
هدف اما انگیزه است!
گویی آدمیان در گردابی از اختلالات قرار دارند که چه می خواهد بشود.دوستی می
گفت برای نوشیدن یک لیوان آب هم انگیزه ندارم .عجایب خلقت رخ داده .انگیزه
در هاله ای از توهم قرار دارد ،افراد فکر می کنند اگر اتفاق خاصی باشد، انگیزه
هم ایجاد می شود.صحیح است!؟!!!!!
قصد کردم عاملی را مطرح نمایم که انگیزه را از نقطه ای فراتر از آنچه خود می
پنداریم نظاره گر است.انگیزه شور و شوق آنچنانی هم که عده ای فکر می کنند
نیست ،قدرت بلامنازعه ای هم نیست ،انگیزه راه است. به یاد می آورم که در
دانشگاه بسیار بی انگیزه بودم !!!انگیزه چیست دیگر؟؟؟؟مگر همین نیست که تو
یک لیوان آب بنوشی؟؟؟
دانشگاه بزرگی که درس خواندم عجیب انگیزه نداشت، یادم می آید بچه
درسخوان ها انگیزه ام را می گرفتند، بچه درسخوان ها راه را می بندند. می دانی
دوست مهربانم، آدمی با این بچه کم درسخوان نرمال چه لذتی می برد، اینها انگیزه
ی بیشتری دارند.شاید ضعف من هم این بود که احساس می کردم بچه درسخوان
ها راه را بسته اند .نه نه نه
جالب نیست این راه ، مگر می شود عده ای راه را محصور کنند؟؟!!!!
نه نمی شود . کم کم تعالی اتفاق افتاده را بررسی کردم که هیچگونه مانعی در آن
وجود ندارد حتی بچه درسخوان ها ....
یافتم که هر کسی انتهای راهش تعالی باشد، انگیزه هم دارد .می دانی اگر منطق
داشته باشی می بینی بچه درسخوان ها عجیب فانوس هایی هستند در تاریکی و
عجیب انگیزه هایی اند در بی انگیزگی. راستی هدفم بچه درسخوان ها نیست ،
بلکه راه انگیزشی است. بسیار اوقات احساس می کنی اگر در یک راه تنها باشی
همه کار می کنی که راه را بپیمایی بدون چون و چرا . بپیمایی که به هدف برسی
،ولی امان از آن لحظه ای که احساس کنی رقیب سختی هم در این مسیر داری ،
شاید عده زیادی از ما را همین رقیب دلسرد کند ،یادمان برود که هدف پیروزی بر
رقیب نبوده بلکه هدف، هدف بوده!!!!
اینک که اندازه ای آماده شده ایم می گویم که بس است. انگیزه ندارم بنویسم ،
می دانی وقتی احساس می کنی نوشته ات را آدمهای بیشماری می خوانند، نوشته
های بیشماری با تو مقایسه می شوند ، دیگر انگیزه ات می رود ، آخر چون احساس
می کنی آن ها حتما پیروزند، راهت را که گم می کنی ، دیگران را پیروز می کنی،
آخر چون هدف تبیین انگیزه بود ولی دردم ساقط گردید.
راستی می دانی اگر همه افراد به اندازه کافی از راه خود اطلاع داشتند دیگر
اتفاقات ناگوار رخ دادنش به صفر تقلیل پیدا میکرد و میدانی اگر همه سعی می
کردند راه را به بهترین نحو و در چارچوب خودش پیش ببرند، جوانه های قدرت
خویش را بارورتر می کردند.خیلی از ما حتی خود من ،عجیب خود،کار و انگیزه خود
را در گرو اشیاء ، اشخاص قرار داده ایم که گویی اینها ریشه در جان ما
دارد.همیشه وقتی استادی اندکی به من در کاری توجه می کرد ، انگار کوهی از
انگیزه را به من می داد، از جهاتی هم خوب بوده . دوست من، انگیزه اما راه است.
راستی یادآور می شوم در طول این نوشته قصد دارم معنی این جمله را یادآور
شوم و بگویم چقدر این موضوع مهم است.چقدر سالها، ماهها ، ،روز ها و ساعت ها
می آیند و می روند ، اما ما همچنان دنبال انگیزه ایم .انگیزه ای که ما را به راه
بیاورد ، به هدف برساند و پیروز کند . سرشت شخصی هر کسی حکم می کند که
احتمالا این انگیزه باید از بیرون به او داده شود ، اما من این اعتماد را به شما
میدهم که انگیزه تماما از درون شکل می گیرد. من اما گاهی از بی انگیزگی شدید
رنج می برم. میدانی گاهی انقدر منتظر می مانی تا فردی ،شئ ای ، ... بیاید و به تو
انگیزه بدهد ولی غافل از آن هستی که راه ناصحیح و هدف نامشخص تو را بی
انگیزه کرده است. راستی به نظرت در حال حاضر معما حل شد؟ آیا واقعا راه
انگیزه است؟آری؟؟؟خیر؟؟؟
وقتی می دانی که فردا آخرین زمان برای تحویل پروژه ی کاری ات است و همین
فردا می تواند برای کار و درجه کاری ات سکوی پرواز باشد ، انگیزه ات به اندازه
کرانه آسمان فزونی می یابد که فردا در بهترین شرایط ممکن ظاهر شوی. آفرین
درست حدس زدی هم اکنون اما به این می اندیشی که آیا هدف انگیزه آفرین
است؟و یا انگیزه هدف آفرین است؟اندکی صبر...
گاهی به این فکر می کنم که چرا فردا که قرار است تولد یک سالگی برگزار کنیم
هر کسی که به سهم خود در آن دخالت دارد،نقشه ای دارد .می دانی هر کس
جشن را به گونه ای می بیند، یکی می گوید مهم نیست که یک تولد بزرگ و زیبا با
کیک تولد زیبا باشد، در این شرایط هدف بزرگ دیده نمی شود و می توان کیک را
حتی چند دقیقه قبل از جشن هم تهیه کرد پس می نشینیم و تا چند دقیقه قبل
از جشن ، کیکی آماده می کنیم، این نمود بی انگیزگی می شود ،چرا که هدف بزرگ
و قابل احترام نیست که برای آن وقت گذارده شود. شخصی می گوید باید شیک
ترین جشن رقم بخورد کیک پیشاپیش سفارش داده شود و همینطور سایر موارد،
این هم یک نوع هدف است. پس اتفاق یکی است ولی دید افراد بر اتفاق متفاوت
است. من اصطلاحش را احترام به هدف می گذارم . احترام به هدف، انگیزه می
آفریند . از الان برای خودم ترسیم می کنم که بس است نشستن و منتظر ماندن و
در جازدن و در حاشیه امنیت قرار گرفتن برای ظهور نا خودآگاه انگیزه. راه را
ترسیم می کنم ، بررسی می کنم آیا راه و هدف مناسب و سود آورد است، آیا
هدف بزرگ است ، آیا هدف شایسته احترام است. یادآور می شوم که هدف بزرگ
توهم ایجاد نکند ، گاهی شاید هدف ورزش اول صبح است، شاید دید برخی این
است که هدف حتما باید پول، سود، احترام و بزرگی نتیجه بدهد و از این هدف
بزرگ یعنی سلامتی غافل شوند ، انگیزه پیدا می کنی که اول صبح از رویاهای زیبا
و رختخواب گرم و نرم خود حرکت کنی و به قدم زدن در پارک و ورزش مشغول
شوی. حال آنکه اگر هدف قابل احترام نباشد به خودت می گویی اگر شرایط به
وجود آید ورزشی هم میکنیم . احتمال می دهم دوست گرامی ، تو هم مثل من
جریان را گرفته باشی که واقعا در هر شرایطی راه، انگیزه است. تلاش دارم
بگویم که در طول زندگی که داشته ام به نتایجی هم در این زمینه رسیده ام هر
چند کافی نیست. امیدوارم کم کم که به پایان نزدیک می شویم برای دوستان
گرامی بهترین راه تبیین شود. اگر از جهت علت و معلولی هم بررسی کنیم ، می
بینیم که واقعا اگر فکر ایجاد معلول بسیار خوب ، زیبا و قابل ستایش وجود
نداشته باشد، علت نمی تواند کارش را به بهترین شکل صورت دهد، نظر به اینکه
شما می توانید عامل بهترین و شایسته ترین معلول باشید، انگیزه آفرین است.
اگر معلول بزرگ باشد، عامل حداکثر تلاش خود را برای رخ دادن بهترین نتیجه
بکار می بندد. راستی می بینی چقدر جالب و به ساده ترین روش، در حال برطرف
کردن یکی از دغدغه های افراد هستیم . در این مدت کتابی خواندم که حدودا
اعلام می کرد که زیاد بزرگ کردن هدف هم امکان دارد آدمی را ناتوان کند، نمی
گویم موافق نیستم ولی می گویم کوچکی هدف هم باعث رخ دادن اتفاقاتی می
شود، از جمله اینکه کوچکی هدف باعث تعویق در انجام ، عدم توجه به کیفیت
موجود و از همه مهمتر کاهش انگیزه لازم برای میل به اهداف بزرگ می شود .
البته باید یادآور شوم خرد کردن یک هدف بزرگ به چند هدف کوچک بسیار
تفاوت دارد با یک هدف خرد.
من اکنون می گویم انگیزه را در لابلای اشیاء و اشخاص رؤیت نکردم ، بلکه انگیزه
را در متن راه و هدف خود دیدم ، مطمئن هستم تا اینجا اصل موضوع مورد توجه
قرار گرفت و سعی می کنیم قبل از اینکه به انگیزه دادن سایر موارد به خود توجه
کنیم به اهداف خویش و درجه اهمیت و بزرگی و ارزش آنها توجه کنیم . چرا که
انگیزه ای که از این مسیر ایجاد می گردد بسیار ماندنی و ارزشمند می باشد.
همواره باید توجه کنیم به پایان راه ، اینکه هدف متعالی و ارزشمندی هست یا
خیر؟ هدف بزرگ و ارزشمند، انگیزه آفرین است.یکی از دوستانم می گفت، پول
که نداریم، دیگر انگیزه ای هم برای کار و تحصیل نمی ماند، اما من مخالف این
دیدگاهم، زیرا افراد ثروتمند زیادی را هم مشاهده کرده ام که در سردرگمی
عجیب خود گرفتارند و حتی توانایی برنامه ریزی برای نحوه استفاده از ثروت خود
در جهت رسیدن به هدف مشخصی حتی به اندازه آن پسرک روزنامه فروش چهار
راه ندارد.هدف که بزرگ و قابل احترام باشد ، انگیزه شور و حتی پول آن هم
فراهم می گردد!!!! امید دارم در پایان به اصل موضوع که احترام به هدف ،انگیزه
آفرین است را در حد معرفی هم شرح داده باشم .من اما اکنون از دوست گرامی
خودم می خواهم بنظر تو هدف انگیزه آفرین است؟ و یا انگیزه هدف آفرین؟ امید
دارم این جواب سرآغاز بزرگترین پیروزی تاریخ برایت شود!!!!