این بار می خوام یکم به زمان کودکی سفر کنم و چیزی که می خوام بگم رو از اونجا شروع کنم...
مادر من علی رغم مشغله های کاری که داشت برای همه ما خیلی وقت صرف می کرد و دلش می خواست ما هم آدمای موفقی بشیم. از آنجایی که من ته تغاری بودم هم که دیگه این قضیه خیلی شدیدتر می شد.?
یکی از کلاس هایی که من در سن 4،5 سالگی شرکت می کردم کلاس شطرنج بود. هیچ وقت فراموش نمی کنم که مامانم تمام ساعت کلاس را در سالن منتظر می نشست تا من آب توی دلم تکان نخوره و با خیال راحت در کلاس حضور داشته باشم و بعد هم بدون معطلی به همراه خودش به خانه برگردم.
البته یه چیزی هم بگم، وقتی الان بچه های کوچک رو می بینم که با هزار و یک ترفند راضی میشن سر کلاس آروم بشینن و گوش کنن، از خودم خیلی تعجب می کنم که چطوری آروم می نشستم و تدریس خشک شطرنج را نگاه می کردمو یاد می گرفتم. خب البته بچه های الان به دلیل نوع رفتار والدین، هوش بیشترشون و خیلی موارد دیگه، خیلی با نسل ما فرق کردن.
البته مربی من هم خیلی مهربون بود، اما به هر حال توی سال 76،77 تنوع آموزش مثل الان نبود و ایشون روی یک تخته بزرگ مگنتی که مهره های شطرنج روی آن قرار می گرفتند به ما آموزش می داد.
خلاصه سرتون رو درد نیارم این رفت و آمدها ادامه داشت تا زمانی که من به سن 8 سالگی رسیدم و قرار شد که در مسابقات استانی شطرنج شرکت کنم.

برای منی که اولین بار بود در مسابقه ای جدی شرکت داده می شدم، این ماجرا خیلی استرس زا بود اما خداروشکر به بهترین شکل ممکن به اتمام رسید و من در رده سنی خودم در استان اول شدم. حتی خاطرم هست که یکی از رقیبانم را با مات ناشیانه یا مات دو حرکتی در شطرنج شکست دادم و اون دختر هم کلی اعتراض کرد اما چون این یک روش بازی بود و اون بلد نبود، اعتراضش پذیرفته نشد و من به عنوان برنده اعلام شدم.
خلاصه بعد از این مسابقه و جشن و خوشحالی قرار شد که مسابقه دیگه ای برگزار بشه و منتخبان آن به مسابقات کشوری اعزام بشن و اونجا رقابت کنن.
اما برخلاف مسابقات استانی، ما در این مسابقه نیاز داشتیم که بتونیم ثبت حرکت انجام بدیم و به همین دلیل برخلاف این که من تمام آن مسابقات هم برنده شدم، اما می خواستن حذفم کنن که در نهایت با صحبت مربی با کادر برگزار کننده مسابقات و کیفیت بازی من این اتفاق نیفتاد و قرار شد که من در طی چند روزی که فرصت دارم ثبت را یاد بگیرم و استفاده کنم.

همه چیز داشت خوب پیش می رفت تا زمانی که گفته شد مادر من نمی تواند در سفر به تهران همراه ما باشد و من باید تنها با مربی و دیگر اعضای تیم سفر کنم.
از آنجایی که من وابستگی شدیدی به مادرم داشتم، علی رغم اصرار مادر و مربی ام حاضر به حضور در این سفر نشدم و می تونم بگم این اولین اشتباه من برای قدم گذاشتن در مسیری حرفه ای بود که هنوز هم حسرتش رو می خورم که چرا این کارو کردم.
شاید اگر به خاطر وابستگی به مادرم این اردو رو از دست نمی دادم، الان در مسیر درست تری بودم و جواب زحمات مادرم را هم بهتر داده بودم. البته که هنوز هم به مادرم وابسته هستم اما قطعاً اون نوع از وابستگی بچگانه کار غلطی بوده.
اما متاسفانه اشتباه من به همین جا ختم نشد...
زمانی که مربی من به دلایلی تغییر کرد، من به دلیل وابستگی که به اون پیدا کرده بودم، حاضر نشدم که در کلاس شطرنج شرکت کنم و کلاً این ورزش ذهنی رو کنار گذاشتم.
الان که سال ها از این قضیه می گذره، من گهگاهی شطرنج بازی می کنم و به چند کودک دیگه هم این بازی رو آموزش دادم، اما خیلی پشیمانم که چرا این مسیرو رها کردم و برای همینم دارم تلاش می کنم که دوباره شطرنجو به شکل جدی ادامه بدم...
همه این موارد رو گفتم تا به این جا برسم که وابستگی بیش از اندازه به یک نفر حتماً به انسان ضربه می زنه، چرا که آدم فکر می کنه اگه اون یک نفر نباشه یعنی دیگه نمی تونه کاری از پیش ببره و تمام موفقیتش به حضور اون یک نفر بستگی داره.
درسته که مربی من تاثیر زیادی در موفقیت من داشت و الفبای شطرنج رو ایشون به من یاد داد، اما نبودن اون نباید باعث می شد که من به کلی این مسیرو رها کنم.
شاید اگر من این اشتباه رو نمی کردم، همانطور که گفتم امروز در جایگاه دیگه ای بودم و کسی چه میدونه شاید یک شطرنج باز حرفه ای شده بودم.
به هر حال بهتون پیشنهاد می کنم که در هر مسیری که قرار دارید، هیچ وقت قائم به یک نفر نباشید و فقط و فقط به خودتون، تلاشتون و توانایی هاتون تکیه کنید و خودتونو دست کم نگیرید. فکر نکنید اگه اون نفر نباشه دنیا به آخر میرسه و شما دیگه از پس اون کار برنمیاین.
حالا خوشحال میشم که شما هم از تجربه تون برام بنویسید و بگین که به نظرتون چجوری میشه انسان به یک نفر تا حدی که باعث بشه مسیر موفقیتش رو رها کنه، وابسته نشه؟