بره و برنگرده اون زمان های سیاهی که توش پر بود از خاطرات تلخ و شیرین ،دوران پر از استرس و اضطراب ، با پیکان استیشن بابا، و فیات دوست بابا که زبونمون عادت داده شده بود بهش بگیم عمو ، از تهران دو خانواده راه میوفتادیم به سمت کردستان تا برای عید برسیم خونه ی مادربزرگ . حتی تو ماشین شخصی خودمون اجازه نداشتیم موسیقی خواننده ی مورد علاقمونو بشنویم! کاست ها چه لطفی داشتن بین مسیر تا رسیدن به مقصد اونها را بین دو ماشین تعویض میکردیم همه جا خفقان های بیخودی بود . مامورهای بیخودی معلوم نبود این قدرت را از کجا گرفته بودن که به خودشون اجازه میدادن همه جای ماشین را تفتیش کنند!! دنبال چی میگشتن هنوزم برام مشخص نشد که نشد .آنقدر میدونم این ماشینها ما را میرسوند خونه ی مادربزرگ ، و آغوش او تمام ۱۱ساعت سفر خسته کننده ی داخل جاده را از تنمون در میورد.باورتون نمیشه برای بنزین گرفتن باید از شهر آبا و اجدادیمون به شهر دیگری میرفتیم تا باک ماشین پر باشه برای بازگشت.چه دورانی را طی کردیم خدا تو شاهد باش