همان طور که گفتم که اولین مقاله من در کلید واژه مخصوص به خودش، رتبه اول گوگل را گرفت و همین موضوع باعث شد که من بیشتر برای نوشتن ترغیب شوم.
البته همزمان با نوشتن مطالب سایت شادیکار، روزانه نویسی در وبلاگ شخصی و مطالعه مطالب آموزشی هم همچنان ادامه داشت.
ولی این را هم بگویم که از یک جایی به بعد من نوشتن در ویرگول را به نوشتن به وبلاگ ترجیح دادم و تجربه نوشتن را در این فضا ادامه دادم.

در واقع من از طریق همکارانم با این فضا آشنا شدم و وقتی به آن سر زدم و کمی در آن گردش کردم، خیلی بیشتر از وبلاگ برایم جذاب و دوست داشتنی بود.
شاید یکی از دلایل عدم استقبال من از وبلاگ این بود که خیلی مواقع برای بارگذاری متن و عکس در آن به چالش برمی خوردم.
البته اعتراف می کنم که نباید از مشکلم فرار می کردم و باید شیوه کامل کار با وبلاگ را یا از طریق اینترنت و یا از طریق پرسش از کسانی که با آن آشنا بودند، یاد می گرفتم.
به هرحال من ویرگول کوچ کردم و این بار اکثر نکاتی که باید درباره کار با آن می دانستم از تسهیلگر دوره کارآموزی یاد گرفتم.
بگذریم! من قرار شد که از آن به بعد بر طبق تیترهایی که داده می شد برای سایت شادیکار به تولید محتوای متنی بپردازم تا هر چه بیشتر با کار محتواسازی حرفه ای آشنا شوم.
این را هم بگویم که من برای تولید محتوا گاهی از فیلم های زبان اصلی در یوتیوب هم استفاده می کردم اما از آنجایی که در زبان انگلیسی مهارت چندانی ندارم برای ترجمه آن چالش های زیادی داشتم.
از جمله این که زیرنویس انگلیسی فیلم ها را باز می کردم و بعد هر آنچه نوشته می شد را در برگه ای یادداشت می کردم و بعد برای ترجمه آن ها از گوگل ترنسلیت استفاده می کردم.
هر چند که کار با گوگل ترنسلیت هم به این راحتی ها نبود، چرا که گاهی ترجمه هایی می کرد که اصلاً قابل درک نبودند!
ولی به قول معروف می گویند کاچی به از هیچی? من هم که دیگر چاره ای نداشتم و با هر سختی که بود، سعی می کردم معنی درستی از متن را پیدا کرده و از آن برای تولید محتوا استفاده کنم.

خلاصه که گوگل ترنسلیت عزیز خودت را اصلاح کن?
کم کم این دوره به روزهای پایانی خودش نزدیک می شد و من خیلی ناراحت بودم چون که دوست داشتم همچنان یاد بگیرم و به این نوشتن لذت بخش و تولید محتوا ادامه دهم.
البته بنا بود تا مدتی بر اساس تعهدی که پیش از شروع دوره به صورت رایگان داشتم، به نوشتن برای سایت شادیکار ادامه دهم ولی به هر حال این مدت تعهد بعد از چند وقت تمام می شد.
ولی در هر صورت من دوست نداشتم که در همین نقطه متوقف شوم و از این بابت بود که خیلی ناراحت بودم.
البته ناگفته نماند من به کمک نیما (سرپرست دوره کارآموزی) رزومه کاری هم درست کردم اما هیچ وقت آن را برای جایی ارسال نکردم.
این روزها گذشت تا تاریخ 16 اسفند سال 1399 که به جرات می توانم بگویم این روز باعث شد که در روزهای پس از آن، زندگیم از این رو به آن رو تبدیل شود.
اگر مایل هستید که بدانید آن پیشنهاد جذاب چه بود، حتماً قسمت بعدی داستان من را مطالعه کنید.