بسمه تعالی
از گذشته های دور بنا به شغل مادرم همیشه از لمس و کار با کودکان لذت برده و می برم.پس علی رغم همه ی مشکلات موجود موسسه ای را برای پرورش خلاقیت کودکان شهرم بنا نهادیم.روزهای سختی را پشت سر گذراندیم تا بتوانیم کودکانی خلاق و پژوهشگر و نه مقلد پرورش دهیم و الفبای خلاقیت را به آنها یاد دهیم.

راستش را بخواهید در پرورش خلاقیت کودکان حتی اینکه بدانید چگونه یک بازی،یک کاردستی و یک آزمایش را طراحی کنید در مقلد بودن و پرورش حافظه محوری و یا پژوهشگر و پرسشگر بودن کودکان موثر است.
برای دست یافتن به این مهم روزانه به دنبال طراحی فعالیت های هدفمند بودم و همیشه این گفته ی پروفسور کیان پدر علم استعدادیابی و خلاقیت در ایران در ذهنم بود که ایجاد زمینه ی رشد خلاقیت در کودکی باعث خواهد شد در جوانی شخصیتی خلاق و نوآور شکل بگیرد،کاری که شاید آموزش و پرورش و دانشگاه های ما از آن عاجز هستند.

اما رشد این بیماری منحوس در جامعه به یک باره همه چیز را بهم ریخت و اکنون نزدیک به یک سال از تعطیلی موسسه ی خلاقیتی که با عشق به کودکان بنا شد می گذرد.
کار با کودکان حتی سختی هایش هم شیرینش است.اخر چه چیزی در این دنیای فانی به اندازه ی لحظه ای خندیدن از ته دل و دیدن و شنیدن شور و هیاهوی کودکان لذت بخش است؟به جرات می گویم هیچ چیز...
لحظاتی که با کودکان شهرم گذراندم به من یادآوری کرد که همیشه وقت برای جبران راهی که به اشتباه رفته ای وجود دارد راهی که من به اشتباه در آن قدم گذاشته بودم حال داشت با رفتار درست و در جای درست جبران می شد و طعم موفقیت در جایگاهی که باید از روز اول در آن قدم می گذاشتم را می چشیدم.
از روزی که بیماری کرونا این حس ناب را از من دزدید هرروز به این فکر کردم و می کنم تا راهی برای ارتباط مجدد با کودکان بیابم.مدت کوتاهی در تلگرام فعالیت هایی برای تقویت خلاقیت کودکان ارسال می کردم اما این هم نتوانست راضیم کند.تنها امیدم به روزی است که این بیماری نابود شود و گوشم از صدا و هیاهوی بچه ها پر شود و چشمم جز شادابی آنها نبیند.