ارامش

من در هیاهو به دنبال آرامشم، در کمال گویی مانند آسمانی صاف و سکوت آرامش طلبم. اما آرامش، فقط یه آسمون صاف و بی‌دردسر نیست. آرامش، لبخندیه که بعد از یه گریهٔ طولانی میاد. همون حس قشنگی که به آدم می‌گه "تموم شد... و من هنوز زنده‌م." وقتی توی خیابونای شلوغ قدم می‌زنی و باد میاد و موهات رو تکون میده، یه لحظه چشمات رو می‌بندی و نفس عمیق می‌کشی. همون یه لحظه، همون یه نفس، آرامشه. آرامش حق منه. حق تو. حق همهٔ اونایی که جنگیدن و خسته شدن. و من می‌دونم یه روز می‌رسه بهم.»