در شهر یخ زده ی سوپیلین از شدت سرما تقریبا هیچ غذایی به جز سوپ یافت نمی شد. برای همین هم اسم این شهر به سوپیلین معروف شده بود و جمعیت بسیار کمی داشت.

بچه ها از دست بزرگ تر ها کلافه شده بودند، همه غذا های شهر تکراری بود، هیچ پارک و اسباب بازی وجود نداشت و خلاصه همه چیز شهر برای بچه ها عذاب آور بود.
جک کوچولو مغز متفکر سوپیلین، مدت ها بود که در فکر تغییر اساسی در شهر بود و نقشه های زیادی کشیده بود. او فکر می کرد الان بهترین زمان برآورده کردن آرزو هایش است.
او برای اجرایی کردن نقشه هایش فقط به کمک بچه های دیگر احتیاج داشت.
جک تلفن را برداشت و با همه ی دوستانش تماس گرفت. قرار شد راس ساعت 18 همه در زیرزمین خانه ی جک جمع شوند.
مادر جک را صدا زد: جکی باز آن جا چه آتشی می سوزانی؟! زودتر بیا بالا و غذایت را بخور.
جک آهی کشید و گفت: باز هم سوپ! امروز باید نقشه ام را برای بچه ها تعریف کنم تا از حکومت شما بزرگ تر ها زود تر خلاص شویم.
جک از پله ها بالا رفت. باز هم همان بوی همیشگی سوپ های مادر! زیر لب غرغری کرد و بر سر میز غذا نشست و گفت: مادر از این غذا های تکراری خسته نشده ای؟ چرا سعی نمی کنی هیچ تغییری ایجاد کنی؟ حداقل در خانه ی خودمان غذایی تازه بپز.
مادر سرش را میان دو دستانش گرفت و گفت: وای جک دیگر کافی است! باز این حرف های تکراریت را شروع کردی؟ غذایت را بخور و بدان که قرار نیست هیچ تغییری نه در شهر و نه در خانه ی ما صورت بگیرد.
جک گفت: اما من امروز همه چیز را تغییر می دهم!
مادر پوزخندی زد و به آشپزخانه رفت.
جک غذایش را خورد و بر تخت دراز کشید. در ذهنش نقشه هایش را مرور می کرد. شهری که شهردارش او بود و همه چیز بر وفق میل او و دوستانش می چرخید.
چشمانش را باز کرد و از پنجره ی اتاقش دوستانش را دید که منتظر بودند تا با او به زیرزمین خانه یشان بروند.
بدون آن که مادرش متوجه شود همراه با دوستانش به زیر زمین رفتند.
جک صفحه ی نقشه را بر روی زمین قرار داد و گفت: بچه ها من میدونم که شما ها هم مثل من از شرایط شهر و خانه هایتان راضی نیستید. ما باید هر چه سریع تر دست به کار شویم و کنترل شهر را در دست بگیریم.

ماریا گفت: من موافقم، اما ازدست ما بچه های 9 ساله، 10 ساله چه کاری بر می آید؟
جک از همان خنده های شیطنت آمیزش کرد و گفت: پس من این جا چه کاره ام؟! من همه چیز را در این نقشه مشخص کرده ام.
بچه ها چشم ها و گوش هایشان را تیز کرده بودند و به حرف های جک گوش می کردند.
" بچه ها ببینید این جا اداره ی شهرداری است، ما باید بتوانیم اول از همه اداره ی این قسمت را به دست بگیریم. کار سختی نیست چون آن جا فقط 2 کارمند دارد. کتی و لئو باید حواس نگهبان اداره را پرت کنند و او را کمی از آن جا دور کنند و در فرصتی مناسب با این چوب ها بر سرش بکوبند تا نتواند از جناب شهردار و معاونش دفاع کند.
لئو که کمی هم لکنت زبان داشت گفت: مننن نمی تتتتوانم، مممن می ترررسم!
جک او را نگاه کرد و گفت: لئو من مطمئن هستم که تو و کتی از عهده اش بر می آیید. بچه ها فراموش نکنید اگر امروز ما کاری انجام ندهیم، اوضاع شهر تا همیشه این چنین باقی می ماند و ما هم مجبور می شویم در آینده این قوانین احمقانه را ادامه بدهیم. بالاخره باید تغییر را از جایی شروع کنیم.
آلوین گفت: اما جک پدر تو پلیس است و حتما همه ی ما را دستگیر می کند. برای این هم فکری کرده ای؟
جک پوزخندی زد و گفت: اتفاقا راحت ترین بخش ماجرا همان است. پدر من دست تنها است و وقتی ما تعدادمان زیاد باشد او نمی تواند کاری از پیش ببرد. من تفنگ او را در جایی پنهان می کنم که به عقل جن هم نرسد چه برسد به او!
جک ادامه داد: بچه ها بعد از گرفتن شهرداری دیگر کنترل تمام شهر در دست ما است و ما باید با تعداد زیاد مقاومت کنیم و خودمان مدیریت این شهر را بر عهده بگیریم.
ما باید در شهرمان یک شهربازی رویایی، فروشگاه اسباب بازی، یک رستوران با غذاهای جدید و متنوع و تفریحات هیجان انگیز دیگر راه بیندازیم.

بچه ها به این نقشه نگاه کنید، من عکس این شهربازی را در مجله ی پدرم دیدم و آن را این جا طراحی کرده ام. در مجله راجع به این وسیله ی گردی که در وسط نقشه است نوشته بود مثل پرنده ای به آسمان پرواز می کند و مجدد بر زمین می نشیند.
این وسیله که شبیه قطار است در طول ریل به رقص در می آید. بچه ها به سمت چپ تصویر نگاه کنید. به نظ من این هیجان انگیز ترین وسیله ای است که در آن شهربازی موجود بود. این وسیله ی بازی به شما اجازه ی کنترل این هلیکوپتر در هوا را می دهد که سوخت آن از شکلات است و در پایان بازی اگر شما موفق به هدایت آن شوید هلیکوپتر شما را با باران شکلات سورپرایز می کند!
جک برق هیجان را در چشمان دوستانش می دید!
فرانک پرسید: اما جک ما تا امروز فقط شکلات داغ خورده ایم اما این شکلات هایی که تو نقاشی کرده ای بسته بندی شده اند، این ها دیگر چه شکلاتی هستند؟
جک گفت: من هم دقیقا نمی دانم، اما در آن مجله این شکل ها را کشیده بود و من اسم آن ها را شکلات گذاشته بود. نگران نباشید حتما راهی برای تولید این شکلات ها پیدا خواهیم کرد.
و ادامه داد: بچه ها به این رستوران نگاه کنید، من می خواهم با پیشنهادات شما در آن جا غذا های متنوعی سرو شود. در ضمن باید با همراهی هم دیگر ظاهر هیجان انگیزی برای آن طراحی کنیم.
اما فعلا کافی است! اگر به من کمک می کنید دست هایتان را روی دست های من قرار دهید تا به هم قول بدهیم.
بچه ها همه با او همراهی کردند و قول همکاری دادند.
ادامه دارد...