت ها.
همانطور که گفته شد کتاب استر بیشتر به صورت داستان شناخته شده است نه یک سند تاریخی که از اسامی با ریشه های مختلفی استفاده کرده است.
در بسیاری از سایتهای فارسی، مرسانا بهعنوان یک نام عبری معرفی شده؛ اما بررسی منابع اصلی تصویر دقیقتری به ما میدهد. نام مرسانا در متن عبری کتاب استر آمده است، اما این کتاب دارای اسم هایی با ریشه های مختلفی است، در کتب اسم و لغت نامه ها این نام با ریشه پارسی ثبت شده است.
Strong’s منشأ نام را خارجی (foreign origin) میداند و مرسانا را یک شخصیت پارسی معرفی میکند.
در فرهنگهای معتبر عبری، مرسانا بهعنوان نامی با منشأ خارجی و متعلق به یک شخصیت پارسی معرفی شده است. Brown–Driver–Briggs او را «یک نجیبزاده پارسی» مینامد و Strong’s نیز نام را دارای منشأ غیرعبری و پارسی میداند.
بنابراین دقیقتر است بگوییم:
مرسانا نامی نیست که بتوان ریشه آن را صرفاً به دلیل حضور در کتاب یک عبری، عبری دانست؛ شواهد تاریخی آن را به فضای پارسی و ایران هخامنشی نزدیکتر میکنند.
امروزه این نام در فارسی به صورت «مرسانا» نوشته و تلفظ میشود. صورت تاریخی در منابع مرتبط با دورهٔ هخامنشی و کتاب استر ثبت شده و در پژوهشهای نامشناسی ایرانی بررسی شده است. ارتباط این صورت تاریخی با شکل فارسی معاصر و تحولات واجی و نوشتاری آن در زبانهای مختلف، در پژوهش تطبیقی بررسی شده است.
در تئاتر ایرانی از گذشته تا کنون وجود داشته و همچنین در اشعار معاصر فارسی نیز دیده میشود؛ که پیش تر درباره آن توضیح داده ایم.
اگر فقط بخواهیم یک جواب کوتاه به سؤال «معنی اسم مرسانا چیست؟» بدهیم، میتوانیم بگوییم:
معنی اسم مرسانا در فرهنگ نام های ایرانی «هدیه خداوند» دانسته میشود و در برخی منابع قدیمی عبری اروپایی معنی «شایسته و ارجمند» نیز برای آن آمده است. جالبتر اینکه مرسانا در منابع تاریخی نام یک «نجیبزاده پارسی» بوده و ردپای شکل تاریخی این نام در اسناد هخامنشی و تخت جمشید دیده میشود.
اما اگر کمی عمیقتر نگاه کنیم، داستان بسیار جذابتر میشود.
شکلهای تاریخی نام مرسانا در منابع مرتبط با ایران هخامنشی دیده میشوند. یکی از مهمترین شواهد، لوح PF 522 از آرشیو باروی تخت جمشید است که نام مرسانا در آن ثبت شده است. این نام همچنین در کتاب استر در ارتباط با یکی از بزرگان پارس و ماد دیده میشود و در فرهنگهای معتبر تاریخی نیز صاحب این نام بهعنوان یک نجیبزاده پارسی معرفی شده است.
در کنار PF 522، انتشار علمی Richard T. Hallock، پرونده رسمی CDLI و پژوهشهای جدیدتر Matthew W. Stolper همگی نشان میدهند که با نامی روبهرو هستیم که سابقه آن بسیار فراتر از سایتهای امروزی انتخاب اسم است.
البته ثبت این نام در اسناد هخامنشی به این معنا نیست که تمام افرادی که در منابع مختلف با نام مرسانا دیده میشوند حتماً یک شخص بودهاند، اما یک موضوع را میتوان با اطمینان بیشتری بیان کرد:
مرسانا نامی با پیشینه مستند در فضای پارسی و ایران هخامنشی است؛ نامی که ردپای تاریخی آن را میتوان تا اسناد واقعی تخت جمشید دنبال کرد.
و شاید همین پیوند میان یک اسم امروزی و اسناد ۲۵۰۰ ساله، جذابترین بخش داستان مرسانا باشد.
توضیح رسمی دانشگاه شیکاگو درباره کشف و ماهیت آرشیو باروی تخت جمشید.
Richard T. Hallock — Persepolis Fortification Tablets
Persepolis Fortification Archive Project — University of Chicago
Cuneiform Digital Library Initiative (CDLI)
Matthew W. Stolper — Numbered Tablets in the Persepolis Fortification Archive
Encyclopaedia Iranica
Brown–Driver–Briggs Hebrew and English Lexicon (BDB)
Strong’s Hebrew Lexicon
Smith’s Bible Dictionary
International Standard Bible Encyclopedia
Book of Esther — Esther 1:14
Tavernier, Jan (2007). Iranica in the Achaemenid Period (ca. 550–330 B.C.): Lexicon of Old Iranian Proper Names and Loanwords Attested in Non-Iranian Texts. Leuven: Peeters.
Hutter, Manfred (2015). Iranische Personennamen in der hebräischen Bibel. Iranisches Personennamenbuch, Band VII, Faszikel 2. Wien: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
Ego, Beate (2023). Ester. 2nd edition. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht.
Schmitt, Rüdiger. “Personal Names, Iranian.” Encyclopaedia Iranica.
Mayrhofer, Manfred (1973). Onomastica Persepolitana: Das altiranische Namengut der Persepolis-Täfelchen. Wien: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
Zenodo — DOI: 10.5281/zenodo.22883528
DOI 10.5281/zenodo.22905699 Resource type Publication Publisher Zenodo