این یک تمرین تخیلی است.
بسمه تعالی
شغل من نویسندگیه و به خاطر همینم یکی از آرزوهای همیشگیم سفر در زمان بود تا بتونم اون جوری که دلم میخواد درباره دهه 50 ایران تحقیق کنم و از نزدیک همه چیز رو ببینم و لمس کنم.حالا درست همونجام در سال 1355 هجری شمسی در شهر کرمانشاه.
چقدر همه چی با دهه 90 که من ازش اومده بودم فرق می کرد.حتما خیلیامون درباره اون روزها هم هم خونده بودیم هم شنیده بودیم و حتما در تلویزیون هم دیده بودیم اما خب لمس و دیدنش از نزدیک برام خیلی جالب بود.
با عشق توی خیابون ها قدم میزدم و با اینکه به خاطر مطالعاتم با اون فضا غریبه هم نبودم اما بازم همه چی برام تازگی داشت حتی پوشش آدما.
خیلی دلم میخواست حالا که تونستم در زمان سفر کنم بتونم شهرهای مختلفی رو ببینم.تعریف گذشته ی آبادان رو زیاد شنیده بودم و بیشتر از همه دلم میخواست آبادان قبل از جنگ و انقلاب را از نزدیک ببینم.
به یه ترمینال رسیدم اما خب من که پول هام به درد این روز و روزگار نمیخورد چجوری می توانستم بلیط بخرم.تو همین فکرها بودم که یه مادر پیر به همراه یه دختر بچه جلوم سبز شدن.مادر بیچاره دستش خیلی سنگین بود از من خواست تا اگه امکان داره وسایلشو تا دم اتوبوس براش ببرم.باکمال میل قبول کردم و وقتی دم اتوبوس رسیدم از مادر سوال کردم که کجا میرن؟وقتی گفت آبادان خیلی ناراحت شدم.گفتم کاش منم میتونستم بیام اما خب پولی برای خرید بلیط ندارم.دست کرد تو ساکشو به اندازه پول بلیط بهم داد و گفت برو بلیط بخر ما هم اگه یه آقایی مثل تو همراهمون باشه خیالمون راحت باشه.اولش تعارف کردم ولی خب بالاخره پولو گرفتم و بلیط خریدم.
توی مسیر با اون دختر کوچولو صحبت کردم و باهاش آشنا شدم.اسمش مرجان شیخ الاسلامی بود و ده سالش بود.برام تعریف کرد که خونه ی مادربزرگش آبادانه و اون همیشه یه ماه از تابستون رو با مادربزرگش میاد آبادان.دختر خوش سرزبونی بود و منم که عاشق بچه ها بودم.
بهش گفتم اگه دوست داری کتاب قصه ای که تو کیفم دارم رو برات بخونم تا حوصلت سر نره.خوشحال شد و منم کتاب قصه های شب رو در آوردم شروع کردم به خوندن.از چشماش معلوم بود که خیلی از قصه های کتاب خوشش اومده.کتاب که تموم شد دیدم خوابش رفته.تصمیم گرفتم اون کتابو بهش هدیه بدم اخه من قبل از این که به این زمان بیام این کتابو برای دخترخواهرم خریده بودم اما فرصت نشده بود که بهش بدم حالا انگار قسمت این دختر بود.
تابلو ورودی آبادان رو دیدم.10ساعت بود که تو راه بودیمو و حسابی خسته شده بودم.مرجانم بیدار شده بود و داشت بیرونو تماشا کرد و با اون زبون شیرینش با مادربزرگش صحبت می کرد.صداش کردمو و کتابو بهش هدیه دادم معلوم بود که خیلی خوشحال شد تشکر کرد و بعد از اینکه مادربزرگش بهش اجازه داد کتابو بگیره سریع گذاشتش تو کیفش.خنده ام گرفته بود انگار می ترسید من یا مادربزرگش چشیمون بشیم و کتابو ازش پس بگیریم.
وقتی رسیدیم آبادان به اصرار مرجان و مادربزرگش رفتیم خونشون.اما توی مسیر همه چیز برام شگفت انگیز بود هیچ چیز این شهر شبیه الانش نبود.دهنم وامونده بود از اون همه زیبایی این شهر.وقتی رسیدیم خونشون مرجان از مادربزرگش اجازه گرفت و منو بردو اتاقشو نشونم داد.
برام اون همه سادگی و صداقت توی رفتار مرجان و مادربزرگش خیلی دلنشین بود چیزی که توی زمانه ی ما دیگه خیلی نایاب شده.
به اصرار اونها ناهارم اونجا خوردم و خداحافظی کردمو رفتم.همه جای ابادان برام دیدنی بود و دلم نمیخواست از اونجا دل بکنم.اما دیگه موعد برگشت به زمان حال بود.
رفتم یه جای خلوت و دکمه ساعتمو فشار دادم به همون آنی که اومده بودم برگشتم به زمان خودم.
سال 1398 و اخبار مثل همیشه داره خبر یه اختلاس جدید رو پخش می کنه.میخواستم کانالو عوض کنم که یه دفعه اسم و تصویر اون دختر میخکوبم کرد.
اسم اون اختلاسگر مرجان شیخ الاسلامی بود.چهره اش عین 10سالگیش بود و فقط بزرگ شده بود اما حالا دیگه احساس می کردم اون معصومیت بچگی رو توی چشماش نمی بینم.موهای تنم سیخ شده بود.دلم میخواست دروغ باشه.هنوز 24 ساعت نشده بود که من کودکی این دخترو دیده بودم و حالا اون 52 ساله شده بود و تیتر یک خبرها بود اما نه به عنوان یه آدم سالم و موفق بلکه به عنوان یک دزد...من هیچ اطلاعاتی از سوابق کاری اون به جز کودکی که دیروز دیده بودم و اختلاسگری که امروز می دیدم نداشتم و اگر اسمی هم ازش شنیده بودم هیچ وقت دقت نکرده بودم.
اما حالا اون کسی بود که سرمایه های این ملت رو دزدیده.چجوری میشه یک کودک معصوم در بزرگیش اونقدر حریص میشه که می تونه میلیاردها تومن از منابع مالی مردم رو بدزده.
کاش همه چی یه خواب بود یا حداقل هیچ وقت ندیده بودمش تا حالا اینم مثل بقیه دزدی ها از این گوش می شنیدم و از اون گوش بیرون می کردم و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده.
اما این بار من با چشمای خودم زوال معصومیت یه انسان رو می دیدم.چیزی که برام خیلی تلخ بود...
کسی چه می داند شاید روزی قصه ی او را از پاکی کودکی تا هیولای امروزی نوشتم و باعث تلنگری برای بیداری انسان ها شدم...